Voorbeschouwing Zuid-Korea: wat mag je verwachten?

Voor de elfde keer op rij van de partij, met aanvoerder Son aan wat vermoedelijk zijn laatste WK is en een held van 2002 op de bank. Zuid-Korea reist af met Europese toppers en een oude droom.

Groep A · FIFA-positie #25 · 11e WK-deelname op rij

Ergens in een vol stadion in Guadalajara loopt straks Son Heung-min het veld op, de aanvoerdersband om de arm, en iedereen voelt het meteen: dit is er een om in te lijsten. Op zijn 33e beleeft de beste voetballer die Azië ooit voortbracht waarschijnlijk zijn laatste WK. En achter hem staat een land dat sinds 1986 geen enkele eindronde meer heeft overgeslagen.

Zuid-Korea is op een WK zo’n beetje een vast meubelstuk geworden. De ploeg komt zelden ver, maar ze is er altijd, en vrijwel altijd lastig. Deze keer arriveert het met een lichting die haar geld grotendeels in de Europese top verdient, een routinier op de bank en een aanvoerder die nog één keer wil laten zien wat hij waard is op het grootste podium.

De erfenis van Hiddink en de zomer van 2002

Geen enkel jaartal betekent zoveel voor het Koreaanse voetbal als 2002. Het land was samen met Japan gastheer, en onder leiding van de Nederlander Guus Hiddink gebeurde wat niemand voor mogelijk hield. Zuid-Korea schopte het tot de halve finale, en op weg daarnaartoe sneuvelden achtereenvolgens Portugal, Italië en Spanje. Pas Duitsland zette er in de halve eindstrijd een streep door.

De wedstrijden van toen staan op het netvlies gebrand. Tegen Italië was er de gouden goal van Ahn Jung-hwan, die een heel land deed ontploffen. Tegen Spanje hield Korea het doel schoon en trok het in de strafschoppenreeks aan het langste eind. Het hele land kleurde wekenlang rood, en de Red Devils op de tribunes werden in één klap wereldberoemd. Het eindigde in een vierde plaats, nog altijd veruit het beste resultaat dat een Aziatisch land op een WK behaalde.

Hiddink werd er een nationale held, met een ereburgerschap en zelfs een stadion dat zijn naam draagt. Tot op de dag van vandaag legt Korea elke nieuwe generatie langs de meetlat van die zomer. Zodra het ergens spannend wordt, klinkt de kreet Again 2002, het verlangen naar die ene magische maand. Het is een prachtige erfenis en tegelijk een loodzware lat, want zoiets evenaar je niet zomaar.

Een land in het rood

Om die zomer echt te begrijpen, moet je het straatbeeld van toen voor je zien. Miljoenen Koreanen verzamelden zich op de pleinen van Seoul, allemaal in het rood, om samen naar de grote schermen te kijken. De Red Devils, zoals de supportersbeweging heet, groeiden uit tot een fenomeen dat veel verder reikte dan voetbal. Het was een land dat zich even helemaal één voelde, en die herinnering koestert Korea als een schat.

Die maand opende bovendien een deur. Spelers als Park Ji-sung waagden kort daarna de stap naar Europa, in zijn geval naar Manchester United, en bewezen dat een Koreaan op het hoogste niveau kon meedraaien. Het pad dat zij effenden, bewandelt de huidige lichting nog altijd. Zonder de doorbraak van 2002 was een Son misschien nooit de speler geworden die hij nu is.

En anders dan op de meeste uitwedstrijden zal Korea ook in Noord-Amerika niet helemaal alleen staan. Met een grote Koreaanse gemeenschap aan de westkust van de Verenigde Staten, en met fans die de ploeg sowieso de hele wereld over volgen, kleuren de tribunes ongetwijfeld weer voor een flink deel rood. Dat beetje thuisgevoel kan op een ver toernooi net dat duwtje in de rug geven.

