Jordanië, de ridders van Sellami in een loodzware groep

Voor het eerst in zijn geschiedenis mag Jordanië op een WK aantreden. Onder de Marokkaanse bondscoach Jamal Sellami en met aanvoerder Mousa Al-Taamari als boegbeeld werkt Al-Nashama in juni voor het oog van de wereld aan het bevestigen van een sprookje dat in juni vorig jaar in Muscat begon.

Groep J · FIFA-positie #63 · WK-debutant

Voor het eerst in zijn geschiedenis verschijnt Jordanië op een wereldkampioenschap voetbal. Bondscoach Jamal Sellami trok in mei 2026 met een selectie van 24 internationals naar Noord-Amerika, met de opdracht om in Groep J overeind te blijven tegen Oostenrijk, Algerije en wereldkampioen Argentinië. Een loting die nauwelijks zwaarder kon, maar voor een land dat in de gehele FIFA-ranglijst op de 63e plek staat, is alleen het meedoen al een resultaat dat in Amman als nationaal hoogtepunt wordt gevierd.

Al-Nashama, de bijnaam waarmee de Jordaanse internationals zichzelf aanduiden en die zich het beste vertaalt als de Ridders, kunnen terugkijken op een verbluffend voetbaltweetal aan jaren. In januari 2024 haalde het land verrassend de finale van de Asian Cup, eerder dit decennium nog een verre droom. In juni 2025 volgde de officiële WK-kwalificatie, en eind 2025 stond Sellami met zijn ploeg ook in de finale van de Arab Cup. Drie eindstrijden in twee jaar tijd, voor een land dat tot voor kort vooral aan de zijlijn stond van het Aziatische voetbal.

Het wonder van Muscat

Het verhaal van deze WK-deelname begint op donderdag 5 juni 2025 in Muscat. In het Sultan Qaboos-stadion stonden de Jordaniërs voor een verplichte zege tegen Oman, en wat dan volgt is uitgegroeid tot het bekendste voetbalmoment in de geschiedenis van het land. Spits Ali Olwan was niet te stoppen en scoorde een hattrick. Het werd 0-3 voor Jordanië, een resultaat dat in de regio voor verbijstering zorgde, vooral toen vrijwel gelijktijdig Zuid-Korea met 2-0 won van Irak. Met dat dubbel-resultaat was de kwalificatie definitief, en konden de Jordaniërs niet meer worden gepasseerd op de tweede plek in hun kwalificatiegroep.

Kroonprins Hussein stond op de tribune en vierde mee. Op het veld baden de spelers samen na het laatste fluitsignaal. In Amman barstte de stad uit haar voegen, met auto’s die toeterend door het centrum reden en met vlaggen die uit elke balkon hingen. Het was een nationale gebeurtenis die in dagbladen, op de televisie en in de moskeeën dagenlang werd nabesproken. Voor een natie met een grote diaspora van Palestijnse en Iraakse afkomst werd de WK-kwalificatie ook een symbool, een teken dat de Jordaanse voetbalbond na decennia van bescheiden positie nu eindelijk doorbrak.

Jamal Sellami, de Marokkaan die Jordaniër werd

De bondscoach die Jordanië naar dit niveau loodste, is een Marokkaan. Jamal Sellami werd in juni 2024 aangesteld als opvolger van zijn landgenoot Hussein Ammouta, en kreeg een driejarig contract bij de Jordaanse voetbalbond. Sellami stond als speler in 1998 zelf op het WK in Frankrijk, met Marokko, en speelde clubvoetbal voor onder meer Olympique Casablanca, Raja Casablanca, Maghreb Fez en Beşiktaş in Turkije. Een loopbaan die hem het uithoudingsvermogen van een degelijke middenvelder en het oog van een tactisch leider opleverde.

Onder Sellami werkte de Jordaanse ploeg voort op de structuur die Ammouta had achtergelaten na de Asian Cup-finale van 2024, maar met een eigen, iets meer geduldige aanpak. Hij liet zijn elftal langer wachten op de juiste momenten om aan te vallen, en gaf zijn verdedigers meer ruimte om de tegenstander uit hun spel te halen. Het resultaat: een nationale ploeg die in 2025 zowel de WK-kwalificatie afdwong als de finale van de Arab Cup bereikte. Op die laatste eindstrijd in Lusail Stadium in december 2025 stuitten ze nipt op het Marokko van Walid Regragui, het land van Sellami zelf. Direct na die wedstrijd verleende koning Abdullah II de coach het Jordaanse staatsburgerschap, een gebaar dat in heel het land werd gewaardeerd.

