Engeland onder Tuchel: een Duitser, vijf sensationele afvallers en de jacht op de tweede ster

Foutloos door de kwalificatie en met de duurste selectie van het toernooi. Maar de Engelse bondscoach liet vijf gevierde namen thuis, met een opvallend statement: hij wil het beste elftal, niet per se de 26 meest getalenteerde spelers.

Groep L · FIFA-positie #4 · 17e WK-deelname

Op vrijdag 22 mei 2026 maakte bondscoach Thomas Tuchel zijn definitieve selectie van 26 namen bekend in een live-uitzending vanuit Wembley Stadium. Engeland neemt voor de zeventiende keer deel aan een WK, met de duurste selectie van het toernooi en aanvoerder Harry Kane (Bayern München) aan kop. Op het WK in de Verenigde Staten, Mexico en Canada jaagt het land op zijn tweede wereldtitel, bijna zestig jaar na de enige eindzege in 1966.

Het Engelse voetbal heeft zelden zo’n duidelijk verhaal de zomer in gestuurd. Een Duitse bondscoach aan het roer, een foutloze kwalificatie met acht zeges uit acht, een gemiddelde marktwaarde die geen enkel ander deelnemend land benadert, en een rij van sensationele afvallers. Voor Tuchel is het zijn eerste grote toernooi met de Three Lions, en hij heeft de selectie zo neergezet dat hij er zelf op afgerekend mag worden.

Tuchels koele keuzes

Het meest besproken aspect van de selectie zijn de namen die er niet in staan. Tuchel liet Phil Foden, Cole Palmer, Trent Alexander-Arnold, Harry Maguire en Luke Shaw allemaal thuis. Vijf gevestigde internationals, stuk voor stuk vaste waarden bij eerdere bondscoaches en gewend aan het dragen van het Engelse shirt op grote toernooien. Voor de Engelse pers zou een dergelijke ingreep onder een Engelse bondscoach onbespreekbaar zijn geweest, maar onder de Duitser is hij rechtstreeks doorgevoerd.

Tuchel was zelf opvallend uitgesproken over zijn keuze. “Ik wil het beste mogelijke elftal samenstellen, niet per se de 26 meest getalenteerde spelers”, verklaarde hij na de selectie. De bondscoach wees daarbij op de interlandperiodes van afgelopen september, oktober en november, toen er volgens hem nauwelijks veranderingen waren in de leiderschapsgroep en de prestaties uitstekend waren. Die saamhorigheid wil hij terug, en daar maakt hij hardhandige keuzes voor.

Foden en Palmer waren bovendien beiden niet op hun gebruikelijke niveau bij Manchester City en Chelsea, en in een gebied van het veld waar de concurrentie enorm is, woog dat zwaar. Voor Maguire en Shaw lijkt de generatiewisseling het zwaarste argument. Marc Guéhi, John Stones en Ezri Konsa hebben in het Engelse centrum de fakkel overgenomen, met Reece James als de eerste keus rechtsachter en Tino Livramento als alternatief. Tuchel heeft simpelweg een nieuwe verdedigingsstructuur in zijn hoofd, en de tijd van enkele veteranen is daarmee voorbij.

Een Duitser bij de eeuwige rivaal

Dat uitgerekend een Duitser nu de Engelse selectie bestiert, blijft een opmerkelijk gegeven. De voetbalrivaliteit tussen de twee landen reikt decennia terug, met de WK-finale van 1966, de halve finale van 1990 en het verloren duel van 2010 als belangrijkste hoofdstukken. Toch koos de Engelse voetbalbond in 2024 bewust voor Tuchel, op zoek naar een coach met internationale ervaring die het Engelse team door de zenuwen van een toernooi zou kunnen leiden.

Het CV van Tuchel onderbouwt die keuze. De Duitser leidde Chelsea in 2021 naar de Champions League-titel, met een halve finale tegen Real Madrid en een eindzege tegen Manchester City, en stond ook aan het hoofd van Borussia Dortmund, Paris Saint-Germain en Bayern München. Een coach met een handelsmerk dat valt te omschrijven als gedisciplineerd, defensief georganiseerd en tactisch flexibel. Voor een Engelse selectie vol kwaliteit, maar zonder vast plan, was dat precies de gewenste profielschets.

