Tunesië, de muur die elk feestje kan verpesten

Tunesië werd het eerste land in de WK-kwalificatiegeschiedenis ooit dat zich plaatste zonder een enkel tegendoelpunt te slikken. Het beloningspunt: een coachwissel kort voor het WK. Sabri Lamouchi nam in januari 2026 over van Sami Trabelsi en moet de Adelaars van Carthago in een paar maanden naar de groepsfase in Noord-Amerika brengen.

Groep F · FIFA-positie #45 · 7e WK-deelname

Eind mei 2026 maakte bondscoach Sabri Lamouchi zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Tunesië keert na 1978, 1998, 2002, 2006, 2018 en 2022 voor de zevende keer terug op het wereldkampioenschap voetbal. Voor de Tunesische voetbalbond is dit toernooi opnieuw een gelegenheid om de barrière van de groepsfase te slechten, een prestatie die in zes eerdere deelnames nog nooit lukte. De Adelaars van Carthago, zoals het nationale elftal in Noord-Afrika wordt genoemd, beschikken over een ploeg die in de Afrikaanse kwalificatie geschiedenis schreef.

Volgens de site geldt Tunesië in Groep F als de underdog, samen geloot met Nederland, Japan en Zweden. Op papier is de loting taai, maar de Tunesische defensieve organisatie van de laatste twee jaar is een wapen waar elke tegenstander mee moet rekenen. Geen enkel tegendoelpunt in tien kwalificatiewedstrijden is een statistiek die in de hele WK-geschiedenis nog nooit was voorgekomen, en die in heel Tunis als de basis van het toernooi wordt gezien.

De kwalificatie zonder tegendoelpunt: een wereldprimeur

Het sterke verhaal van de Tunesische WK-deelname is de kwalificatie zelf. In CAF Groep H trof Tunesië Equatoriaal-Guinea, Namibië, Malawi, Liberia en São Tomé en Príncipe. Tien wedstrijden later stond de teller op negen overwinningen, een gelijkspel en geen enkele nederlaag, met 22 doelpunten voor en exact nul doelpunten tegen. Tunesië werd daarmee het eerste land in de hele WK-kwalificatiegeschiedenis dat zich plaatste zonder een enkel doelpunt te incasseren. Een prestatie die in heel het wereldvoetbal werd opgemerkt, en die de Adelaars een gevreesde reputatie als verdedigend ijzersterk land bezorgde.

Het beslissende moment kwam op maandag 17 november 2025, toen Tunesië in het Stade Hammadi-Agrebi in Radès met 3-0 won van Namibië. Met die zege werd de kwalificatie officieel beklonken, en sloot de ploeg het traject af met 28 punten uit een mogelijke dertig. Namibië werd tweede in de groep maar werd ondanks die plek geëlimineerd als een van de vijf slechtste runners-up in heel de CAF-kwalificatie. Equatoriaal-Guinea verloor onderweg twee wedstrijden via een straf, na het opstellen van de niet-speelgerechtigde Emilio Nsue. Voor Tunesië maakte dat statistisch niets uit, want de Adelaars wonnen elke wedstrijd op het veld die ze moesten winnen.

Lamouchi neemt over van Trabelsi na de Afrika Cup-teleurstelling

Het pikante aan de Tunesische WK-deelname is dat de coach die de foutloze kwalificatie binnenhaalde, niet de coach is die de ploeg op het WK leidt. Sami Trabelsi was als bondscoach het brein achter de tien kwalificatiewedstrijden zonder tegendoelpunt, maar werd na een teleurstellend Afrika Cup-toernooi in januari 2026 in Marokko ontslagen. Tunesië werd op die AFCON in de achtste finale uitgeschakeld door Mali na strafschoppen, en de Tunesische voetbalbond besloot tot een wissel. Op woensdag 14 januari 2026 werd Sabri Lamouchi aangesteld, met een contract tot 31 juli 2028 dat de Afrika Cup 2027 in Marokko ook omvat.

Lamouchi is een Franco-Tunesische coach, geboren in 1971 in Lyon uit Tunesische ouders. Als speler bracht hij zijn loopbaan door in Frankrijk en Italië, met clubs als Auxerre, Parma, Inter Milaan en Marseille, en hij speelde voor Tunesië mee op de wereldkampioenschappen van 1998 en 2002. Zijn trainersloopbaan voerde hem langs de Ivoriaanse nationale ploeg (2012 tot 2014), Al-Jazira in de Verenigde Arabische Emiraten, Rennes, Nottingham Forest, Cardiff City en recent Al-Diraiyah in de Saoedische tweede divisie. Voor de Tunesische voetbalbond was hij beschikbaar als vrije agent, en hij accepteerde de aanstelling ondanks een deel van de Tunesische fans dat liever een andere keuze had gezien. In zijn staf zit oud-aanvoerder Wahbi Khazri, een gerespecteerde naam in eigen land.