Elf keer op rij, een record voor Azië

Wat Zuid-Korea als geen ander beheerst, is zich plaatsen. Dit wordt de elfde WK-deelname op rij, een reeks die teruggaat tot 1986 en die in Azië zijn weerga niet kent. Waar andere landen om de paar jaar een dip kennen, is Korea een toonbeeld van constantheid. Onder Hong Myung-bo verliep ook deze kwalificatie soepel, met zes zeges en vier remises bleef de ploeg de hele Aziatische eindronde ongeslagen.

Het venijn zit hem in wat er daarna gebeurt. Pas drie keer in al die deelnames overleefde Korea de groepsfase, in 2002, in 2010 en in 2022. In 2010 was er de achtste finale tegen Uruguay, in 2022 die onvergetelijke avond waarop Hwang Hee-chan in de 91e minuut Portugal uit het toernooi knikkerde. Maar daarna wachtte telkens een grootmacht, en zoals zo vaak was de rit dan ten einde.

Na de chaos van de Asian Cup

Dat Hong Myung-bo überhaupt op de bank zit, heeft alles te maken met een periode die Korea liever vergeet. Begin 2024 ging het op de Asian Cup gruwelijk mis. Onder de Duitse bondscoach Jürgen Klinsmann strandde een ploeg vol talent al in de halve finale tegen het bescheiden Jordanië, en de kritiek op de coach was niet meer te stoppen. Klinsmann werd kort daarna de laan uitgestuurd.

Wat het verhaal pijnlijker maakte, was wat er zich achter de schermen afspeelde. Aan de vooravond van die halve finale liep een onenigheid in de selectie zo hoog op dat het tot een handgemeen kwam, waarbij Son zelfs een vinger blesseerde. Lee Kang-in, een van de betrokkenen, bood later openlijk zijn excuses aan. Het was een dieptepunt, en juist daarom werd een vertrouwd gezicht als Hong teruggehaald, iemand die de rust in de groep kon laten terugkeren.

Pikant blijft dat Korea, dat zich met het grootste gemak voor WK’s plaatst, al sinds 1960 op een nieuwe Aziatische titel wacht. Generatie na generatie kwam tekort op het continentale toernooi, en de afgang van 2024 was daarvan het zoveelste voorbeeld. Een ploeg die de wereld met regelmaat opzoekt, maar de prijs in eigen werelddeel maar niet weet te pakken. Het tekent de wonderlijke positie van het Koreaanse voetbal.

Hong Myung-bo, van held naar bondscoach

Hong weet alles van die zomer van 2002, want hij stond er middenin. Hij was destijds de aanvoerder en de rots in de verdediging, een van de gezichten van het sprookje. Inmiddels is hij bondscoach, en niet voor het eerst. Zijn eerste termijn, rond het WK van 2014, eindigde in een teleurstelling en een hoop kritiek, en daar leek zijn loopbaan als international coach mee getekend.

Deze tweede passage pakt een stuk beter uit. Hong heeft de ploeg rust en richting gegeven, en de ongeslagen kwalificatie was het bewijs dat het werkt. Er zit iets moois in het idee dat een held van 2002 nu de generatie van Son naar een WK begeleidt. Of hij ook de magie van toen kan terughalen, valt te bezien, maar de basis ligt er weer.

Son Heung-min, het boegbeeld

En dan is er Son. Tien jaar lang was hij het gezicht van Tottenham Hotspur in de Premier League, een vleugelaanvaller met een verwoestend schot in beide benen, ooit zelfs topscorer van het sterkste competitievoetbal ter wereld. In zijn laatste seizoen in Engeland tilde hij als aanvoerder nog de Europa League de lucht in. Afgelopen zomer ruilde hij Londen in voor Los Angeles FC, een overstap die in Korea met gemengde gevoelens werd ontvangen, maar die hem fit en gretig naar dit WK brengt.

Zijn verhaal begon ver van de schijnwerpers. Als tiener vertrok Son naar Duitsland, waar hij bij Hamburg en later Leverkusen het vak leerde, voordat Tottenham hem naar Engeland haalde. Inmiddels is hij met afstand de meest scorende international uit de Koreaanse geschiedenis, en thuis wordt hij op handen gedragen als een nationale held. Dat juist op een WK zijn grote moment nog altijd uitblijft, is iets wat aan hem knaagt.

