Haïti, na 52 jaar terug, in de schaduw van Sanon en met een coach die het land nog nooit heeft betreden

Voor het eerst sinds West-Duitsland 1974 is Haïti weer van de partij op een WK voetbal. Onder de Franse bondscoach Sébastien Migné, die het land vanwege de veiligheidssituatie zelfs nog nooit heeft betreden, plaatste Les Grenadiers zich via een ongebruikelijke kwalificatieweg langs Saint Lucia, Barbados, Aruba en Nicaragua. Een ploeg die voor 90 procent uit de Franse en Amerikaanse diaspora wordt samengesteld, met aanvoerder Duckens Nazon en Premier League-middenvelder Jean-Ricner Bellegarde als gezichten van de selectie.

Groep C · FIFA-positie #84 · 2e deelname

Op 15 mei 2026 maakte Sébastien Migné zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Haïti is daarmee voor de tweede keer in de geschiedenis op een WK voetbal van de partij, en voor het eerst sinds West-Duitsland 1974. Een afwezigheid van 52 jaar is op zich al uitzonderlijk, maar in het geval van Haïti, het armste land van het westelijk halfrond en sinds 2021 in een diepe humanitaire en politieke crisis, krijgt de WK-deelname een symbolische lading die het sportieve overstijgt. Les Grenadiers, zoals de nationale ploeg sinds de jaren vijftig vanwege de granaatappels op het nationale wapen wordt genoemd, brengt in juni 2026 voor het eerst sinds 1974 hoop en aandacht naar een land dat in de wereldlijke aandacht vaak vooral met aardbevingen, natuurrampen, dictaturen en bendegeweld wordt geassocieerd.

Het verhaal van deze deelname heeft echter ook een opmerkelijke schaduwzijde. Bondscoach Sébastien Migné, in juni 2024 aangesteld om de WK-kwalificatie van Haïti te leiden, heeft zelf nog nooit een voet op Haïtiaanse bodem gezet. De veiligheidssituatie in Port-au-Prince, met bendegeweld dat sinds 2021 grote delen van de hoofdstad in handen heeft, maakt een persoonlijk bezoek vrijwel onmogelijk. Alle Haïtiaanse thuiswedstrijden in de WK-kwalificatie werden in neutrale stadions gespeeld, op het Curaçaose Ergilio Hato Stadion in Willemstad en op het Estadio Cibao FC in de Dominicaanse Republiek. De selectie van Migné, die hoofdzakelijk uit Franse en Amerikaanse Haïtiaanse spelers met buitenlandse paspoorten bestaat, draagt deze realiteit op de schouders.

De 2-0 zege op Nicaragua: de wedstrijd van een halve eeuw

Het Haïtiaanse kwalificatieverhaal kreeg zijn ontknoping op dinsdag 18 november 2025 op het Estadio Cibao FC in Santiago de los Caballeros in de Dominicaanse Republiek. In de laatste wedstrijd van de eindronde van de Concacaf-kwalificatie moest Haïti winnen van Nicaragua om zich rechtstreeks voor het WK te plaatsen, in een wedstrijd die in heel Port-au-Prince met spanning werd gevolgd via de radio en de televisie. Het werd een 2-0 zege voor Les Grenadiers, en in heel Haïti brak een ontlading los die in geen halve eeuw was waargenomen.

Het Haïtiaanse kwalificatiepad was bovendien een knap staaltje van Concacaf-organisatie. In de tweede ronde won Haïti drie keer en speelde één keer gelijk in Groep C met Saint Lucia, Barbados en Aruba, en eindigde als tweede in de groep. In de eindronde volgde een geweldige 3-3 op bezoek bij Costa Rica, daarna die 3-0 op Nicaragua als eerste WK-kwalificatieoverwinning ooit op een grote Concacaf-tegenstander. Voor Sébastien Migné, die het Haïtiaanse spel als coach op afstand uit het Franse Le Havre stuurde, was de kwalificatie een sportieve heldendaad. In het pas vrijgegeven CONCACAF-rapport werd Haïti’s prestatie als één van de drie meest verrassende kwalificaties van de cyclus aangemerkt.