Ellyes Skhiri, de aanvoerder uit Frankfurt

Op het veld is Ellyes Skhiri de stille leider. De 31-jarige balverdelende middenvelder van Eintracht Frankfurt, in Duitsland al jaren een vaste basisspeler, draagt de aanvoerdersband bij de nationale ploeg. Geboren in Lunel in Zuid-Frankrijk uit Tunesische ouders, koos hij vroeg in zijn loopbaan voor het Tunesische shirt en is hij uitgegroeid tot de tactische motor van de ploeg. Bij Eintracht Frankfurt speelt hij sinds 2023 na een periode bij FC Köln, en in de Duitse Bundesliga geldt hij als een van de meest efficiënte zessen van de competitie.

Bij Tunesië is hij de speler die voor en achter de bal de structuur bewaakt. Hij maakt zelden grote fouten, hij wint duels in het hart van het veld, en hij is bij standaardsituaties van waarde door zijn koptechniek. Voor Lamouchi is hij de man op wie de defensieve discipline van de hele ploeg in feite steunt. Het is geen toeval dat Tunesië in de kwalificatie geen enkel doelpunt slikte: dat is mede aan Skhiri te danken. Op zijn 31ste speelt hij vermoedelijk zijn laatste WK, en hij wil dat met de eerste knock-outwedstrijd uit de Tunesische geschiedenis bekronen.

Hannibal Mejbri, het oud-Manchester United-talent met de Tunesische pas

Een van de meest opvallende namen in de Tunesische selectie is Hannibal Mejbri. De 23-jarige middenvelder werd geboren in het Franse Ivry-sur-Seine, kwam in 2019 op zijn jonge leeftijd bij Manchester United terecht en speelde daar drie jaar in de jeugdopleiding en het eerste elftal. In de zomer van 2024 verliet hij Old Trafford definitief en tekende hij een vierjarig contract bij Burnley in de Engelse Championship. Burnley promoveerde aan het einde van het seizoen 2024-25 terug naar de Premier League, en Hannibal speelde in dat traject een belangrijke rol.

In mei 2021 koos hij voor het Tunesische shirt, het land van zijn ouders, en sindsdien is hij met meer dan veertig interlands een vaste waarde in de nationale ploeg. Op het Afrika Cup-toernooi van 2024 viel hij negatief op met een rode kaart, maar onder Lamouchi krijgt hij ondanks zijn jeugdige temperament een sleutelpositie. Zijn dribbel, zijn passing in vol tempo en zijn neiging om in elke wedstrijd het verschil te zoeken, maken hem tot een aanvaller waar Tunesië in het strafschopgebied van de tegenstander op rekent. Tegen Nederland, Japan en Zweden zal hij vermoedelijk de man zijn die de meest individuele acties moet proberen.

Het Tunesische verdedigingsblok als wapen

Achterin staat Montassar Talbi van Lorient als de centrale verdediger waar de Tunesische defensie omheen is gebouwd. Op zijn 27ste is hij in de Franse Ligue 1 een vaste basisspeler, met als belangrijkste kenmerken zijn koptechniek, zijn positionering en zijn rust aan de bal. Onder Trabelsi was hij in elke kwalificatiewedstrijd de leider achterin, en onder Lamouchi zal die rol naar verwachting niet veranderen. Naast hem in het centrum opereert vermoedelijk een ervaren tweede centrale verdediger, met een rechtsback en linksback die in het Tunesische systeem zelden hoog opduiken.

Het Tunesische systeem onder Trabelsi was een 4-3-3 die in het verdedigen omschakelde naar een 4-5-1, met de buitenspelers die mee naar achteren liepen om de flanken dicht te zetten. Lamouchi heeft in zijn eerste maanden duidelijk gemaakt dat hij dat principe overneemt, maar dat hij wil dat de ploeg in het aanvallend deel iets meer risico durft te nemen. Op een WK tegen ploegen als Oranje en Japan zal die balans tussen verdedigende stevigheid en aanvallend lef de cruciale tactische opdracht zijn. Een 0-0 tegen een topland is voor Tunesië al een succes, een gelijkspel met een eigen doelpunt zou een statement van formaat zijn.

Achouri, Ben Slimane en de jongere generatie

Naast Skhiri en Hannibal Mejbri heeft Lamouchi op het middenveld nog enkele andere bekende namen. Anis Ben Slimane, de in Denemarken geboren middenvelder van Sheffield United in de Engelse Championship, geldt als een van de meest belovende jongere namen. Op zijn 24ste heeft hij al meer dan dertig interlands op zijn naam, en zijn vermogen om vanaf het middenveld in de zestien meter op te duiken levert geregeld doelpunten op. Bij Sheffield United is hij sinds 2023 een vaste basisspeler.

