Qatar, tweevoudig Aziatisch kampioen, voor het eerst sportief gekwalificeerd onder Lopetegui

Drie en een half jaar na het organiseren van het eigen WK in 2022 keert Qatar terug op het wereldkampioenschap, deze keer via een sportieve kwalificatie voor het eerst in de geschiedenis. Onder de Spaanse bondscoach Julen Lopetegui, sinds mei 2025 aangesteld, sloeg de Maroons in oktober 2025 in de slotwedstrijd de Verenigde Arabische Emiraten en realiseerden zich daarmee een historische ambitie. Met Akram Afif als sterspeler en Hassan Al-Haydos als aanvoerder probeert de tweevoudig Aziatisch kampioen voorbij de teleurstelling van Qatar 2022 te komen.

Groep B · FIFA-positie #55 · 2e deelname

Eind mei 2026 maakte Julen Lopetegui zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Qatar is daarmee voor de tweede keer in haar geschiedenis op een WK voetbal aanwezig, na de eerste deelname in 2022 als gastland. Voor de Maroons, zoals de nationale ploeg vanwege de kastanjebruine kleuren op het shirt wordt genoemd, krijgt dit toernooi een geheel andere lading dan dat van Qatar 2022. Op het eigen WK werden in alle drie de groepswedstrijden nederlagen geleden tegen Ecuador (0-2), Senegal (1-3) en Nederland (0-2), wat het tot dan toe slechtste gastlandresultaat in de WK-geschiedenis maakte. In 2026 wil Qatar het sportieve smetje van het eigen WK in Noord-Amerika rechtzetten.

Het Qatarese verhaal van deze cyclus heeft echter een opmerkelijke aanvulling: Qatar plaatste zich in 2025 voor het eerst in de geschiedenis langs de sportieve weg. Onder Julen Lopetegui, sinds 1 mei 2025 aangesteld als opvolger van Marquez Lopez, doorlopde Qatar de derde en vierde ronde van de Aziatische kwalificatie. Op 14 oktober 2025 werd in Doha de Verenigde Arabische Emiraten met 2-1 verslagen, en daarmee was Qatar officieel WK-deelnemer. Op de tribunes van het Ahmad Bin Ali Stadion brak een gejuich los, en Lopetegui zelf werd op het veld omhelsd door de volledige selectie. De Spanjaard, eerder bondscoach van Spanje (waar hij voor het WK 2018 werd ontslagen), Real Madrid, Wolverhampton Wanderers, Sevilla en West Ham, had zijn revanche genomen op de Europese sportieve wereld.

De sportieve weg: de eerste kwalificatie ooit voor Qatar

Tot 2022 was Qatar nog nooit op een WK aanwezig. De WK-deelname van Qatar 2022 als gastland was de eerste kennismaking met het hoogste toernooi van het wereldvoetbal, en het was tegelijk een symbool van de astronomische investeringen die het land sinds 2010 in het voetbal had gestoken. De Qatari Football Association ondernam de bouw van zeven nieuwe stadions, een metrolijn van 36 kilometer en een wijk van duizenden hotelkamers, een investering die in totaal op meer dan 220 miljard dollar werd geschat. De ironie was echter dat de Qatarese ploeg op het eigen WK alle drie de groepswedstrijden verloor, en in heel het land werd dit als een pijnlijke afsluiting van een prestigieuze maar sportief teleurstellende organisatie ontvangen.

Voor de cyclus van 2026 was de sportieve plaatsing voor Qatar daarom een dubbele prestatie. De Aziatische kwalificatie verloopt in vier rondes, en Qatar moest in de derde en de vierde ronde tegen Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Indonesië presteren. Met een 2-1 zege op de Verenigde Arabische Emiraten in de slotwedstrijd was de Qatarese WK-deelname onomstreden, en in heel Doha en Lusail werd het feest tot diep in de nacht. Voor Lopetegui, op zijn 58ste, was de prestatie een symbolisch eerherstel na zijn vroegtijdige ontslag bij West Ham in januari 2025, en voor de Qatarese FA was het de eerste keer dat de ploeg op eigen sportieve kracht een WK had bereikt.

