Algerije, de Fennecs zijn na twaalf jaar terug met Petković als architect

Voor het eerst sinds 2014 staat Algerije weer op een WK. Onder de Bosnisch-Zwitserse bondscoach Vladimir Petković, met aanvoerder Riyad Mahrez als boegbeeld en een nieuwe generatie Europese internationals als motor, wil het land in de Verenigde Staten meer dan alleen meedoen. De vroege exit op de Afrika Cup van begin 2026 vraagt om herstel op het allergrootste podium.

Groep J · FIFA-positie #28 · 5e WK-deelname

Op zondag 31 mei 2026 maakte bondscoach Vladimir Petković in het Nelson Mandela-stadion in Baraki, vlakbij Algiers, zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Algerije staat voor het eerst in twaalf jaar weer op een wereldkampioenschap voetbal, na de gedenkwaardige achtste finale van Brazilië 2014. Het is de vijfde WK-deelname uit de geschiedenis van Les Fennecs, zoals de bijnaam van het nationale elftal luidt, een verwijzing naar de woestijnvossen die in het Algerijnse zuiden voorkomen.

Voor de Algerijnse voetbalbond is dit toernooi de hervatting van een lange traditie. Tussen 1982 en 2014 stond het land op vier WK’s, daarna volgden twee teleurstellende kwalificatiecycli waarin het toernooi werd gemist. Onder Petković kantelde het tij. Sinds zijn aanstelling op 29 februari 2024 boekte de Bosnisch-Zwitserse coach vijftien overwinningen in twintig wedstrijden, plaatste hij zijn ploeg met overmacht voor het WK en gaf hij de Algerijnse internationals het zelfvertrouwen terug dat eerder onder Djamel Belmadi was weggesijpeld.

De kwalificatie zonder problemen

Het Algerijnse pad naar het WK was overzichtelijk. In Groep G van de Afrikaanse kwalificatie trof de ploeg Oeganda, Mozambique, Guinee, Botswana en Somalië, een poule waarin de Fennecs op papier de grote favoriet waren en die status ook waarmaakten. Van de tien wedstrijden in de groep werden er acht gewonnen, één eindigde in een gelijkspel en de enige nederlaag was vroeg in het traject. Eindstand: 25 punten, glansrijke groepswinst, een doelsaldo dat in heel de Afrikaanse kwalificatie tot de beste behoorde.

Achter Algerije eindigden Oeganda en Mozambique met elk 18 punten op een gedeelde tweede plek, en Guinee bleef op afstand staan. Voor Petković was de eenvoud van de kwalificatie een opsteker. Hij kon in de wedstrijden waar het er nog maar op een rij zat experimenteren met opstellingen, jonge spelers ervaring laten opdoen en het tactische principe van een 4-2-3-1 met hoge druk verder verfijnen. Het zijn precies dat type voorbereidingsmaanden waar een bondscoach op een groot toernooi de vruchten van plukt.

Vladimir Petković, de Bosniër via Zwitserland

De man die Algerije terug op het hoogste podium loodste, is een interessante figuur in het Europese voetbal. Vladimir Petković werd in 1963 geboren in Sarajevo, in het toenmalige Joegoslavië. Als jeugdspeler werd hij gevormd in het Joegoslavische voetbal, maar door de oorlog op de Balkan vestigde hij zich in Zwitserland, waar hij later de nationaliteit kreeg. Zijn trainersloopbaan begon in de lagere regionen van het Zwitserse voetbal, totdat hij bij Lazio doorbrak. In 2013 won hij met die club de Coppa Italia, een prestatie die in heel Europa de aandacht trok.

Daarna nam hij in 2014 de Zwitserse nationale ploeg over, een functie die hij ruim zeven jaar zou bekleden. Hij bracht Zwitserland naar de achtste finale van het WK 2018 in Rusland en naar de kwartfinale van het EK 2020, zonder dat de allergrootste prestatie ooit binnen handbereik kwam. Na een korte tussenstap bij Bordeaux, waar het seizoen vroegtijdig werd afgebroken, stapte hij over naar Algerije. Bij de Algerijnse voetbalbond zagen ze in hem een man met een rustige uitstraling, met internationale ervaring en met de tactische rijkdom om een ploeg te laten ademen.

Een teleurstellende Afrika Cup als signaal

Vlak voor het WK kreeg Algerije nog een hard signaal. Op de Afrika Cup van 2025, die in december 2025 en januari 2026 in Marokko werd gespeeld, strandden de Fennecs opnieuw vroeg in het toernooi. Het was het derde Afrika-eindtoernooi op rij waarin Algerije niet voorbij de eerste fase kwam, na de teleurstellende edities in 2021 en 2024. Voor een land dat in 2019 nog continentaal kampioen werd, een resultaat waar in eigen land tot op de dag van vandaag over wordt gesproken, was het pijnlijk slikken.