In de Engelse pers wordt Tuchel inmiddels met respect bejegend. De foutloze kwalificatiereeks droeg daar zonder twijfel aan bij, en zijn manier van communiceren oogt zelfverzekerd zonder arrogant te worden. Of de Engelse aanhang de Duitser nog altijd omarmt als straks de eerste zware tegenslag valt, blijft de echte test. Tot dan kan hij rekenen op het voordeel van de twijfel, vooral nadat zijn voorganger Gareth Southgate in 2024 met een verloren EK-finale tegen Spanje opstapte.

Foutloos door de kwalificatie

Onder Tuchel verliep de kwalificatie als een droom. Engeland speelde acht wedstrijden, won er acht, en eindigde met een doelsaldo dat geen twijfel liet bestaan over zijn poulewinst. Het is een statistiek waar Tuchel in interviews met enige nadruk naar terugverwijst, want het bewijst dat zijn methode al snel resultaat oplevert. Een land dat in de jaren ervoor met enige regelmaat punten morste, gaf in deze cyclus geen enkele wedstrijd weg.

Ook al beschikt Engeland over een rijk gevuld talentenarsenaal, een dergelijke serie schrijf je nooit op kwaliteit alleen. Discipline, organisatie en het type matchwijsheid dat Tuchel in zijn clubloopbaan bij Chelsea en Bayern al liet zien, dragen hier minstens evenveel aan bij. Of dezelfde structuur op een WK overeind blijft, waar de tegenstand een paar trapjes hoger ligt, blijft de centrale vraag. Maar de basis voor zelfvertrouwen is uitstekend.

Het zwaarste palmares van het toernooi

De selectie van 26 namen is een vermogensetalage op zich. De gemiddelde leeftijd ligt op 26,6 jaar, het aantal interlands op 799, en de totale marktwaarde wordt door Transfermarkt geschat op 1.158 miljoen euro. Geen ander land aan dit WK komt in de buurt van dat bedrag. De duurste man is Jude Bellingham, de middenvelder van Real Madrid die op 180 miljoen euro wordt getaxeerd, het hoogste bedrag voor een speler op dit toernooi.

Aan ervaring evenmin gebrek. Harry Kane staat met 112 interlands en 78 doelpunten zowel bovenaan de Engelse caps-lijst als bovenaan de topscorerslijst aller tijden van zijn land. Daarmee is hij in zijn eentje een levende statistiek, het type spits dat een ploeg een vanzelfsprekend ankerpunt biedt. Naast hem brengen routiniers als Pickford en Stones een schat aan toernooi-ervaring mee, terwijl talentvolle nieuwkomers wachten op hun moment.

Een ploeg vrijwel volledig uit de Premier League

Een ander gegeven dat de Engelse selectie uniek maakt, is haar bijna volledig binnenlandse karakter. Eenentwintig van de 26 spelers verdienen hun brood in de Premier League, twee in de Bundesliga, twee in LaLiga en één in de Saudi Pro League. Dat geeft Tuchel een voordeel waar veel collega’s jaloers naar kijken. De spelers spelen wekelijks tegen elkaar of met elkaar, kennen elkaars looplijnen en zijn gewend aan dezelfde fysieke intensiteit.

Drie van de tweeëntwintig Premier League-internationals komen uit dezelfde club. Bukayo Saka, Declan Rice en Eberechi Eze spelen alle drie voor Arsenal, en Noni Madueke is daar inmiddels eveneens een vaste waarde. Manchester City levert met John Stones, James Trafford, Nico O’Reilly en Marc Guéhi vier internationals, en bij Newcastle United verschijnen drie namen op het lijstje.

Harry Kane, eindelijk een toernooizege?

Geen Engelse speler personifieert de afgelopen vijftien jaar zo treffend als Kane. De aanvoerder is met 78 interlandgoals al jaren de allesomvattende referentie van de Three Lions, en bij Bayern München bleef hij ook in 2025/2026 een doelpuntenkanon. Op grote toernooien bleef de eindzege hem echter ontzegd: in 2018 (halve finale), 2020 (verloren EK-finale tegen Italië), 2021 (EK-finale) en 2022 (gemiste penalty tegen Frankrijk in de kwartfinale) eindigde het verhaal telkens met een mengeling van bewondering en bittere nasmaak.

Tuchel rekent op de spits voor de doelpunten op de momenten dat het ertoe doet. Kane is bovendien een leider in de kleedkamer, een speler die met zijn rust en zijn werkethos de jongere internationals ondersteunt. Voor een Engelse generatie die droomt van een tweede ster op het shirt, is hij de gewichtigste pion. Lukt het Kane om op zijn vermoedelijk laatste WK voor het eerst een toernooi op zijn naam te zetten, dan komt hij voor altijd in de bovenste rij van de Engelse voetbalgeschiedenis.