Julen Lopetegui, de Spanjaard met de turbulente loopbaan

Julen Lopetegui, in 1966 geboren in Asteasu in Baskenland, was als speler doelman met één cap voor de Spaanse nationale ploeg. Hij speelde voor onder andere Real Madrid (twee invalbeurten in 1989), Las Palmas en Rayo Vallecano. Zijn trainersloopbaan begon in 2003 bij Castilla, en hij werkte zich op via de Spaanse jeugdselecties (winst op het WK U20 in 2013 en het EK U19 in 2012, twee prestaties die in heel Spanje als prestigieuze stappen werden gevierd) tot bondscoach van Spanje in 2016.

In juni 2018, op de dag voor het WK 2018 in Rusland, kwam zijn Spaanse bondscoachschap echter abrupt aan zijn einde toen hij Real Madrid als nieuwe club aankondigde zonder dat de Spaanse voetbalbond ervan op de hoogte was. Hij werd op de spot afgedankt door RFEF-voorzitter Luis Rubiales, een gebeurtenis die in heel het wereldvoetbal als historisch werd geregistreerd. Bij Real Madrid duurde zijn werk slechts vier maanden voordat hij in oktober 2018 werd ontslagen. Daarna volgden Sevilla (Europa League-winnaar 2020), Wolverhampton Wanderers (2022-2023) en West Ham United (mei 2024 tot januari 2025), waarbij hij telkens vroegtijdig vertrok. Op 1 mei 2025 werd hij als derde Spanjaard binnen twee jaar aangesteld door de Qatarese FA, en zijn revanche-tour kwam in oktober 2025 tot voltooiing.

Akram Afif, de tweevoudig Aziatisch Voetballer van het Jaar

Het sportieve gezicht van de Qatarese selectie is Akram Afif, in 1996 geboren in Doha uit een Tanzaniaans-Jemenitisch-Qatarese familie. Hij begon zijn loopbaan in de jeugd van Aspire Academy, het Qatarese voetbalopleidingsinstituut, en speelde van 2013 tot 2017 verschillende huurperiodes door bij Sevilla in Spanje, Eupen in België, Sporting Gijón in Spanje en Villarreal. Sinds 2017 speelt hij in Doha voor Al-Sadd SC, de meest succesvolle club in de Qatarese geschiedenis, waar hij tot op de dag van vandaag is gebleven.

Afif werd in 2019 voor de eerste keer Aziatisch Voetballer van het Jaar, na de Qatarese AFC Asian Cup-titel in de Verenigde Arabische Emiraten. In 2023 was hij de uitblinker van de Aziatische Beker, in januari 2024 op eigen bodem gespeeld. In de finale tegen Jordanië maakte hij in het Lusail-stadion een hattrick van strafschoppen, een prestatie die in de geschiedenis van de Aziatische Beker uniek is. Op 8 doelpunten was hij topscorer van het toernooi, en hij werd uitgeroepen tot Aziatisch Voetballer van het Jaar 2023. Op zijn 29ste gaat hij naar zijn tweede WK, en voor Lopetegui is hij in elke wedstrijd onbetwist als de creatieve regisseur op het middenveld. Zijn techniek aan de bal, zijn aandeel in de opbouw en zijn afronding in de zestien meter zijn de drie eigenschappen waar Qatar op rekent.

Hassan Al-Haydos, de aanvoerder met 200 interlands

Aanvoerder is Hassan Al-Haydos, in 1990 geboren in Doha. Met meer dan 190 interlands op zijn naam in mei 2026 is hij de meest ervaren speler aller tijden van de Maroons, en in heel Qatar is hij sinds 2013 het sportieve boegbeeld van het nationale elftal. Zijn loopbaan is grotendeels in de Qatar Stars League verlopen, met opeenvolgende periodes bij Al-Sadd SC (vanaf 2008, met enkele uitleenbeurten), en hij draagt sinds 2017 de aanvoerdersband. Met meer dan veertig interlandgoals is hij de tweede topscorer in de geschiedenis van het Qatarese nationale elftal, na Mansoor Muftah.