Petković reageerde nuchter. Hij erkende dat de prestatie tegenviel, sprak in de media over een groep die in opbouw was, en gaf aan dat het WK een andere wedstrijd vormde. Bij de selectie voor het WK kwam dat ook terug. De bondscoach liet zien dat hij vertrouwen heeft in de groep die hij heeft samengesteld, en in de Algerijnse pers werd zijn rustige toon hooglijk gewaardeerd. Een man die zich niet uit het lood laat slaan door een teleurstelling, is precies wat een nationale ploeg in een opbouwfase nodig heeft.

Riyad Mahrez, de aanvoerder van Al-Ahli

Op het veld blijft Riyad Mahrez het gezicht van het Algerijnse voetbal. De 35-jarige rechtsbuiten, geboren in het Franse Sarcelles en als jongen in 2014 voor Algerije kiezend, schreef in de Engelse Premier League een loopbaan bij elkaar die maar weinig Afrikanen ooit konden evenaren. Met Leicester City pakte hij in 2016 verrassend de Engelse landstitel, met Manchester City won hij later opnieuw landstitels en in 2023 de Champions League. Sinds de zomer van 2023 staat hij onder contract bij Al-Ahli in de Saudi Pro League, een keuze die hem financieel beloonde en die hem toch de scherpte heeft laten behouden.

Als aanvoerder van Algerije is hij de rust in de kleedkamer en de creatieve regisseur op het veld. Op een Afrika Cup speelt hij vaak op halve kracht, omdat de fysieke belasting van een seizoen in zijn benen zit, maar tegen de zomer en de WK-warmte in Noord-Amerika moet hij op zijn beste niveau kunnen functioneren. Zijn dribbel, zijn linkerbeen en zijn passing achter de defensie van de tegenstander zijn voor de Algerijnse aanval onmisbaar. Voor Petković is hij de man die de wedstrijd kantelt, ook al neemt hij niet altijd het meeste werk op zich.

Mohamed Amoura en de aanvallende generatie

Naast Mahrez beschikt Petković over een nieuwe generatie aanvallers die in Europese topcompetities steeds nadrukkelijker hun stempel drukt. Mohamed Amoura is daarvan het bekendste voorbeeld. De aanvaller van Wolfsburg in de Duitse Bundesliga heeft in de afgelopen seizoenen laten zien dat hij in de Europese top kan scoren, en in de Algerijnse selectie is hij de man die op de tweede spitspositie of als rechtsbuiten een speelse onvoorspelbaarheid brengt.

Naast hem ziet de bondscoach Amine Gouiri een sterke opmars maken bij Olympique Marseille in de Franse Ligue 1. De spits, geboren in Frankrijk en eveneens voor Algerije gekozen, biedt Petković een type aanvaller dat zowel met de rug naar het doel kan spelen als in de diepte zijn loopactie maakt. Samen met Mahrez en Amoura vormt hij een aanvallende driehoek die op snelheid en techniek kan steunen, en niet meer afhankelijk is van slechts één topper. Voor een ploeg die op het WK vermoedelijk veel op de omschakeling moet leven, is dat een belangrijke ontwikkeling.

Rayan Aït-Nouri en Bensebaini, de routine achterin

Achterin steunt Algerije op een aantal spelers uit de Europese top. Rayan Aït-Nouri, de linksback van Manchester City, geldt als een van de meest gevraagde vleugelverdedigers van Europa. Onder Pep Guardiola heeft hij geleerd om zowel mee op te trekken in de aanval als om bij balverlies snel terug te zakken, en in het systeem van Petković krijgt hij ook ruimte om in de aanvallende fase mee te combineren. Voor Algerije is hij een wapen aan de linkerflank dat in elk groepsduel beslissende voorzetten kan afleveren.

Naast hem in de defensieve linie staat Ramy Bensebaini, de centrale verdediger van Borussia Dortmund, die in de Duitse Bundesliga al jaren een vaste waarde is. Aïssa Mandi is met zijn ervaring in LaLiga en de Premier League de routinier achterin, en bij de jonge keuze hoort Jaouen Hadjam. Het is een verdedigingsblok zonder zwakke schakel, en met een combinatie van fysieke kracht, balvastheid en internationale ervaring dat op een WK het verschil kan maken in de duels waarin het op een verdedigingsfout aankomt.