Bellingham als nieuwe motor

Naast Kane is Jude Bellingham de meest besproken naam in de selectie. De middenvelder van Real Madrid, op zijn 22e al een wereldster, beleeft zijn tweede WK en geldt voor velen als de speler die het Engelse middenveld in zijn eentje een ander aanzien geeft. Met zijn fysieke kracht, zijn doelgerichtheid en zijn loopvermogen heeft hij een profiel dat in Europa nog geen tweede kent.

Naast hem is Declan Rice de afschermer voor de verdediging, een combinatie die Tuchel volgens de Engelse pers tot een vast duo wil bouwen. Kobbie Mainoo (Manchester United) en Elliot Anderson (Nottingham Forest) zijn de jonge alternatieven, en Jordan Henderson keert na een omweg via Brentford terug als kleedkamerleider. Een middenveld met evenwicht tussen klasse, kracht en routine.

Saka, Rashford en een vol gevulde aanvalslinie

Aan de andere kant van het veld heeft Tuchel een aanvalslinie waar elke bondscoach van droomt. Naast Saka loopt Marcus Rashford rond, in 2025 op huurbasis vertrokken naar FC Barcelona en daar dit seizoen weer in vorm geraakt. Ollie Watkins is de eerste vervanger van Kane, Anthony Gordon brengt snelheid en Ivan Toney biedt na zijn overstap naar het Saoedische Al-Ahli een afwijkend profiel als slottroef.

Het is een aanvalslinie waarin elk type voorwaartse pass een afnemer vindt. Tuchel zal in de groepsfase ongetwijfeld rouleren, want de duels tegen Ghana en Panama bieden hem ruimte om iedereen scherp en gemotiveerd te houden. Wel staat de basis vrijwel vast: in een 4-3-3 of een 4-2-3-1 vormen Saka, Kane en Rashford het ideale drietal voorin.

Voorbereidingskamp in Palm Beach

Het voorbereidingsschema van Tuchel is praktisch ingericht. Vanaf maandag 1 juni 2026 komt de selectie samen in Palm Beach, Florida, voor een kamp van twee weken op subtropisch terrein. Op zaterdag 6 juni speelt Engeland in Tampa een oefenwedstrijd tegen Nieuw-Zeeland, en vier dagen later, op woensdag 10 juni, wacht in Orlando een tweede vriendschappelijk duel tegen Costa Rica.

Op zaterdag 13 juni verplaatst de delegatie zich naar haar definitieve basis, in Kansas City. Vanuit die centrale ligging in het hart van de Verenigde Staten reist Engeland naar zijn drie groepswedstrijden in Dallas, Boston en New York/New Jersey. De keuze voor twee opwarmers in een warm en vochtig Florida-klimaat is bewust gemaakt, om de spelers alvast vertrouwd te maken met de omstandigheden die hen in een aantal WK-steden te wachten staan.

WK-historie: de eeuwige schaduw van 1966

Het Engelse WK-verleden is rijk maar ook beladen. De enige titel dateert uit 1966, toen het land in eigen huis Duitsland in de Wembley-finale met 4-2 versloeg en Geoff Hurst geschiedenis schreef met de eerste WK-finalehattrick ooit. Zestig jaar later wacht Engeland nog altijd op het tweede sterretje, en in die periode passeerden alle vormen van pijnlijke uitschakeling de revue.

De strafschoppen tegen Duitsland in de halve finale van 1990, het rood voor David Beckham tegen Argentinië in 1998, opnieuw strafschoppen tegen Portugal in 2006, de dramatische 4-1 nederlaag tegen Duitsland in 2010 met een afgekeurd doelpunt van Frank Lampard, en de gemiste penalty van Kane tegen Frankrijk in de kwartfinale van 2022. Engeland werd op grote toernooien een land dat altijd net iets tekortkwam, vrijwel altijd op een manier die in de geschiedenisboeken bleef hangen.

Onder Southgate kwam er een lichte herijking. De Three Lions haalden in 2018 de halve finale en in 2022 de kwartfinale, en op het EK van 2020 en 2024 stonden ze in de finale. Twee verloren EK-eindstrijden later besloot de Engelse voetbalbond dat er een internationale topcoach moest komen om de volgende stap te zetten. Met Tuchel werd die keuze gemaakt, en de eerste opdracht is dan ook helder: na bijna zestig jaar wachten eindelijk weer een wereldtitel veroveren.