Hij is een speler die in elke wedstrijd op het middenveld of in de aanval staat, met loopvermogen, technische klasse en een spelinzicht dat in heel de Aziatische voetbalwereld wordt gerespecteerd. Op zijn 36ste gaat hij naar zijn tweede WK, en in de Qatarese pers wordt zijn rol als de stille leider van de selectie aangehaald. Op het EK Asian Cup 2019 in de Verenigde Arabische Emiraten en op het Aziatische Beker 2023 op eigen bodem was hij in elke wedstrijd basisspeler, en in beide finales scoorde hij belangrijke doelpunten. Voor het WK 2026 wordt hij beschouwd als de speler die naast Afif de Qatarese selectie de noodzakelijke ervaring moet bieden.

Almoez Ali, de spits met de iconische Asian Cup 2019

In de spits speelt vermoedelijk Almoez Ali, in 1996 geboren in Khartoem in Sudan en op zijn elfde door Aspire Academy naar Doha gehaald. Hij speelde voor Al-Duhail SC en sinds 2024 voor Al-Rayyan in de Qatar Stars League. Op het AFC Asian Cup 2019 in de Verenigde Arabische Emiraten was hij de absolute uitblinker van het toernooi, met negen doelpunten in zeven wedstrijden, waaronder een doelpunt in de finale tegen Japan (3-1 zege). Dit doelpuntenrecord van Almoez Ali op één Asian Cup-toernooi is sinds 1996 niet meer geëvenaard.

Op het WK 2022 was hij in elke groepswedstrijd basisspeler, hoewel hij door Qatar drie nederlagen te verteren kreeg. Op het Aziatische Beker 2023 op eigen bodem scoorde hij vier doelpunten, en in de finale tegen Jordanië was hij met een doelpunt naast Afif’s hattrick van strafschoppen de tweede doelpuntenmaker. Op zijn 30ste gaat hij naar zijn tweede WK, en voor Lopetegui is hij de eerste keuze in de spits. Reservespitsen zijn Mohammed Muntari en Ahmed Alaaeldin, beide spelers in de Qatar Stars League. De Qatarese aanvalsstaf bestaat hoofdzakelijk uit spelers van Al-Sadd en Al-Rayyan, twee clubs die in het Qatarese voetbal als de spelmakers van de nationale ploeg gelden.

De Aspire Academy en de Qatarese voetbalopleiding

Een groot deel van de Qatarese selectie van 2026 is afkomstig van de Aspire Academy, het in 2004 in Doha opgerichte voetbalopleidingsinstituut dat in het hele Midden-Oosten als een referentie geldt. Aspire is een instelling die in samenwerking met de Qatarese FA jonge talenten uit eigen land en uit landen als Sudan, Jemen en de Hoorn van Afrika identificeert en opleidt tot internationale voetballers. Akram Afif, Almoez Ali, Hassan Al-Haydos, Boualem Khoukhi en de meeste andere spelers van de huidige selectie zijn doorgekomen via dit instituut, en in heel het Qatarese voetbal wordt Aspire als de motor van de nationale prestaties beschouwd.

Het is een investering die sinds 2010 zijn vruchten begint af te werpen. De tweevoudige AFC Asian Cup-titel (2019 en 2023) was in heel Azië een doorslaggevende bewijs van de kwaliteit van de Aspire-school, en de sportieve plaatsing voor het WK 2026 was het volgende hoofdstuk. Voor Lopetegui is het werken met spelers van Aspire een grote troef, omdat hij van een hechte en op elkaar afgestemde basis kan vertrekken. De spelers kennen elkaar van jongs af aan, en dat collectieve gevoel wordt op het WK 2026 in elke wedstrijd zichtbaar.

De speelstijl: technisch en snel, in een 4-3-3 of 4-2-3-1

Onder Lopetegui speelt Qatar in een 4-3-3 of 4-2-3-1, met een sterke focus op balverdelend voetbal en op snelle omschakeling. Het is een speelstijl die voortbouwt op de typische Spaanse tiki-taka-school van Lopetegui zelf, en die in de Qatarese context wordt aangepast aan de fysieke beperkingen en de tactische sterke punten van de selectie. De voorhoede met Afif, Almoez Ali en Khoukhi is in elke wedstrijd op de breakwedstrijd ingespeeld, en in de WK-kwalificatie werd de speelstijl van een paar succesvolle uitwedstrijden bevestigd.