De keeperskwestie en Luca Zidane

Onder de lat speelt zich in deze Algerijnse selectie het meest opvallende verhaal van het toernooi af. Luca Zidane, de in Marseille geboren doelman van Granada, koos in 2025 voor de Algerijnse vlag. Hij is de zoon van wijlen voetballegende Zinédine Zidane, de Franse middenvelder die in 1998 het WK won en in 2006 in zijn laatste interland nog de openingstreffer maakte in de finale tegen Italië. Voor Luca werd het de tweede keer dat hij voor een nationale ploeg koos. Eerder kwam hij uit voor de Franse jeugdselecties.

Naast hem zijn er nog twee andere keepers in de selectie, Melvin Mastil en Oussama Benbot, en Petković houdt zijn voorkeur nog binnenshuis. Luca Zidane is op 27-jarige leeftijd in de Spaanse competitie een vaste waarde geworden bij Granada in LaLiga 2, en op een WK zal hij vermoedelijk zijn eerste interland-kansen onder de allerhoogste druk krijgen. De Algerijnse pers schreef in eerdere interviews dat Petković de keuze van Zidane voor de Algerijnse vlag als een persoonlijk geschenk ervaart. Voor Algerije is hij een symbool van wat een diaspora-keuze kan betekenen.

Van het wonder van Gijón tot de achtste finale van 2014

Algerije speelt op dit toernooi zijn vijfde WK-deelname. De geschiedenis begint in 1982 in Spanje, met de spelersgeneratie van Lakhdar Belloumi en Rabah Madjer. In hun eerste groepswedstrijd ooit speelden de Fennecs in Gijón tegen West-Duitsland, de regerend Europees kampioen, en boekten een sensationele 2-1 zege. Het was een uitslag die de wereld op zijn kop zette, en die uiteindelijk ook leidde tot het zogenoemde schandaal van Gijón. In de slotwedstrijd van de groep kwamen Duitsland en Oostenrijk tot een uitslag waar beide ploegen mee door konden, en Algerije zelf voelde zich oneerlijk uitgeschakeld.

Daarna volgden deelnames in 1986, in 2010 en in 2014. Het Algerijnse hoogtepunt op het hoogste podium kwam in Brazilië 2014, toen Vahid Halilhodžić zijn ploeg naar de achtste finale leidde. In een groep met België, Rusland en Zuid-Korea pakte Algerije vier punten en plaatste zich voor de tweede ronde. De achtste finale tegen Duitsland werd verloren met 1-2 na verlenging, een nederlaag waarin de Fennecs lange tijd uitstekend partij gaven aan de latere wereldkampioen. Pas in de slotfase, met doelpunten van André Schürrle en Mesut Özil, won Duitsland het duel. Het was een resultaat dat in Algerije nog steeds als een van de mooiste uitschakelingen wordt herinnerd.

Een diaspora-selectie met internationale ervaring

Wat opvalt aan de huidige Algerijnse selectie is hoezeer ze gevormd is door het Frans-Algerijnse fenomeen. Veruit de meeste internationals zijn geboren en getogen in Frankrijk, met name in de banlieues van Parijs, Marseille en Lyon, en kozen er in een latere fase van hun jeugdopleiding voor om voor Algerije uit te komen. Het is een patroon dat al sinds de jaren tachtig in het Algerijnse voetbal te zien is, en dat in de huidige generatie tot een sportieve meerwaarde leidt. Spelers die in de Franse jeugdopleiding zijn gevormd, brengen tactische scholing en techniek mee, en combineren dat met de wedstrijdgrint van het Afrikaanse voetbal.

Voor Petković is die mix de kracht waarop hij zijn ploeg bouwt. Aan de ene kant de routine van Mahrez, dertig jaar of ouder, met internationale toptitels op zijn naam. Aan de andere kant de jonge generatie van Amoura, Gouiri, Aït-Nouri en Hadjam, allemaal nog onder de zevenentwintig en allemaal actief op het hoogste Europese clubniveau. De gemiddelde leeftijd van de Algerijnse selectie ligt ergens rond de zevenentwintig jaar, een leeftijd waarop een ploeg zowel ervaring als energie tot zijn beschikking heeft. Het is precies dat type evenwicht waar Petković in zijn Zwitserse periode ook al van profiteerde.

Groep J: tussen Argentinië en de outsiders

In Groep J heeft Algerije een gemengd lot. Argentinië is de regerend wereldkampioen, de gedoodverfde groepswinnaar en in de openingswedstrijd direct de eerste opdracht. Oostenrijk geldt als de tweede serieuze kandidaat voor de eerste twee plekken, met spelers als David Alaba en Marko Arnautović in de selectie. Jordanië is de WK-debutant van de groep, geleid door de Marokkaanse coach Jamal Sellami. Voor Algerije ligt het cruciale duel vermoedelijk in de tweede wedstrijd tegen Jordanië.