Sébastien Migné, de Fransman die nog steeds wacht

Sébastien Migné, op 30 november 1972 geboren in Saint-Doulchard in het Franse Cher-departement, was als speler een verdedigende middenvelder met een loopbaan in de lagere Franse divisies. Zijn trainersloopbaan begon op de jeugd van Le Havre in 2010, en in 2014 werd hij assistent-bondscoach van Ivoorkust onder Hervé Renard. Met de Ivorianen won hij in 2015 de Afrika Cup in Equatoriaal Guinea, een ervaring die zijn loopbaan vormgaf. Daarna werd hij in 2017 bondscoach van Congo-Brazzaville, in 2018 bondscoach van Kenia, en in 2019 bondscoach van Equatoriaal Guinea, dat onder zijn leiding op de Afrika Cup 2021 de kwartfinale haalde.

In juni 2024 werd hij door de Haïtiaanse voetbalbond FHF aangesteld als bondscoach van Haïti. De aanstelling werd internationaal met enige verbazing ontvangen, omdat Migné door de veiligheidssituatie in het land geen mogelijkheid had om Haïti zelf te bezoeken. Hij stuurt het Haïtiaanse spel aan vanuit Le Havre in Frankrijk, organiseert trainingskampen in Curaçao en de Dominicaanse Republiek, en heeft de selectie tot een hechte ploeg gesmeed via video-analyses en korte trainingscapsules. Voor de Haïtiaanse pers is zijn aanstelling een symbool van de bijzondere situatie van het Haïtiaanse voetbal, dat in eigen land vrijwel niet kan worden gespeeld maar dat in de internationale arena gestaag aan invloed wint.

Duckens Nazon, de aanvoerder van de globetrotter

Aanvoerder is Duckens Nazon, in 1994 geboren in Saint-Marc in Haïti maar op zijn dertiende met zijn familie naar Frankrijk geëmigreerd. Hij begon zijn loopbaan in de jeugd van AS Jeanne d’Arc Drancy en Bordeaux, brak in 2014 door bij Vannes in de Franse Ligue 2, en speelde sinds dien voor onder meer Wolverhampton Wanderers, Coventry City, MLS-club Columbus Crew, het Hongaarse Mezőkövesd, en sinds 2024 voor Doxa Katokopias in de Cypriotische Eerste Divisie. Een echte globetrotter, met clubs in zeven landen op drie continenten.

Voor Haïti is hij sinds 2014 een vaste waarde, met meer dan vijftig interlands en bijna twintig doelpunten op zijn naam in mei 2026. Hij draagt de aanvoerdersband sinds 2022 en is voor Migné de leider in de aanvalslijn. Op zijn 32ste gaat hij naar zijn eerste WK, met als kers op de taart het feit dat hij in eigen land vrijwel niet kan worden bezocht door familieleden. Zijn jongere broer Antonio Nazon, ook een professioneel voetballer, speelt voor Haïti onder Migné mee in de WK-selectie. In Saint-Marc, de geboorteplek van beide broers, is in mei 2026 zelfs een straat naar Duckens Nazon vernoemd.

Jean-Ricner Bellegarde, de Premier League-middenvelder

Het sportieve gezicht van de Haïtiaanse selectie is Jean-Ricner Bellegarde, in 1998 geboren in Colombes in de Parijse voorsteden uit een Haïtiaanse familie. Hij begon zijn loopbaan in de jeugd van Vannes, brak in 2018 door bij Lens in de Franse Ligue 2, en maakte in 2019 de overstap naar RC Strasbourg in de Ligue 1. Vier seizoenen later, in 2023, vertrok hij voor twintig miljoen euro naar Wolverhampton Wanderers in de Engelse Premier League, waar hij sinds dien een vaste basisspeler is. Hij koos in 2024 voor het Haïtiaanse shirt boven het Franse, een keuze die in Parijs en Port-au-Prince met groot enthousiasme werd ontvangen.