Tegen sterkere tegenstanders zoals Zwitserland zal Lopetegui vermoedelijk laag staan en op de counter spelen, met de wetenschap dat een gelijkspel een eervol resultaat is. Tegen Canada in Vancouver komt het op de mentaliteit aan, met de wetenschap dat het Canadese publiek in elke wedstrijd voor extra druk zorgt. Tegen Bosnië en Herzegovina in de slotwedstrijd in Seattle wordt verwacht dat Qatar het initiatief naar zich toetrekt en om de drie punten gaat strijden. Voor Lopetegui is de tactische opdracht om in zijn eerste WK met Qatar een eerlijk en collectief beeld op het hoogste internationale podium te tonen.

WK-historie: de pijnlijke organisatie van 2022 en de revanche van 2026

Qatar speelt op dit toernooi haar tweede WK in vier jaar. De WK-geschiedenis is daarmee uniek: voor het eerst sinds 1934 keert een land op een WK terug zonder een lange periode van afwezigheid. In 2022 was Qatar op de eigen bodem het gastland van een toernooi dat in 2010 onder controversiële omstandigheden was toegekend, en dat in heel het wereldvoetbal voor twaalf jaar lang voor controverses zorgde rond mensenrechten, arbeidsomstandigheden, klimaatkwesties en politieke oorlogsstoffen. Op het sportieve niveau was de Qatarese prestatie het laagste denkbare: drie nederlagen in drie groepswedstrijden, met als enige doelpunt een treffer van Mohammed Muntari tegen Senegal. Het werd in heel de Qatarese voetbalbond als pijnlijk ervaren.

Op het WK 2026 wil Qatar een nieuwe basis leggen, voortbouwend op de tweevoudige Aziatische Beker-titels van 2019 en 2023. De Aziatische Beker 2019 werd in de Verenigde Arabische Emiraten gewonnen onder bondscoach Félix Sánchez Bas, met een 3-1 finale-zege op Japan. De Aziatische Beker 2023 op eigen bodem in januari 2024 werd onder Marquez Lopez gewonnen met een 3-1 finale-zege op Jordanië, dankzij de iconische hattrick van strafschoppen van Akram Afif. Twee jaar later, op het WK 2026, gaat Qatar naar Noord-Amerika met de ambitie om in een sterke groepsfase voor het eerst sinds 1986 het Aziatische voetbal opnieuw op te tillen via een doortocht naar de tweede ronde.

Groep B: tegen Zwitserland, Canada en Bosnië en Herzegovina

In Groep B heeft Qatar een loting die in heel de Aziatische voetbalpers met respect wordt bekeken. Zwitserland is voor het zevende WK op rij van de partij, met Granit Xhaka als aanvoerder en als favoriet voor de groepswinst. Canada is een van de drie gastlanden van het toernooi, met Alphonso Davies en Jonathan David als sterspelers. Bosnië en Herzegovina is voor het eerst sinds 2014 weer terug op een WK. Voor Qatar is de openingswedstrijd tegen Zwitserland in San Francisco de cruciale ontmoeting voor de groepsambitie.

Tactisch is het beeld voor Lopetegui duidelijk. Tegen Zwitserland in de openingswedstrijd moet de Qatarese ploeg laag staan en op de counter spelen, met als doel om in elk geval een gelijkspel naar huis te brengen. Tegen Canada in Vancouver wordt verwacht dat Qatar het initiatief tegen het Canadese thuispubliek probeert te grijpen, een gevaarlijke wedstrijd waar de Maroons-ploeg vermoedelijk in moeilijkheden zal komen. Tegen Bosnië en Herzegovina in het slotduel in Seattle komt het op de mentaliteit aan, met de wetenschap dat een gelijkspel of een knappe zege de basis voor een eervolle toernooiafsluiting kan vormen. Voor Qatar is een tweede ronde te ambitieus, maar een eerste WK-zege ooit ligt vermoedelijk binnen handbereik.

Programma: San Francisco, Vancouver en Seattle

Het Qatarese programma in Groep B brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden aan de Amerikaanse en Canadese westkust. De ouverture met Zwitserland is op zaterdag 13 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in San Francisco, op het Levi’s Stadium. Daarna gaat het op donderdag 18 juni om 00.00 uur Nederlandse tijd naar Vancouver, op het BC Place Stadium, voor het duel met Canada. Het slotduel met Bosnië en Herzegovina volgt op woensdag 24 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in Seattle, op het Lumen Field.