Mousa Al-Taamari, de Jordaanse Messi

Op het veld is Mousa Al-Taamari de absolute ster. De aanvoerder van Jordanië, een rechtsbuiten met de techniek van een Zuid-Europese tienspeler, kreeg in zijn vaderland al jaren de bijnaam de Jordaanse Messi. Hij heeft openlijk laten weten dat hij die vergelijking liever niet hoort, maar de stijl waarop hij in vol tempo met de bal aan de voet zijn directe tegenstander voorbij kan, doet de toeschouwer er soms snel weer aan denken. Op 3 februari 2025 maakte hij de stap naar Stade Rennais, dat zo’n acht tot negen miljoen euro voor hem op tafel legde.

Daarvoor speelde Al-Taamari bij Montpellier in dezelfde competitie, en met die transfer werd hij eerder al de eerste Jordaniër die op het allerhoogste Europese niveau zowel speelminuten als doelpunten maakte. In de Ligue 1 is hij een speler waar Franse tegenstanders rekening mee houden. In Rennes werd hij eind 2025 verkozen tot speler van de maand. Voor Sellami is hij de man die met een individuele actie het verschil moet maken in een Aziatisch elftal dat technisch op de meeste posities onder het Europese topniveau staat. Tegen Oostenrijk, Algerije en Argentinië zal vrijwel elk Jordaans gevaar via hem lopen.

Ali Olwan, de spits met de hattrick die het WK in dwong

De held van Muscat is Ali Olwan. De spits van Al-Sailiya, een ploeg uit de Qatar Stars League, is op 27-jarige leeftijd uitgegroeid tot een vaste waarde in de Jordaanse spits. Met 27 interlandgoals tot nu toe is hij topscorer aller tijden van zijn land. De drie doelpunten die hij op die 5 juni in het Sultan Qaboos-stadion maakte, behoren tot het meest besproken individuele optreden in de Jordaanse voetbalgeschiedenis. Het waren niet eens spectaculaire doelpunten, eerder werkers en aannames met links binnen het strafschopgebied, en juist daarmee toonde hij wat hem zo waardevol maakt.

In het systeem van Sellami fungeert Olwan vaak als enige spits, met Al-Taamari en de andere aanvallers in zijn rug. Hij is geen klassieke targetman die de bal lang kan vasthouden, eerder een aanvaller die in de zestien zijn momenten zoekt en die op het juiste tijdstip de loopactie maakt. Voor een ploeg die op het WK geregeld weinig balbezit zal hebben, is dat type spits onmisbaar. Een paar kansen per wedstrijd, één daarvan benutten, en de Jordaniërs hebben hun resultaat te pakken.

De selectie: drie continenten in 24 namen

De Jordaanse selectie laat zien hoe regionaal het Jordaanse voetbal nog steeds opereert. Tien spelers verdienen hun brood in de Jordanian Pro League, de hoogste competitie van het land zelf, met clubs als Al-Hussein Irbid, Al-Wehdat en Al-Faisaly als bekendste namen. Vijf spelers staan onder contract in de Iraq Stars League, een opvallende tweede competitie waar de aansluiting eenvoudiger is dan in Europa of de Golfstaten. Daarnaast zijn er kleinere vertegenwoordigingen in Maleisië, Qatar en Saoedi-Arabië, alsook enkele bij Europese clubs.

Naast Al-Taamari in Frankrijk vinden we Ibrahim Sabra bij NK Lokomotiva Zagreb in de Kroatische competitie en Yazan Al-Arab bij FC Seoul in de Zuid-Koreaanse K League 1. Voor een Aziatische middenmoter is dat een verspreiding waar maar weinig landen in de regio aan kunnen tippen. Het gemiddelde leeftijdsgemiddelde van 28,2 jaar maakt het bovendien een ervaren groep, met de meest doorgewinterde verdediger Ehsan Haddad als recordhouder met 90 interlands op zijn naam.