Voor Migné is Bellegarde op het middenveld de creatieve regisseur, met de vrijheid om vanaf de aanvallende halfback-positie naar voren te schuiven en mee te lopen bij de afronding. Zijn techniek aan de bal, zijn pasoverzicht en zijn aandeel in de defensieve organisatie maken hem voor Haïti een van de meest waardevolle spelers. In Wolverhampton wordt hij door zijn Engelse manager Vítor Pereira als een van de gangmakers van het seizoen 2025-26 gezien, en de Engelse pers heeft hem in de aanloop naar het WK met grote belangstelling gevolgd. Op het WK is dit zijn eerste deelname, en op zijn 28ste staat hij in eerste plaats om een Haïtiaanse stempel op het toernooi te drukken.

Wilson Isidor en Frantzdy Pierrot: de Engelse en Turkse spitsen

In de aanval beschikt Migné over Wilson Isidor, in 2000 geboren in Garges-lès-Gonesse in Frankrijk. Hij begon zijn loopbaan bij Olympique Lyonnais in de jeugd, speelde voor onder andere Bastia en Lokomotiv Moskou in Rusland, en sinds 2024 voor Sunderland in de Engelse Championship, waar hij in 2025 met de club promoveerde naar de Premier League. In zijn eerste Premier League-seizoen in 2025-26 maakte hij dertien doelpunten in 32 wedstrijden, een productie die in heel Engeland met respect werd bekeken. Voor Haïti is hij de eerste spits in een 4-3-3 formatie.

Frantzdy Pierrot, in 1995 geboren in Port-au-Prince zelf, is de tweede spits en de meest ervaren aanvaller. Hij speelde voor onder andere Caen, Sint-Truiden en sinds 2024 voor Gaziantep in de Turkse Süper Lig. Met meer dan dertig interlandgoals voor Haïti is hij de topscorer aller tijden van de huidige selectie. Naast Isidor en Pierrot is Danley Jean Jacques van Montpellier in de Franse Ligue 1 een belangrijke man op het middenveld, die op zijn 25e voor het eerst op een WK speelt en in Frankrijk als een van de meest opvallende Haïtiaanse middenvelders wordt gezien.

De diaspora-selectie: 90 procent buiten Haïti

De Haïtiaanse selectie van 2026 is een illustratie van de Haïtiaanse diaspora wereldwijd. Van de 26 spelers zijn er slechts twee of drie die in Haïti zijn geboren en daar grootgebracht, terwijl de rest in Frankrijk, de Verenigde Staten, Canada en het Caribische gebied is geboren of opgegroeid. De grootste Haïtiaanse diasporagemeenschappen liggen in Frankrijk (Île-de-France en Parijs vooral), de Verenigde Staten (Miami, New York, Boston) en Canada (Montréal). De Franse Ligue 1 en Ligue 2 leveren in 2026 het grootste contingent van zeven spelers, gevolgd door de Engelse Premier League en Championship met vijf, de Major League Soccer met vier en de Belgische Eerste Klasse met twee.

Het is een spreiding die voor Migné de tactische voorbereiding ingewikkeld maakt, omdat de spelers slechts kort voor de wedstrijden bij elkaar kunnen komen en omdat de wedstrijdcultuur in elke competitie anders is. Tegelijkertijd biedt de samenklank een kwaliteitsniveau dat het sportieve niveau van Haïti aanzienlijk verhoogt ten opzichte van de jaren waarin de selectie hoofdzakelijk uit Haïtiaanse competitiespelers bestond. In de geschiedenis van het Haïtiaanse voetbal is dit de meest internationale selectie ooit, en die ontwikkeling staat in het kader van de internationale erkenning die de Haïtiaanse voetbalbond in de afgelopen twee decennia heeft weten te realiseren.