Het programma in een overzicht:

• Zaterdag 13 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Zwitserland. De ouverture op primetime voor de Nederlandse fan.
• Donderdag 18 juni, 00.00 uur Nederlandse tijd, BC Place Stadium in Vancouver tegen Canada. De tweede wedstrijd om middernacht Nederlandse tijd.
• Woensdag 24 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, Lumen Field in Seattle tegen Bosnië en Herzegovina. Het slotduel opnieuw op primetime.

Voor de Qatarese fan zijn de tijden in juni 2026 lastig. In Doha, Lusail en Al Wakrah vallen de wedstrijden om respectievelijk 23.00 uur, 02.00 uur en 23.00 uur lokale tijd. Op de tribunes van het WK worden enkele duizenden Qatarese fans verwacht, in veel gevallen met directe ondersteuning vanuit de Qatarese FA voor reis en verblijf. De grote Qatarese diasporagemeenschappen in het Verenigd Koninkrijk en in Frankrijk, hoewel in absolute aantallen klein, zullen vermoedelijk in San Francisco, Vancouver en Seattle aanwezig zijn.

Hoe ver kan Qatar komen?

Bookmakers plaatsen Qatar als de duidelijke outsider van Groep B, achter Zwitserland en Canada. De Maroons staan op FIFA-positie 55 in mei 2026, de tweede laagste positie van Groep B. Voor Julen Lopetegui is een eerste WK-zege ooit in de Qatarese geschiedenis de minimale doelstelling, met als ambitie om in 2026 voor het eerst voor twee punten in een groepsfase te zorgen. Een doorgang naar de tweede ronde ligt naar de mening van de internationale pers buiten het realistische bereik, maar het ruimere format van 48 deelnemers met acht beste nummers drie biedt voor Qatar een vangnet.

Veel zal afhangen van de vorm van Akram Afif, op wie de creatieve last in het Qatarese aanvalsspel rust. Als de tweevoudig Aziatisch Voetballer van het Jaar op zijn beste niveau aan het WK kan beginnen, en als Almoez Ali in de spits voor enkele doelpunten zorgt, kan Qatar in een sleutelmoment voor een verrassing zorgen. Veel hangt ook af van de defensieve organisatie, die in de WK-kwalificatie soms instabiel bleek. Als Lopetegui de Qatarese defensie weet vast te houden tegen Zwitserland en Bosnië en Herzegovina, ligt een eerste WK-zege binnen handbereik.

Naar de tweede WK-deelname, met de revanche van de sportieve plaatsing

Voor het Qatarese volk is dit WK een gelegenheid om de pijnlijke herinnering aan Qatar 2022 achter zich te laten. Drie nederlagen in drie groepswedstrijden van het eigen WK lieten in heel Doha een diepe wond achter, en in 2026 wil de Qatarese FA via een sportieve plaatsing op de Noord-Amerikaanse arena het sportieve gezicht van het Qatarese voetbal opnieuw uitvinden. De combinatie van de Aspire-school, de twee Aziatische Bekertitels van 2019 en 2023, de aanstelling van Julen Lopetegui en de eerste sportieve WK-kwalificatie ooit, vormt de basis voor een collectief gevoel dat de Maroons in 2026 voor een verrassing kunnen zorgen.

Onder Lopetegui, een man met de meest opmerkelijke loopbaan in het Europese voetbal en met een coachgeschiedenis vol vroegtijdige vertrekken, gaat Qatar naar Noord-Amerika met meer ambitie en discipline dan in 2022 het geval was. Met aanvoerder Hassan Al-Haydos op zijn tweede WK, met Akram Afif als tweevoudig Aziatisch Voetballer van het Jaar, met Almoez Ali in de spits en met een Aspire-generatie die in elke wedstrijd voor de Qatarese vlag vecht, krijgt het Qatarese voetbal de gelegenheid om voor de wereld een nieuw hoofdstuk te schrijven. In juni 2026 moet daar in San Francisco, Vancouver en Seattle het bewijs van komen.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.