De erfenis van de Asian Cup-finale van 2024

Wie de huidige Jordaanse ploeg wil begrijpen, moet terug naar januari en februari 2024, naar Doha. In de Asian Cup, het continentale eindtoernooi van de AFC, schreef Jordanië toen geschiedenis. In de halve finale werd Zuid-Korea verslagen met 2-0, mede dankzij een doelpunt van Al-Taamari. Daarmee bereikten de Jordaniërs voor het eerst de eindstrijd van het toernooi, een prestatie die in Amman als de doorbraak van een generatie werd gevierd. De finale tegen gastland Qatar werd echter een teleurstelling. Bondscoach was destijds nog Ammouta, en zijn ploeg zag drie penalties tegen zich gegeven, alle drie benut door Akram Afif. Eindstand 1-3, een nederlaag die in heel de Arabische wereld als zwaar bevochten werd gezien.

Veel van de spelers die toen op het veld stonden, zitten ook in de WK-selectie. Het is in zekere zin dezelfde ploeg, alleen met meer wedstrijden in de benen en met een net andere bondscoach. Voor de internationals zelf is het belangrijk dat ze een eindstrijd op het allerhoogste regionale niveau hebben meegemaakt, met spanning, met druk en met de wetenschap dat zelfs de allerlaatste minuten op een groot toernooi nog beslissend kunnen zijn. Die ervaring kan onder dezelfde druk in juni in San Francisco en Dallas opnieuw van waarde zijn.

Voorbereiding in Zwitserland en San Diego

De voorbereiding van Sellami is doordacht ingericht. Op zaterdag 31 mei trad Jordanië aan tegen Zwitserland in een vriendschappelijk duel in St. Gallen. Een Europese tegenstander, op een Europees vasteland, met een georganiseerd elftal dat de Jordaniërs moest uitdagen op positiespel en op duels. Direct na die wedstrijd reisde de selectie door naar San Diego, in het zuidoosten van Californië, voor een trainingskamp van bijna tien dagen. Daar werd op zondag 7 juni nog een oefenwedstrijd gespeeld tegen Colombia, een Zuid-Amerikaanse top die qua tempo en aanvallend snelheid een laatste benchmark vormt voor wat in de groepsfase tegen Argentinië komen gaat.

De keuze voor San Diego is ook praktisch ingegeven. De afstand naar San Francisco, waar Jordanië zijn eerste twee groepswedstrijden speelt, is kleiner dan vanuit andere bases, en de tijdzone is dezelfde. Spelers konden in San Diego acclimatiseren aan de Amerikaanse warmte, aan de tijdsverschillen en aan het ritme van het toernooi, zonder dat ze grote reizen hoefden af te leggen. Het is precies het type planning waarmee een debutant zich op gelijke voet probeert te stellen met landen die al decennia met deze grote toernooien meedraaien.

Een WK zonder geschiedenis

Jordanië speelt op dit toernooi zijn eerste WK ooit. Voor de selectie betekent dat geen herinneringen, geen iconische momenten en geen archiefbeelden om naar terug te kijken. Het land kwam in eerdere kwalificatiecycli weleens in de buurt: in 2014 speelde het een intercontinentale play-off tegen Uruguay, in 2022 verloor het opnieuw de play-off, dit keer tegen Australië. Steeds was het einde een teleurstelling. Met deze plaatsing zijn Jordanië, Oezbekistan, Kaapverdië en Curaçao de vier WK-debutanten van 2026, een groep die op zich al een eigen verhaal binnen het uitgebreide toernooi vormt.

Het ruimere format met 48 deelnemers en de mogelijkheid van de acht beste nummers drie, betekent voor Jordanië dat een knock-outduel niet langer een wiskundig onhaalbare droom is. Een paar punten in de groep, een goed doelsaldo, en de ridders kunnen ook na de groepsfase nog meedoen. Tegelijk zou een ieder die er een fles op zet daarvoor een zeer flinke quotering krijgen. De realistische ambitie ligt eerder bij het oogsten van een punt en het maken van een eerste WK-doelpunt ooit.

Groep J: een loodzwaar lot

In Groep J kreeg Jordanië een loting die op papier nauwelijks zwaarder kon. Argentinië, de regerend wereldkampioen met Lionel Messi en Lautaro Martínez, is op papier de gedoodverfde groepswinnaar. Oostenrijk en Algerije strijden om de tweede positie. Oostenrijk komt met spelers als Marcel Sabitzer en Marko Arnautović, Algerije met Riyad Mahrez en Ismaël Bennacer. Beide ploegen staan kwalitatief boven Jordanië, en voor de Aziatische debutant zal het een opdracht worden om in elk duel overeind te blijven.