WK 1974: het doelpunt van Sanon dat Dino Zoff onsterfelijk maakte

Haïti speelt op dit toernooi zijn tweede WK in 52 jaar. De geschiedenis begon in 1974 in West-Duitsland, waar Haïti zich onder bondscoach Antoine Tassy op een verrassende manier had geplaatst voor zijn eerste WK-deelname ooit. De ploeg, gefinancierd door dictator Jean-Claude Duvalier en met Emmanuel Sanon, Joseph-Marion Pierre-Antoine en Henri Francillon als de iconische namen, viel in Groep 4 samen met Italië, Argentinië en Polen, allemaal Europese en Zuid-Amerikaanse zwaargewichten.

Op zaterdag 15 juni 1974 speelde Haïti in München tegen Italië, de regerend Europees kampioen met spelers als Dino Zoff, Sandro Mazzola en Luigi Riva. Zoff, de doelman, had sinds 1972 niet meer gehoeven te buigen voor een tegendoelpunt op internationaal niveau, een reeks van 1142 minuten ongeslagen. In de 46e minuut, vlak na de pauze van de wedstrijd, kreeg Sanon de bal van Philippe Vorbe in de zestien meter, draaide langs verdediger Luciano Spinosi, omspeelde Zoff en schoof het leer in het lege doel. De reeks van Zoff was na een halve eeuw met één treffer beëindigd, en in Haïti werd Sanon onmiddellijk een nationale held. Italië keerde echter terug en won de wedstrijd met 3-1. Tegen Polen werd 0-7 verloren, en in de laatste wedstrijd tegen Argentinië werd 1-4 verloren, opnieuw met Sanon als doelpuntmaker. Twee treffers in drie wedstrijden, en een Haïtiaanse naam die in 2026 nog steeds op elke schoolbank in Port-au-Prince wordt aangehaald.

Groep C: tegen Schotland, Brazilië en Marokko

In Groep C heeft Haïti een loting waar in heel Port-au-Prince met respect over werd gesproken. Schotland is voor het eerst sinds 1998 weer op een WK, met Andy Robertson als aanvoerder en Scott McTominay als Serie A-MVP. Brazilië is vijfvoudig wereldkampioen met Vinícius Júnior, Rodrygo en Endrick, en de absolute favoriet van Groep C. Marokko heeft in 2022 in Qatar de halve finale gehaald onder Walid Regragui en is de tweede zware tegenstander van de groep. Voor Haïti ligt de cruciale wedstrijd in de openingsontmoeting tegen Schotland.

Tactisch is het beeld voor Migné duidelijk. Tegen Schotland in de openingswedstrijd is direct een resultaat nodig, met de wetenschap dat een puntenverlies tegen de zes andere ploegen in de groep vermoedelijk niet meer kan worden gecompenseerd. Tegen Brazilië wordt verwacht dat Haïti laag staat en op de counter speelt, met als doel de Braziliaanse aanval zo lang mogelijk te frustreren. Tegen Marokko in het slotduel komt het op de mentaliteit aan, met de wetenschap dat de Marokkaanse middenlinie van Hakimi en Ziyech bijzonder gevaarlijk is. Voor Les Grenadiers is een gelijkspel tegen Schotland of Marokko een eervol resultaat, en het ruimere format van 48 deelnemers met acht beste nummers drie biedt voor Haïti een vangnet.

Programma: Boston, Philadelphia en Atlanta

Het Haïtiaanse programma in Groep C brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden aan de Amerikaanse oostkust. De ouverture met Schotland is op zaterdag 13 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd in Boston, op het Gillette Stadium. Daarna gaat het op vrijdag 19 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd naar Philadelphia, op het Lincoln Financial Field, voor het zware duel met Brazilië. Het slotduel met Marokko volgt op woensdag 24 juni om 00.00 uur Nederlandse tijd in Atlanta, op het Mercedes-Benz Stadium.

