Bosnië, na twaalf jaar terug, met Džeko op zijn veertigste en Italië in de prullenbak

Voor het eerst sinds Brazilië 2014 is Bosnië en Herzegovina weer van de partij op een WK voetbal. Onder de pas in april 2024 aangestelde Sergej Barbarez, een oud-Bundesliga-topscorer zonder enige coachervaring, vocht de Zmajevi zich via twee opeenvolgende strafschoppenseries naar de eindronde. De halve finale tegen Wales werd in Cardiff op strafschoppen gewonnen, en de finale tegen Italië in Zenica werd op 31 maart 2026 historisch besloten met een 4-1 zege op strafschoppen tegen het Italiaanse nationale elftal. Met aanvoerder Edin Džeko, die op zijn veertigste in elke wedstrijd nog een verschil maakt, gaat Bosnië als de stille buitenstaander van Groep B naar Noord-Amerika.

Groep B · FIFA-positie #65 · 2e deelname

Eind mei 2026 maakte Sergej Barbarez zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Bosnië en Herzegovina is daarmee voor de tweede keer in haar geschiedenis op een WK voetbal van de partij, en voor het eerst sinds Brazilië 2014. Voor de Zmajevi, zoals de nationale ploeg vanwege de draak op het wapen wordt genoemd, krijgt deze deelname een gevoelige lading. Bosnië en Herzegovina werd in 1992 een onafhankelijk land na het uiteenvallen van Joegoslavië, en de eerste WK-deelname in 2014 was destijds in heel het land als een sportieve cumulatie van twee decennia opbouw gevierd. Twaalf jaar later mag de tweede generatie aan de slag.

Het Bosnische verhaal van deze cyclus is dat van een aaneenschakeling van strafschoppenseries en van een veertigjarige aanvoerder die de Bosnische voetbalvlam levend hield. Onder Sergej Barbarez, in april 2024 zonder eerdere coachervaring aangesteld, doorlopde de Zmajevi de UEFA-kwalificatie als tweede in de groep. Daarna kwamen de play-offs in maart 2026: een halve finale tegen Wales op 26 maart in Cardiff, beslist op strafschoppen na 1-1 met een gelijkmaker van Edin Džeko negen dagen na zijn veertigste verjaardag. En een finale tegen Italië op 31 maart in het Stadion Bilino Polje in Zenica, beslist op strafschoppen na 1-1, met als winnende strafschop een rake schot van Esmir Bajraktarević. Bosnië en Herzegovina liet het Italiaanse nationale elftal voor de derde achtereenvolgende keer een WK-finale missen, en op de tribunes van Zenica brak een ontlading los die in de Balkan zelden eerder zo intens was geweest.

De 4-1 op strafschoppen tegen Italië: Donnarumma uitgespeeld

Op de avond van 31 maart 2026 in Zenica zat heel het Westelijke Balkan voor de televisie. De Stadion Bilino Polje was uitverkocht, met tienduizenden Bosnische supporters op de tribunes en met enkele honderden Italiaanse fans in de uitvakken. Italië, viervoudig wereldkampioen en Europees kampioen 2020, was de absolute favoriet en speelde onder de in maart 2026 aangestelde Gennaro Gattuso. In de 15e minuut werd het 1-0 via Moise Kean, met een mooie linksbeense afronding vanaf de rand van de zestien meter. Bosnië leek voor een derde gemiste WK-deelname op rij te staan.

Maar dan kwam de keerzijde. In de eerste helft kreeg Italië een rode kaart, en Bosnië bleef met elf man tegen tien. In de 79e minuut hadden de Bosniërs gelijkmaker via Haris Tabaković: Edin Džeko kreeg een kopkans uit een hoekschop, Gianluigi Donnarumma van Italië wist de bal van de lijn te halen, en Tabaković schoof de afval-bal binnen. In de verlenging werd niet gescoord, en de strafschoppen werden voor de Italianen een nachtmerrie. Vier Italiaanse spelers misten of werden gepakt, en Esmir Bajraktarević schoot de winnende rake. Eindstand: 4-1 op strafschoppen voor de Zmajevi. Italië miste opnieuw een WK-finale, en de Italianen waren voor de derde keer op rij niet aanwezig op een WK voetbal (na 2018 en 2022). Voor Bosnië en Herzegovina was het de meest historische avond in het bestaan van de jonge republiek.