Daarnaast heeft Lamouchi Elias Achouri van FC Kopenhagen als aanvallende keus. De buitenspeler, op zijn 26ste, kreeg in 2023 voor het eerst een interlandoproep en speelt sinds zijn doorbraak een rol als wisselspeler die het ritme in de slotfase kan veranderen. In de Deense Superliga speelt hij in een ploeg die in heel Europa als één van de meest aanvallende geldt, en die wedstrijdervaring kan hij op een WK goed gebruiken. Het is een aanvalsstaf zonder uitschieter van wereldformaat, maar met genoeg internationale ervaring om in elke wedstrijd één of twee kansen te creëren.

Het scoringsprobleem als open vraag

Hoe sterk de Tunesische defensie ook is, het scoringsvermogen blijft het meest besproken punt. In de Afrikaanse kwalificatie kwam de ploeg tot 22 doelpunten in tien wedstrijden, een redelijk gemiddelde maar geen indrukwekkend aantal. Tegen kleinere tegenstanders als Liberia en São Tomé en Príncipe lukte het, maar tegen het defensieve geweld van een topland als Nederland of Japan op een WK wordt het een ander verhaal. Zonder doelpunten kan een ploeg zelfs met nul tegen niet doorstoten naar de tweede ronde, en Lamouchi weet dat hij in de korte voorbereidingsperiode vooral aan de aanvallende coördinatie moet werken.

Tot voor kort leunde Tunesië zwaar op de doelpunten van Wahbi Khazri, de iconische aanvaller die in 2022 in Qatar nog tegen Frankrijk scoorde in de 1-0 zege. Khazri stopte na dat WK met de nationale ploeg en zit nu in de coachstaf van Lamouchi. Zonder hem in de spits moet de ploeg vooral leven van de doelpunten van Hannibal Mejbri vanuit het middenveld, en van een spits die zijn momenten zoekt. Het Tunesische voetbal heeft geen Salah of Mahrez op het hoogste internationale niveau, en dat is precies wat in deze poule het verschil maakt tussen overleven en uitschakeling.

WK-historie: van Mexico 1978 tot de winst op Frankrijk in 2022

Tunesië speelt op dit toernooi zijn zevende WK-deelname. De geschiedenis begon in 1978 in Argentinië, met een memorabele 3-1 zege op Mexico in de groepsfase. Het was de eerste WK-zege van een Afrikaans land op een ploeg uit een ander continent, en in heel Afrika werd de prestatie als een doorbraakmoment gezien. Tunesië was in dat toernooi verder ook competitief, met een 0-0 tegen West-Duitsland in het slotduel, maar de groepsfase werd niet overleefd. Het zou twintig jaar duren voordat de Adelaars opnieuw op een WK verschenen.

In 1998, 2002, 2006 en 2018 herhaalde zich steeds hetzelfde patroon: een Tunesische deelname met respectabele resultaten, maar zonder de doorbraak naar de tweede ronde. In 2022 in Qatar volgde dan wel het meest besproken moment. In de slotwedstrijd van de groepsfase versloeg Tunesië Frankrijk met 1-0, dankzij een doelpunt van Wahbi Khazri in de 58e minuut. De Fransen waren al geplaatst voor de tweede ronde en stelden vermoedelijk een gewijzigde elftal op, maar de zege was historisch. Helaas voor de Tunesiërs werd het toernooi op hetzelfde moment beëindigd, omdat Australië het in de andere wedstrijd opnam tegen Denemarken en die met 1-0 won. Met dezelfde puntenstand werd Tunesië op doelsaldo uitgeschakeld. De zege op Frankrijk blijft het meest dierbare WK-moment uit de Tunesische geschiedenis.

Groep F: tegen Oranje, Japan en Zweden

In Groep F trof Tunesië een loting die op papier niet eenvoudig is. Nederland is met aanvoerder Virgil van Dijk en de creativiteit van Frenkie de Jong de gedoodverfde groepswinnaar. Japan, de Aziatische reuzendoder die in 2022 zowel Duitsland als Spanje versloeg, is de tweede serieuze concurrent. Zweden komt met het spitsenduo Alexander Isak en Viktor Gyökeres als grootste dreiging. Voor Tunesië ligt de cruciale ontmoeting vermoedelijk in de openingswedstrijd tegen de Zweden, omdat een goed resultaat daar het toernooi meteen op gang trekt.