Het programma in een overzicht:

• Zaterdag 13 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, Gillette Stadium in Boston tegen Schotland. De ouverture diep in de Nederlandse nacht.
• Vrijdag 19 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, Lincoln Financial Field in Philadelphia tegen Brazilië. De tweede wedstrijd opnieuw in de Nederlandse vroege ochtend.
• Woensdag 24 juni, 00.00 uur Nederlandse tijd, Mercedes-Benz Stadium in Atlanta tegen Marokko. Het slotduel om middernacht Nederlandse tijd.

Voor de Haïtiaanse fan zelf zijn de tijden in juni 2026 gunstig. In Port-au-Prince valt de wedstrijd tegen Schotland om 21.00 uur lokale tijd, tegen Brazilië eveneens om 21.00 uur, en tegen Marokko om 18.00 uur. Voor de Haïtiaanse diaspora in Miami, New York, Boston en Montréal zijn de tijden eveneens perfect, en in elk van die steden worden grote watch parties georganiseerd. In Boston en Atlanta worden bovendien tienduizenden Haïtiaanse Amerikaanse fans verwacht in de stadions zelf, in veel gevallen met directe banden naar het Haïtiaanse vasteland. Voor sommige Haïtianen die het land hebben moeten ontvluchten vanwege de geweldssituatie is dit zelfs het eerste sportieve evenement van enig formaat waarin hun thuisland in de schijnwerpers staat sinds de jaren tachtig.

Hoe ver kan Haïti komen?

Bookmakers plaatsen Haïti als de duidelijke underdog van Groep C, met odds van honderden tegen één voor een groepswinst. Les Grenadiers staat op FIFA-positie 84 in mei 2026, de op één na laagste positie van alle deelnemers aan het WK. Voor Sébastien Migné is een knap resultaat tegen Schotland of Marokko de minimale ambitie, met als droom om in 2026 voor de eerste keer ooit een WK-punt te boeken. In 1974 ging Haïti in alle drie de wedstrijden met lege handen naar huis.

Veel zal afhangen van de vorm van Bellegarde, Isidor en Pierrot, op wie het hele Haïtiaanse aanvalsspel rust. Als de Premier League-routine van Bellegarde in een sleutelmoment een doelpunt produceert, en als Isidor zijn doelpuntenproductie van Sunderland naar het WK weet door te trekken, kan Haïti voor een knap resultaat zorgen. Een doorgang naar de tweede ronde ligt naar de mening van de internationale pers buiten het realistische bereik, maar het verleden van Sanon in 1974 heeft geleerd dat Les Grenadiers op grote toernooien tot iconische momenten in staat zijn.

Tweeënvijftig jaar wachten, en nu opnieuw

Voor het Haïtiaanse volk is dit WK een gelegenheid van diepe historische betekenis. Een land dat sinds 2021 in een diepe humanitaire crisis is, met meer dan vijfduizend doden door bendegeweld en miljoenen ontheemden, krijgt in juni 2026 enkele weken lang internationale aandacht via het hoogste podium van het wereldvoetbal. Voor de Haïtiaanse diaspora in Miami, New York, Montréal, Parijs en daarbuiten is het toernooi een gelegenheid om de eigen identiteit op de wereldkaart te zetten, ongeacht de sportieve uitkomst.

Onder Sébastien Migné, een Fransman die nog nooit voet op Haïtiaanse bodem heeft gezet, is een ploeg gevormd die in elke wedstrijd voor de eer van Les Grenadiers vecht. Met aanvoerder Duckens Nazon als globetrotter, met Bellegarde als Premier League-routinier en met Wilson Isidor als opkomende spits in Sunderland, gaat Haïti naar Noord-Amerika met een collectief gevoel van trots en dankbaarheid. In juni 2026 moet daar in Boston, Philadelphia en Atlanta het volgende hoofdstuk uit komen. Tweeënvijftig jaar na het Sanon-doelpunt tegen Italië in München keert Haïti terug op een WK, en de hele voetbalwereld wordt verzocht om voor enkele weken de aandacht naar het kleine eilandstaat in het Caribische gebied te verleggen.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.