Voor zijn land is Son veel meer dan een speler. Hij is het uithangbord, de man naar wie iedereen kijkt zodra het moeilijk wordt. Op zijn leeftijd is dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste kans op het grote toneel, en dat geeft alles wat hij doet deze zomer een extra lading. Eén keer een knock-outwedstrijd winnen met Son in de hoofdrol, daar droomt heel Korea van. Tot nu toe lukte het hem nooit.

Meer dan Son alleen

Het zou de ploeg tekortdoen om alles op die ene man te laten rusten. Achterin staat met Kim Min-jae een verdediger van wereldklasse. Hij werd kampioen van Italië met Napoli en verdient inmiddels zijn brood bij Bayern München, waar hij week in week uit zijn mannetje staat. Hij is de rots waar dit Korea op leunt, de man die de boel achterin organiseert en met zijn lichaamskracht spitsen tot wanhoop drijft.

Voorin loopt met Lee Kang-in een speler rond die bij Paris Saint-Germain in de Europese top meedraait en daar zelfs de Champions League won, een dribbelaar en aangever die het verschil kan maken. En dan is daar Hwang Hee-chan van Wolverhampton, de man die in 2022 Portugal de das omdeed en die in de omschakeling levensgevaarlijk is. Dit is misschien wel de meest Europees geschoolde selectie die Korea ooit naar een WK stuurde.

Op het middenveld heeft Hong genoeg om uit te kiezen, met spelers die jarenlang samen optrokken en het systeem blind kennen. Het is een generatie die in de Aziatische top is grootgebracht en op clubniveau aan Europees voetbal gewend raakte. Diepte is er dus, en juist op een lang toernooi in de hitte van Noord-Amerika kan een brede selectie het verschil maken tussen fris eindigen en strompelend de meet halen.

Hoe Korea speelt

Wie Korea ooit heeft zien spelen, weet wat hem te wachten staat. Geen ploeg die je komt overdonderen met balbezit, maar een elftal dat negentig minuten lang blijft rennen alsof zijn leven ervan afhangt. Discipline en een ijzeren organisatie vormen de basis, en daarbovenop een loopvermogen waar tegenstanders moedeloos van worden, met snelle uitvallen via de flanken zodra de kans zich aandient.

Hong bouwt zijn ploeg rond de zekerheid van Kim Min-jae achterin en de creativiteit van Son en Lee Kang-in daarvoor. Het is voetbal waar je als tegenstander doodmoe van wordt, en dat tot het laatste fluitsignaal blijft geloven. Die late treffer tegen Portugal in 2022 was geen toeval. Het is precies het soort moment waar deze ploeg op aast.

Bij dit WK speelt de fysieke kant extra mee. De zomerhitte in Mexico en de hoogte van een stad als Guadalajara vragen veel van de benen, en juist een ploeg die het van rennen en druk zetten moet hebben, voelt dat als eerste. Hong zal slim moeten doseren en op tijd verversen om de tank tot het einde gevuld te houden. Een team dat in de slotfase nog kan versnellen, heeft op dit toernooi goud in handen.

Groep A: jagen op de tweede plek

In groep A geldt gastland Mexico als de gedoodverfde nummer één, gedragen door een uitzinnig thuispubliek. Daarachter is Zuid-Korea de meest voor de hand liggende kandidaat voor de tweede plek. Tsjechië bracht via de play-offs een degelijke Europese ploeg mee, en Zuid-Afrika is de jonge underdog van het stel. Op papier hoort Korea zich te plaatsen, maar het zal er wel voor moeten knokken.

De openingswedstrijd tegen Tsjechië is meteen een belangrijke. Win je die, dan komt de rest een stuk rustiger. Daarna volgt het duel met gastland Mexico, dat met de hele natie in de rug en op grote hoogte een hels karwei wordt. De groep wordt afgesloten tegen Zuid-Afrika, een wedstrijd die zomaar over alles kan beslissen.