Tactisch is het beeld voor Lamouchi duidelijk. Tegen Zweden moet de Tunesische defensie het spitsenduo Isak-Gyökeres beperken, en moet de aanval bij de zeldzame kansen toeslaan. Tegen Japan in de tweede wedstrijd komt het Tunesische blok tegenover een ploeg met meer balbezit, en wordt het zaak om compact te blijven en op de omschakeling te leven. Tegen Oranje in de slotwedstrijd is een gelijkspel een mooi resultaat, en zou een verrassingszege een wereldwijde sensatie zijn. Voor de Adelaars geldt: drie wedstrijden, drie verschillende type tegenstanders, drie verschillende tactische opdrachten.

Programma: twee duels in Monterrey, slotstuk in Kansas City

Het Tunesische programma in Groep F brengt de ploeg langs twee verschillende landen. De ouverture met Zweden is op zondag 14 juni om 04.00 uur Nederlandse tijd in Monterrey, op het Estadio BBVA. Daarna gaat het op zaterdag 20 juni om 06.00 uur Nederlandse tijd opnieuw naar het Estadio BBVA in Monterrey voor het duel met Japan. Het slotduel met Nederland volgt op donderdag 25 juni om 01.00 uur Nederlandse tijd in Kansas City, op het Arrowhead Stadium.

Het programma in een overzicht:

• Zondag 14 juni, 04.00 uur Nederlandse tijd, Estadio BBVA in Monterrey tegen Zweden. De ouverture in de Nederlandse nacht.
• Zaterdag 20 juni, 06.00 uur Nederlandse tijd, Estadio BBVA in Monterrey tegen Japan. De tweede wedstrijd, opnieuw in dezelfde stad.
• Donderdag 25 juni, 01.00 uur Nederlandse tijd, Arrowhead Stadium in Kansas City tegen Nederland. Het Oranje-duel als slotstuk.

Voor de Nederlandse fan is het duel met Oranje vlak na middernacht goed te volgen, en de andere twee wedstrijden vragen iets meer toewijding van de echte liefhebber. Voor de Tunesische diaspora, met grote gemeenschappen in onder meer Parijs, Brussel en Berlijn, vallen de wedstrijden op uiteenlopende tijden. De voorbereidende fase van Tunesië wordt in Mexico afgewerkt, vanwege de Latijns-Amerikaanse omgeving die in Monterrey vertrouwd aanvoelt.

Hoe ver kan Tunesië komen?

Bookmakers plaatsen Tunesië als underdog van Groep F, met een quotering die uitgaat van een vermoedelijke groepsfase als eindstation. Een derde plek met vier punten zou in het ruimere format van 48 deelnemers, met doorgang van acht beste nummers drie, theoretisch nog goed kunnen zijn voor een knock-outticket. Een eerste knock-outwedstrijd uit de Tunesische WK-geschiedenis is daarmee voor het eerst een realistische ambitie, ondanks de zware loting. Lamouchi heeft die ambitie in zijn presentatie aan de Tunesische pers ook expliciet uitgesproken.

Veel zal afhangen van de fitheid van Skhiri op het middenveld, van het temperament van Hannibal Mejbri en van de scherpte van Talbi achterin. Als Tunesië de defensieve organisatie van de Afrikaanse kwalificatie weet door te trekken naar het hoogste internationale niveau, en als de ploeg in elke wedstrijd één of twee kansen weet te benutten, is een tweede ronde geen onmogelijkheid. De vraag is of Lamouchi in zijn korte voorbereidingsperiode genoeg tijd had om zijn eigen stempel op de ploeg te drukken. Het antwoord komt in juni, op het veld in Monterrey en Kansas City.

De muur die elk feestje kan verpesten

Voor het Tunesische volk is dit WK een gelegenheid om de defensieve trots van het land op het wereldpodium te tonen. Een ploeg die in tien kwalificatiewedstrijden geen enkel tegendoelpunt slikte, draagt een statuur die in heel het Afrikaanse en Arabische voetbal met respect wordt bekeken. Of die muur in Monterrey en Kansas City overeind blijft tegen Van Dijk, Kubo en Isak, weten we in juni en juli. Maar voor de Tunesische diaspora in Frankrijk, in Italië en in de Golfstaten is dit toernooi de gelegenheid om voor de Adelaars te juichen op het hoogste internationale niveau.

Onder Lamouchi is Tunesië in een nieuwe fase aanbeland. De Franse-Tunesische coach kreeg in januari het roer, en moet in iets meer dan vijf maanden tijd een ploeg op het WK presenteren die de defensieve discipline van Trabelsi combineert met een eigen aanvallende intentie. De foutloze kwalificatie blijft de basis, en de zege op Frankrijk in 2022 blijft de motivatie. In juni en juli moet daar een nieuw hoofdstuk bij worden geschreven, met als ultieme doelstelling de eerste knock-outwedstrijd uit de Tunesische WK-geschiedenis. Voor de muur die elk feestje kan verpesten, ligt het podium klaar.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.