Sergej Barbarez, de coach zonder coachervaring

Sergej Barbarez, in 1971 geboren in Mostar in Joegoslavië, was als speler een aanvallende middenvelder en spits met een loopbaan in de Duitse Bundesliga. Hij speelde voor Hannover 96, Borussia Dortmund, Hamburger SV, Bayer Leverkusen en Borussia Mönchengladbach, en in het seizoen 2000-2001 werd hij met 22 doelpunten gedeelde topscorer van de Bundesliga, samen met Ebbe Sand van Schalke 04. Voor Bosnië en Herzegovina speelde hij 47 interlands met 17 doelpunten, en hij was tussen 2004 en 2006 aanvoerder van de nationale ploeg.

Wat het Barbarez-verhaal echter zo opmerkelijk maakt, is dat hij in 2010 zijn coachlicentie haalde maar daarna veertien jaar lang niet als professionele coach werkzaam was. In plaats daarvan speelde hij in een aantal jaren in heel Europa professioneel poker, en in heel de Bosnische voetbalwereld was hij in de zomer van 2024 niet bepaald de eerste keuze om de nationale ploeg te leiden. Toen Savo Milošević in april 2024 na zeven maanden werd ontslagen, na het missen van het EK 2024, kreeg Barbarez echter het telefoontje. Op 19 april 2024 werd hij door de NFSBiH (Bosnische voetbalbond) aangesteld op een vierjarig contract. Zijn eerste wedstrijd was een 3-0 nederlaag tegen Engeland in juni 2024, maar daarna won hij in maart 2025 zijn eerste WK-kwalificatiewedstrijd tegen Roemenië. Twee jaar later is hij de man die de Zmajevi naar het WK heeft geleid, en zijn naam is in heel Bosnië in legendarische taal opgeschreven.

Edin Džeko, de veertigjarige aanvoerder en topscorer aller tijden

Aanvoerder is Edin Džeko, in 1986 geboren in Sarajevo. Met meer dan 130 interlands en bijna 70 interlandgoals op zijn naam in mei 2026 is hij de meest gespeelde speler aller tijden van de Bosnische nationale ploeg en de topscorer in de geschiedenis van de Zmajevi. Zijn loopbaan begon op de jeugd van FK Željezničar Sarajevo, en hij brak in 2007 door bij Teplice in de Tsjechische Eerste Liga. Daarna volgden Wolfsburg (Bundesliga-titel 2009), Manchester City (Premier League 2012 en 2014), AS Roma (vier seizoenen), Internazionale (Champions League-finale 2023 verloren tegen Manchester City), Fenerbahçe in Turkije en sinds juni 2025 zijn derde periode in de Serie A bij Fiorentina.

Op 7 juni 2025 scoorde Džeko in de WK-kwalificatie tegen San Marino het enige doelpunt van een 1-0 zege, en daarmee werd hij op 39 jaar, 2 maanden en 21 dagen de oudste UEFA-doelpuntenmaker in de geschiedenis van een WK-kwalificatie. Op 26 maart 2026, negen dagen na zijn veertigste verjaardag, scoorde hij in Cardiff de cruciale gelijkmaker tegen Wales in de halve finale van de play-offs. Met die treffer scoorde hij voor het twintigste opeenvolgende kalenderjaar voor de Bosnische nationale ploeg, een record dat in het Europese voetbal nergens elders is geëvenaard. Op zijn veertigste gaat hij naar zijn tweede WK, na 2014 in Brazilië. Voor Barbarez is hij in elke wedstrijd onbetwist als de leider in de kleedkamer en op het veld, hoewel zijn fysieke beperkingen vermoedelijk een rol als invaller in plaats van een basisspeler met zich meebrengen.

Ermedin Demirović en de jongere generatie

In de spits speelt vermoedelijk Ermedin Demirović, in 1998 geboren in Hamburg in Duitsland uit een Bosnische familie. Hij speelde voor onder andere Sankt Pauli, Sint-Truiden in België, Alavés in Spanje, Freiburg in de Bundesliga, Augsburg en sinds 2024 voor VfB Stuttgart in de Duitse Bundesliga. Bij de Zwabische club werd hij in 2024-25 met meer dan tien doelpunten in de Bundesliga een belangrijke speler. Voor Bosnië en Herzegovina is hij sinds 2022 een vaste basisspeler in de aanval, en op het WK 2026 wordt vermoedelijk hij in plaats van Džeko in de spits opgesteld.