Groep L: comfortabel begin voor een titelkandidaat

De loting was Engeland goedgezind. In Groep L geldt het ongeveer als een van de gemakkelijkste poules voor een topfavoriet, met Kroatië als enige serieuze tegenstander en Ghana en Panama als landen die op papier het onderspit moeten delven. Drie zeges zijn voor Tuchel het minimum, en zijn ploeg zal er ook met overtuiging op uit moeten zien te komen.

Engeland opent op woensdag 17 juni in Dallas, op het AT&T Stadium tegen Kroatië. Dat is meteen de pittigste opgave van de drie, een rechtstreeks duel met de WK-finalist van 2018. Daarna volgt in Boston, op het Gillette Stadium, het duel tegen Ghana, en op zaterdag 27 juni wordt de groep afgesloten in New York/New Jersey op het MetLife Stadium tegen Panama, in het stadion waar later in het toernooi de finale wordt gespeeld.

Het programma van Engeland in de groepsfase:

• Woensdag 17 juni, 22.00 uur Nederlandse tijd, in het AT&T Stadium in Dallas tegen Kroatië. Meteen de zwaarste opgave van de groep.
• Dinsdag 23 juni, 22.00 uur Nederlandse tijd, in het Gillette Stadium in Boston tegen Ghana. Een verplichting voor een titelkandidaat.
• Zaterdag 27 juni, 23.00 uur Nederlandse tijd, op het MetLife Stadium in New York/New Jersey tegen Panama. Op het toneel van de finale.

Voor de Nederlandse kijker is het programma uitstekend te overzien. De drie groepswedstrijden van de Three Lions beginnen allemaal in de avond, met de eerste twee om tien uur en de slotwedstrijd om elf uur ’s avonds. Die laatste, op het MetLife Stadium, is bovendien al een vooruitblik op het stadion waar op 19 juli de WK-finale wordt afgewerkt.

Hoe ver kan het komen?

Bij de bookmakers staat Engeland in de top vier van titelkandidaten, samen met Spanje, Frankrijk en Argentinië. Daarboven zit niemand, en de Engelse pers heeft de afgelopen weken weinig anders gedaan dan de groep oproepen om eindelijk weer een wereldtitel te pakken. De druk is enorm, en zoals altijd in Engeland verwacht het publiek dat er bij gelijke kansen gewoon gewonnen wordt.

Het nieuwe formaat met 48 landen biedt Tuchel daarbij comfort dat zijn voorgangers niet hadden. Een ploeg van dit kaliber hoort de groepsfase zonder veel hapering te overleven, en de extra knock-outronde tegen een van de zwakkere groepsderden vormt vermoedelijk geen grote hindernis. De echte test begint daarna, vanaf de achtste finale, waar de kwaliteit van de tegenstanders sprongsgewijs omhoog gaat.

De grootste vraag is of Tuchel zijn ploeg op de juiste momenten kan laten pieken. Engeland beschikt over de kwaliteit en de breedte om iedereen aan te kunnen, maar het ontbrak op recente toernooien aan tactische scherpte op de beslissende avonden. Juist dat element heeft Tuchel meegebracht uit zijn clubjaren, en het is wat hij van zijn Engelse spelers vraagt. Slaagt hij daarin, dan kan dit toernooi voor Engeland het langverwachte hoofdstuk worden.

Zestig jaar wachten

Het verhaal van Engeland op dit WK is dat van een voetbalnatie die al bijna een mensenleven snakt naar haar tweede triomf. Een Duitse bondscoach werd binnengehaald om die taak tot een goed einde te brengen, en hij stuurde meteen aan met een radicaal selectiebesluit dat niet iedereen begrijpt. Voor sommige Engelse fans is het wennen, voor anderen voelt het juist als bevrijdend. De namen die wegblijven, zorgen voor reuring, maar de namen die meegaan zijn er klaar voor.

Of het deze keer wél lukt, weten we pas in juli, als het MetLife Stadium aan de finale toe is. Vrijwel niemand kijkt deze zomer naar de Three Lions met de gedachte dat ze geen kans hebben. Misschien is het juist die nieuwe rust die uiteindelijk het verschil maakt. Of de spookgedachte van 1966 verbreekt onder een Duitser pas helemaal als hij een Engels feest mag aansturen, leert deze zomer. Voor Tuchel, voor Kane en voor een hele generatie Engelse internationals is dit het toernooi waar ze al jaren naartoe werken.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.