Tsjechië is geen ploeg om te onderschatten. De Tsjechen zijn tactisch onderlegd, fysiek stevig en gewend aan dit soort eenmalige krachtmetingen. Voor Korea wordt het zaak geduldig te blijven en niet in de val te lopen van een tegenstander die graag op de counter loert. Een vroege treffer zou het Koreaanse plan een stuk eenvoudiger maken, want dan moet Tsjechië uit zijn schulp kruipen en ontstaat juist de ruimte waar Son en Lee Kang-in van smullen.

Dit is het programma van Zuid-Korea in de groepsfase, en let op de kleine lettertjes voor de Nederlandse kijker, want het wordt nachtwerk:

• Donderdag 11 juni, 04.00 uur Nederlandse tijd, in Guadalajara tegen Tsjechië. De aftrap van het toernooi voor Korea.
• Donderdag 18 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, in Guadalajara tegen gastland Mexico. Op papier het zwaarste duel.
• Woensdag 24 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, in Monterrey tegen Zuid-Afrika. Mogelijk beslissend voor de plaatsing.

Alle drie de wedstrijden van Korea worden in Mexico gespeeld, en alle drie beginnen ze midden in de Nederlandse nacht. Wie het wil volgen, zet de wekker of houdt de samenvattingen in de gaten. Dat duel met Tsjechië kan voor de toon van het hele toernooi bepalend zijn, want een valse start tegen een Europese tegenstander zet de druk er meteen op.

Hoe ver kan het komen?

Reëel gezien hoort Korea bij de subtop van het toernooi, niet bij de kanshebbers op de titel. De groepsfase overleven moet met deze selectie en in dit ruime format haalbaar zijn. Daarboven wordt het lastiger, want in de knock-out wachten al snel de echte grootmachten, en die heeft Korea de laatste twintig jaar zelden de baas gekund.

Het nieuwe formaat speelt Korea daarbij in de kaart. Met 48 landen gaan ook de acht beste nummers drie door, waardoor er meer marge is om een mindere wedstrijd recht te zetten. Voor een ploeg die de groepsfase doorgaans wel overleeft, is dat een geruststellende gedachte. De echte horde ligt zoals altijd daarna, in dat ene duel waarin Korea de laatste jaren telkens net tekortkwam.

Toch is er een reden om te dromen. Met een speler als Son, die op zijn dag elke verdediging openbreekt, en een ploeg die nooit opgeeft, is een stunt nooit helemaal uitgesloten. Zou Korea de tweede ronde halen en daar voor het eerst sinds lange tijd overheen komen, dan zou dat aanvoelen als een eerbetoon aan de zomer van 2002. En aan de aanvoerder die er alles voor zou geven.

In eigen land zijn de verwachtingen traditioneel hooggespannen. De Koreaanse pers en de fans nemen geen genoegen met een vroege exit, zeker niet met een selectie die er op papier zo sterk uitziet. Die druk hoort er voor deze spelers nu eenmaal bij, en het wordt aan Hong om zijn groep er zo goed mogelijk tegen af te schermen. Hoe hij dat doet, kan net zo bepalend zijn als de tactiek op het veld.

Eén laatste keer

Het mooie aan dit Zuid-Korea is dat het verhaal zo duidelijk is. Een land dat altijd present is, een coach die de glorietijd zelf meemaakte, en een aanvoerder die nog één keer alles op alles wil zetten. Daar hoef je geen Koreaans voor te spreken om je in te kunnen verplaatsen.

Voor Hong draait deze zomer om meer dan een resultaat alleen. Het is zijn kans om het Koreaanse voetbal weer een vleugje van de glans van 2002 terug te geven, en om een hele generatie met een goed gevoel achter te laten. Lukt dat, dan komt de cirkel voor de oud-aanvoerder op een bijzondere manier rond, van de jonge held die hij ooit was naar de man die het stokje weer doorgeeft.

Of het wat wordt deze zomer, weet niemand. Maar als Son straks in Guadalajara het veld op stapt, met die rode zee aan supporters achter zich, dan kijkt heel voetbalminnend Korea mee. Eén laatste keer hopen op iets moois, vierentwintig jaar nadat een Nederlander hen leerde dromen.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.