Naast Demirović heeft Barbarez met Haris Tabaković van Hertha BSC in de Duitse 2. Bundesliga en Smail Prevljak van Hajduk Split in de Kroatische HNL twee ervaren spitsen als alternatieven. Tabaković, in 1994 geboren in Sarajevo en in zijn jeugd in Zwitserland opgegroeid, was de doelpuntmaker tegen Italië in de WK-play-offfinale, en in heel Bosnië wordt hij sindsdien als een van de helden van het kwalificatieverhaal aangehaald.

Sead Kolašinac, de routinier in Italië

Achterin staat Sead Kolašinac, in 1993 geboren in Karlsruhe in Duitsland uit een Bosnische familie. Hij speelde voor de jeugd van Schalke 04, brak in 2012 door in de Bundesliga, en speelde daarna voor Arsenal in de Engelse Premier League (2017-2022), Marseille, Atalanta in de Italiaanse Serie A (sinds 2022) en sinds zomer 2025 voor Internazionale. Bij Atalanta won hij in 2024 de UEFA Europa League, een prestatie die in heel Italië als historisch werd gevierd. Voor Bosnië heeft hij meer dan vijftig interlands op zijn naam, en op zijn 32ste gaat hij naar zijn tweede WK.

Naast Kolašinac heeft Barbarez op de backposities met Amar Dedić van Benfica in de Portugese Primeira Liga een opkomend talent. Dedić, in 2002 geboren in Wenen uit een Bosnische familie, speelde voor RB Salzburg in Oostenrijk en maakte in 2024 voor 12 miljoen euro de overstap naar Benfica. Op zijn 23ste gaat hij naar zijn eerste WK. Centraal achterin staan Dennis Hadžikadunić van Lecce in de Italiaanse Serie A en Nikola Katić van het Schotse Hibernian, beide spelers met meer dan twintig interlands op hun naam. Onder de lat staat Nikola Vasilj van St. Pauli in de Duitse Bundesliga.

Het Bosnische middenveld: Šunjić, Bajraktarević en de play-offheld

Op het middenveld speelt vermoedelijk Miralem Pjanić een rol, hoewel zijn rol in de selectie minder dominant is dan in vroegere jaren. Esmir Bajraktarević, in 2005 geboren in Sint Louis in de Verenigde Staten uit een Bosnische familie, is de jonge aanwinst die de winnende strafschop in de play-offfinale tegen Italië maakte. Hij speelt voor New England Revolution in de Major League Soccer, en zijn keuze in 2024 voor het Bosnische shirt boven het Amerikaanse werd in heel het Westelijke Balkan met enthousiasme ontvangen. Op zijn 21ste gaat hij naar zijn eerste WK, en op de aanvallende halfback-positie achter Demirović kan hij voor verrassingen zorgen.

Naast Bajraktarević heeft Barbarez met Edin Višća van het Turkse Trabzonspor, Rade Krunić van Fenerbahçe en Benjamin Tahirović van Slavia Praag enkele andere ervaren middenvelders. Krunić speelde van 2019 tot 2024 voor AC Milan in de Italiaanse Serie A, en is in elke wedstrijd voor het Bosnische middenveld een belangrijke rust. Tahirović, in 2003 geboren in Tuzla, is een jong talent dat in 2024 voor AS Roma debuteerde en sinds 2025 op huurbasis bij Slavia Praag speelt. Het is een middenveld met de combinatie van Premier League-, Serie A- en Bundesliga-ervaring, en in de Bosnische pers wordt het werk van Barbarez op de middenlinie met respect bekeken.

De speelstijl: defensief blok en op de counter spelen

Onder Barbarez speelt Bosnië en Herzegovina in een 4-3-3 of een 5-4-1, met een sterke defensieve organisatie en met de nadruk op snelle omschakeling via Demirović, Bajraktarević en Višća. Het is een speelstijl die in de play-offs tegen Wales en Italië al haar effectiviteit bewees: in beide wedstrijden werd op 1-1 gespeeld, en daarna namen de Bosniërs hun kansen op strafschoppen. Voor sterkere tegenstanders is dit een pragmatische speelstijl die in de internationale arena al jaren met respect wordt bekeken.