Toch lopen er ook een paar lijntjes in het voordeel van Jordanië. Algerije is een ploeg met een Arabische voetbalcultuur die de Jordaniërs op tactisch vlak goed kennen, en de Algerijnen kunnen op een WK soms haperen onder de druk van de hoge verwachtingen. Oostenrijk heeft kwaliteit, maar de Oostenrijkers verschijnen op het WK na een lang seizoen in het Europese topvoetbal en moeten in San Francisco wennen aan een ander klimaat. Tegen Argentinië, ten slotte, kan Jordanië zich gewoon vrijspelen, zonder enige druk. Het is de wedstrijd waarin de selecao van Messi gewend is om door grote nummers heen te lopen, maar waarin de tegenstander soms voor verrassende momenten kan zorgen.

Programma: twee duels in San Francisco, één in Dallas

Het Jordaanse programma is opvallend gunstig wat reizen betreft. Twee van de drie groepswedstrijden worden gespeeld in San Francisco, op het Levi’s Stadium in Santa Clara. Het slotduel wordt afgewerkt in Dallas, op het AT&T Stadium. Twee speelsteden in totaal, en daarmee een geringe reisbelasting in vergelijking met sommige andere ploegen die door drie verschillende landen worden geleid.

Het programma in een overzicht voor de Nederlandse kijker:

• Dinsdag 16 juni, 06.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Oostenrijk. De openingswedstrijd, in de vroege ochtend.
• Maandag 22 juni, 05.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Algerije. Een tegenstander uit dezelfde culturele regio.
• Zaterdag 27 juni, 04.00 uur Nederlandse tijd, AT&T Stadium in Dallas tegen Argentinië. Het droomduel met Messi.

Het zijn voor Nederlandse fans van het Aziatische voetbal vroege ochtenduren. Het duel met Argentinië, in de nacht van vrijdag op zaterdag, zal vermoedelijk het meest bekeken worden, alleen al omdat de wereldkampioen op zijn meest bezochte podium tegen een WK-debutant speelt.

Realistische verwachting: een punt zou al een feest zijn

Bookmakers plaatsen Jordanië bij de outsiders van het toernooi, met quoteringen die uitgaan van een groepsfase als eindstation. Voor Sellami en zijn spelers is dat ook de realistische verwachting. Een punt in de drie wedstrijden zou een feest betekenen, twee punten een mijlpaal, drie punten een prestatie die het Jordaanse voetbal in één klap op de wereldkaart zou zetten. Wat helemaal niet hoeft te lukken, hoort gewoon bij een eerste WK-deelname te kunnen lukken.

De Jordaniërs hebben in 2024 en 2025 al twee continentale en Arabische finales op hun naam, en die laden hun verwachting iets hoger dan een land als Oezbekistan, dat in Groep H eveneens debuteert. Het zelfvertrouwen is er, de techniek van Al-Taamari is er, en de scherpte van Olwan in de spits is bewezen. Of het ook tegen de wereldtop kan worden volgehouden, is een vraag waarop pas in juni het antwoord komt. Maar voor een land dat in de hele FIFA-geschiedenis nog nooit op een eindtoernooi is verschenen, is alleen het feit dat de bal in Levi’s Stadium aan de Jordaanse voeten ligt al een onmetelijk verschil.

De ridders op hun eerste wereldtoneel

Het bijzondere van deze Jordaanse deelname is dat het sprookje gewoon waar is. Een land van iets meer dan elf miljoen inwoners, met een voetbalbond die qua middelen niet eens in de buurt komt van de Europese top, plaatste zich in juni 2025 op eigen kracht voor het grootste toernooi ter wereld. Het deed dat met een Marokkaanse coach die ondertussen in Amman thuis is, met een aanvoerder die in de Ligue 1 speelt en met een spits die op het beslissende moment een hattrick maakte. Drie ingrediënten waar geen Hollywood-scenarioschrijver beter mee voor de dag had kunnen komen.

Of het toernooi zelf goedaardig zal zijn voor Al-Nashama, weten we op zaterdag 27 juni, na de laatste groepswedstrijd. Maar tot dan staat in Amman, op de tribunes in San Francisco en Dallas en in de Jordaanse diaspora wereldwijd één ding vast: de ridders zijn er. Voor het eerst in hun geschiedenis spelen ze mee op de allergrootste bühne. En dat alleen, los van elk resultaat, is een prestatie waar in dat land nog generaties lang over wordt verteld.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.