Tactisch is het beeld duidelijk. Tegen Argentinië kan Algerije bevrijd spelen, zonder druk en met als doel om Messi en zijn ploeggenoten zo lang mogelijk van het doel weg te houden. Tegen Jordanië moet er gewoon worden gewonnen, omdat de Aziatische debutant op papier de zwakste broeder is. In de laatste groepswedstrijd tegen Oostenrijk gaat het vermoedelijk om de tweede plaats in de groep, en mogelijk om de doorgang naar de achtste finale. Een goede start kan een grote bevrijding betekenen, een slecht begin kan de hele groep onder druk zetten.

Programma: drie ochtenduren voor Nederlandse fans

Het Algerijnse programma in Groep J brengt de ploeg langs twee verschillende speelsteden. De ouverture wordt afgewerkt op dinsdag 16 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd in Kansas City, op het Arrowhead Stadium, tegen Argentinië. Daarna gaat het op maandag 22 juni om 05.00 uur Nederlandse tijd naar San Francisco, op het Levi’s Stadium, voor het duel met Jordanië. Het slotduel met Oostenrijk volgt op zaterdag 27 juni om 04.00 uur Nederlandse tijd, opnieuw in het Arrowhead Stadium in Kansas City.

Het programma in een overzicht:

• Dinsdag 16 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, Arrowhead Stadium in Kansas City tegen Argentinië. De zwaarste opdracht van de drie, en het droomduel met Messi.
• Maandag 22 juni, 05.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Jordanië. De wedstrijd waarin de Fennecs vol moeten gaan voor de eerste drie punten.
• Zaterdag 27 juni, 04.00 uur Nederlandse tijd, Arrowhead Stadium in Kansas City tegen Oostenrijk. De finale van de groep, mogelijk om de tweede plaats en de achtste finale.

Voor de Nederlandse fan zijn het drie duels in de vroege ochtend. De openingswedstrijd tegen Argentinië valt zelfs om drie uur ’s nachts, een tijdstip waarop alleen de echte liefhebber van het Afrikaanse voetbal het zal volgen. Voor Algerijnse supporters in Europa, met grote gemeenschappen in onder meer Brussel en Parijs, betekent dat dezelfde nachtelijke discipline.

Hoe ver kan Algerije komen?

Bookmakers plaatsen Algerije in de subtop van het toernooi, achter de favorieten maar voor de echte debutanten. Een achtste finale wordt als een reëel doel gezien, en in het ruimere WK-format van 48 landen, waar ook de acht beste nummers drie in de tweede ronde doorgaan, heeft Algerije meerdere wegen naar het knock-outduel. Vier punten in de groep, met liefst een zege op Jordanië en op zijn minst een gelijkspel tegen Oostenrijk, zou de Fennecs onder normale omstandigheden door moeten brengen.

Tegelijk is er ook reden voor terughoudendheid. De vroege uitschakeling op de Afrika Cup is een waarschuwing, en de ploeg moet bewijzen dat ze onder hogere druk niet snel uit balans raakt. Veel zal afhangen van de vorm van Mahrez, de fitheid van Amoura en de manier waarop Aït-Nouri op de linkerflank zijn rol speelt. Als deze drie spelers hun beste voetbal halen, is een doortocht naar de achtste finale niet alleen reëel, dan is een ronde verder ook helemaal niet uitgesloten.

De terugkeer van de Fennecs

Twaalf jaar na Brazilië 2014 keren de Woestijnvossen terug op het hoogste podium van het wereldvoetbal. Voor een hele generatie Algerijnse fans is het de eerste keer dat ze hun nationale ploeg op het WK zien, en in heel Algiers, Oran en Constantine zullen in juni cafés tot in de vroege uren openblijven. De diaspora in Frankrijk, België, Italië en Duitsland zal eveneens met meer dan gewone aandacht volgen, en in Marseille en Saint-Denis zullen de Algerijnse vlaggen massaal uitkomen in straten waar voetbal en identiteit hand in hand gaan.

Onder Petković is een ploeg ontstaan die op tactisch vlak strakker en op selectief vlak beter is dan de Algerijnse ploeg van de laatste twee Afrika Cups. Of dat genoeg is om in juli nog mee te doen, weten we pas na de groepsfase. Maar voor Algerije, een land dat in eigen geschiedenis hooguit één keer onmiskenbaar op het hoogste WK-niveau speelde, is alleen al de terugkeer een wedstrijd op zich gewonnen.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.