Tegen Canada en Zwitserland, ploegen die in Groep B als de favorieten worden beschouwd, zal Barbarez de ploeg vermoedelijk laag laten staan en op de counter spelen. Tegen Qatar in de slotwedstrijd in Seattle kan Bosnië hoger drukken en de wedstrijd zelf naar zich toetrekken. Voor Barbarez is de tactische opdracht om binnen drie wedstrijden tegen drie verschillende soorten tegenstanders telkens het juiste plan klaar te hebben. Zijn ervaring is beperkt, maar het werk in de play-offs heeft bewezen dat hij over de juiste tactische intuïtie beschikt om met een spelersgroep een resultaat neer te zetten.

WK-historie: van Brazilië 2014 tot de tweede deelname in 2026

Bosnië en Herzegovina speelt op dit toernooi haar tweede WK in twaalf jaar. De geschiedenis begon in 2014 in Brazilië, twaalf jaar na de officiële internationale erkenning van Bosnië en Herzegovina als zelfstandige voetbalnatie in 1996. Onder bondscoach Safet Sušić plaatste Bosnië zich in november 2013 als groepswinnaar in een UEFA-kwalificatiegroep met onder andere Griekenland en Slowakije, en daarmee maakte het kleine Balkan-land voor de eerste keer in haar geschiedenis kennis met het hoogste podium van het wereldvoetbal.

Op het WK 2014 in Brazilië werden de Zmajevi in Groep F samen met Argentinië, Nigeria en Iran ingedeeld. In de eerste wedstrijd werd in het Maracanã-stadion van Rio de Janeiro met 2-1 verloren van Argentinië (Lionel Messi was de doelpuntmaker, met een dribbel-doelpunt vanaf de middenlijn). In de tweede wedstrijd werd in Cuiabá met 0-1 verloren van Nigeria, een verliesgevende uitslag die Bosnië al voor de slotwedstrijd uitschakelde. In de slotwedstrijd in Salvador da Bahia werd echter met 3-1 gewonnen van Iran, met doelpunten van Edin Džeko, Miralem Pjanić en Avdija Vršajević. De eerste WK-zege van Bosnië en Herzegovina ooit. Op het EK 2014, EK 2016, EK 2020 en EK 2024 ontbrak Bosnië, en zelfs op het WK 2018 en 2022 lukte de plaatsing niet. Tot 2026, twaalf jaar later.

Groep B: tegen Canada, Zwitserland en Qatar

In Groep B heeft Bosnië en Herzegovina een loting waar in heel het land met opluchting over werd gesproken. Canada is een van de drie gastlanden van het toernooi en op eigen publiek in Toronto in de openingswedstrijd vrijwel onverslaanbaar. Zwitserland is voor het zevende WK op rij van de partij, met Granit Xhaka als aanvoerder en als favoriet voor de groepswinst. Qatar is de tweevoudig Aziatisch kampioen, en in de slotwedstrijd vermoedelijk de wedstrijd waarin Bosnië nog om eer en in een gunstig scenario om een doorgang naar de tweede ronde kan strijden.

Tactisch is het beeld voor Barbarez duidelijk. Tegen Canada in de openingswedstrijd in Toronto moet de Bosnische defensieve organisatie tot het uiterste worden gespannen, met als doel om in elk geval een gelijkspel naar huis te brengen. Tegen Zwitserland in Los Angeles op de tweede speeldag wordt het de wedstrijd waarin Demirović en Bajraktarević zich tegenover Xhaka en Akanji moeten laten zien. Tegen Qatar in het slotduel in Seattle komt het op de mentaliteit aan, met de wetenschap dat een zege in deze ontmoeting de basis voor een eerbaarder toernooi kan vormen. Voor Bosnië is een derde plaats in de groep met enkele eervolle resultaten al een grote prestatie, en het ruimere format van 48 deelnemers met acht beste nummers drie biedt voor de Zmajevi een vangnet.

Programma: Toronto, Los Angeles en Seattle

Het Bosnische programma in Groep B brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden op het Noord-Amerikaanse continent. De ouverture met Canada is op vrijdag 12 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in Toronto, op het BMO Field. Daarna gaat het op donderdag 18 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd naar Los Angeles, op het SoFi Stadium, voor het duel met Zwitserland. Het slotduel met Qatar volgt op woensdag 24 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in Seattle, op het Lumen Field.

Het programma in een overzicht:

• Vrijdag 12 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, BMO Field in Toronto tegen Canada. De ouverture op primetime voor de Nederlandse fan.
• Donderdag 18 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, SoFi Stadium in Los Angeles tegen Zwitserland. De tweede wedstrijd opnieuw op een gunstig uur.
• Woensdag 24 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, Lumen Field in Seattle tegen Qatar. Het slotduel opnieuw op primetime.

Voor de Bosnische fan zijn de tijden in juni 2026 lastig. In Sarajevo, Mostar, Banja Luka en Tuzla vallen de wedstrijden om respectievelijk 03.00 uur, 06.00 uur en 06.00 uur lokale tijd, in de vroege ochtend. In de cafés van Sarajevo en op de pleinen worden de wedstrijden met massale belangstelling gevolgd, ondanks de uitdagende uren. Voor de Bosnische diaspora in Duitsland (Berlijn, München, Stuttgart), Oostenrijk (Wenen), Zwitserland (Zürich, Bern), de Verenigde Staten (St. Louis, Chicago, Detroit) en Zweden (Stockholm, Malmö), in totaal meer dan twee miljoen Bosniërs in het buitenland, zijn de tijden eveneens lastig maar voor de WK-deelname zou geen Bosniër een wedstrijd missen.

Hoe ver kan Bosnië en Herzegovina komen?

Bookmakers plaatsen Bosnië en Herzegovina als de duidelijke outsider van Groep B, samen met Qatar. De Zmajevi staan op FIFA-positie 65 in mei 2026, de laagste positie van Groep B na Qatar. Voor Sergej Barbarez is een derde plaats in de groep met een knap resultaat de minimale ambitie, met als doelstelling om in 2026 voor de tweede keer in de Bosnische WK-geschiedenis een WK-zege te boeken. Een doorgang naar de tweede ronde ligt naar de mening van de internationale pers buiten het realistische bereik, maar via de acht beste nummers drie is theoretisch een vangnet aanwezig.

Veel zal afhangen van de fitheid van Edin Džeko, op wie ondanks zijn veertig jaar nog steeds de emotionele last van de selectie rust. Als de Fiorentina-aanvoerder als invaller in een sleutelmoment voor een doelpunt kan zorgen, en als Demirović in de spits zijn vorm uit Stuttgart naar het WK weet door te trekken, kan Bosnië voor een verrassing zorgen. Veel hangt ook af van de defensieve organisatie en van de mentale veerkracht van een ploeg die in de play-offs twee keer op strafschoppen wist te winnen. Een eerbaar resultaat tegen Canada en een zege tegen Qatar ligt binnen handbereik, en daarmee zou een eerbaar Bosnisch WK een feit zijn.

Twaalf jaar na Brazilië, en met Italië in de prullenbak

Voor het Bosnische volk is dit WK een gelegenheid om de stilte van twaalf jaar te doorbreken. Drie opeenvolgende WK’s en vier EK’s werden gemist, en in Sarajevo, Mostar en Banja Luka werd in de aanloop naar 2026 met meer hoop tegemoet gezien dan in elke vorige periode het geval was. De combinatie van de Barbarez-aanstelling, de iconische play-offzege op Italië in Zenica, de gelijkmaker van Džeko negen dagen na zijn veertigste verjaardag tegen Wales, en de doorbraak van Demirović, Dedić en Bajraktarević in de Europese topcompetities, vormt de basis voor een collectief gevoel dat de Zmajevi in 2026 voor een verrassing kunnen zorgen.

Onder Sergej Barbarez, een man die in 2010 zijn coachlicentie haalde maar pas in 2024 op zijn 52ste zijn eerste hoofdcoachfunctie kreeg, gaat Bosnië en Herzegovina naar Noord-Amerika met een ploeg die op het strafschoppen-pad de meeste twijfels heeft overwonnen. Met Edin Džeko op zijn veertigste als de iconische aanvoerder, met Demirović in de spits, met Kolašinac in de defensie en met Bajraktarević als jong talent uit de Amerikaanse MLS, draagt de selectie de symboliek van een land dat na drie decennia opbouw zijn tweede WK heeft veroverd. In juni 2026 moet daar in Toronto, Los Angeles en Seattle het volgende hoofdstuk uit komen. Twaalf jaar na Brazilië is Bosnië en Herzegovina terug, en de Italiaanse uitschakeling in Zenica zal in heel Sarajevo voor decennia worden gevierd.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.