Oostenrijk, na 28 jaar stilte weer terug met Rangnick als regisseur

Voor het eerst sinds Frankrijk 1998 verschijnt Oostenrijk weer op een WK. Onder de Duitse bondscoach Ralf Rangnick, met aanvoerder David Alaba en topscorer Marko Arnautović als bekendste namen, mikt het ÖFB-elftal op meer dan alleen meedoen. Het EK van 2024 toonde wat deze ploeg waard kan zijn.

Groep J · FIFA-positie #24 · 8e WK-deelname

Op dinsdag 18 mei 2026 maakte bondscoach Ralf Rangnick zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Oostenrijk keert na een afwezigheid van 28 jaar terug op het wereldkampioenschap, en dat in een vorm waarin het Aziatische tweetal en zelfs een aantal Europese ploegen vooraf met respect over de Oostenrijkers spreekt. Het is hun achtste WK-deelname, en de eerste sinds het toernooi in Frankrijk in 1998, toen het ÖFB-elftal in de groepsfase strandde.

Voor Rangnick, sinds 2022 aangesteld als opvolger van de ontslagen Franco Foda, is het de bekroning van een project dat hij vier jaar lang systematisch heeft opgebouwd. Met een 4-2-3-1 als basis, gegenpressing als filosofie en een groep spelers die voor het overgrote deel in de Duitse Bundesliga zijn brood verdient, heeft hij van Oostenrijk een ploeg gemaakt waar geen enkele tegenstander makkelijk doorheen komt. De EK-prestatie van twee jaar geleden in Duitsland, met de groepswinst en een 3-2 zege op Nederland, was er een eerste exponent van. Op het WK volgt de echte test.

De 1-1 in Wenen die de kwalificatie sloot

Het scenario voor de WK-kwalificatie ontvouwde zich zoals Rangnick het zelf moet hebben gedroomd. In Groep H trof Oostenrijk Bosnië en Herzegovina, Roemenië, Cyprus en San Marino, een poule waarin op papier de eerste twee posities aan twee landen toekwamen. Vanaf de eerste speeldag liet Oostenrijk er weinig twijfel over bestaan. Roemenië werd overtuigend opzij gezet, Cyprus en San Marino werden in beide ontmoetingen weggetikt, en in de laatste rechte lijn ging het tussen de Oostenrijkers en de Bosniërs om de directe plaatsing.

Op dinsdag 18 november 2025 stond in het Ernst-Happel-Stadion in Wenen het beslissende duel met Bosnië gepland. Het werd 1-1, een resultaat waar Rangnick vooraf mee zou hebben kunnen leven, en dat na het laatste fluitsignaal in het Oostenrijkse kamp tot een bescheiden euforie leidde. Eindstand in de groep: Oostenrijk eerste met 19 punten uit acht wedstrijden, zes overwinningen en twee gelijke spelen, slechts één nederlaag onderweg. Bosnië werd tweede met 17 punten en moest naar de play-offs, Roemenië bleef derde steken met 13 punten.

Ralf Rangnick, de vader van de gegenpressing

De man achter de huidige Oostenrijkse opmars is geen Oostenrijker. Ralf Rangnick werd in 1958 geboren in Backnang, in het zuidwesten van Duitsland, en geldt in de voetbaltechnische wereld als de oervader van de gegenpressing. In de jaren tachtig begon hij als jeugdtrainer, in de jaren negentig brak hij door bij Stuttgart en Hannover, en vanaf de jaren tweeduizend werd zijn naam onverbrekelijk verbonden met de Red Bull-organisaties. Bij RB Leipzig en RB Salzburg bouwde hij elftallen die met fysieke intensiteit en directe omschakelingen het Duitse en Europese voetbal opschudden.

In 2022 nam hij na een korte tussenstap bij Manchester United de Oostenrijkse selectie over. Het Engelse avontuur was voor hem geen succes geweest. Bij United stond hij in een onmogelijke positie als tussenpaus, met een kleedkamer die hem niet of nauwelijks volgde. Bij Oostenrijk was de uitgangspositie totaal anders. Hij kreeg een ploeg met spelers die zijn methodiek vanuit de Duitse competitie al kenden, een voetbalbond die volledig achter zijn aanpak ging staan en een rustige werkomgeving zonder de hectiek van een topclub. Het effect liet niet lang op zich wachten.

Het EK van 2024 als blauwdruk

Wie de huidige Oostenrijkse ploeg wil begrijpen, kan niet om het EK van 2024 in Duitsland heen. In Groep D stond Rangnick met zijn elftal tussen Frankrijk, Nederland en Polen, in wat vooraf als de zwaarste poule van het toernooi werd gezien. Oostenrijk verloor het openingsduel tegen Frankrijk weliswaar met 0-1, en dat doelpunt was nog een eigen treffer ook, maar daarna volgde een rij prestaties die in heel Europa indruk maakte. Polen werd verslagen met 3-1, Nederland kreeg op de slotdag in Berlijn met 3-2 een nog hardere klap. Romano Schmid, Marcel Sabitzer en Christoph Baumgartner waren toen de Oostenrijkse doelpuntenmakers.

Met zes punten werd Oostenrijk verrassend groepswinnaar, vóór Frankrijk en Nederland, en in de achtste finale wachtte Turkije. Daar liep het sprookje stuk op een onfortuinlijke 2-1 nederlaag, in een wedstrijd waarin Oostenrijk veel kansen kreeg maar het niet kon afmaken. Voor Rangnick was de uitschakeling een teleurstelling, maar tegelijk werd op dat EK het bewijs geleverd dat zijn ploeg in staat is om de allergrootste tegenstanders pijn te doen. Op het WK ligt diezelfde mogelijkheid open, alleen nu met de ervaring van een eindstrijd in de benen.

David Alaba, de aanvoerder die net op tijd is

De aanvoerder van het ÖFB-elftal is David Alaba, de centrale verdediger van Real Madrid. Met Bayern München won hij twee Champions League-trofeeën, met Real Madrid daarna nog een. Op zijn 33ste heeft hij een loopbaan opgebouwd die in het Oostenrijkse voetbal nooit eerder werd geëvenaard, en hij is de natuurlijke leider in en buiten het veld. Op het EK van 2024 droeg hij ook de band, en zijn ervaring in de Spaanse en Duitse competitie maakt hem een onmisbare figuur in de defensieve organisatie van Rangnick.

Belangrijk in zijn aanloop naar dit WK is dat hij eindelijk fysiek vlot is. In december 2023 scheurde Alaba bij Real Madrid zijn kruisband, een blessure die hem ruim een jaar buiten spel zette en die zelfs op het EK van 2024 zijn vorm en speeltijd beperkte. Het seizoen 2025-26 heeft hij vrijwel volledig kunnen meedraaien bij Real Madrid, en de cijfers laten een speler zien die zijn vroegere niveau weer benadert. Voor Oostenrijk is dat een opsteker van enorme orde. Een fitte Alaba achterin betekent rust in opbouw, snelheid in herstelacties en de leiderschapskwaliteiten die een nationale ploeg op een groot toernooi zo hard nodig heeft.

Marko Arnautović en de Oostenrijkse routine

Naast Alaba is de andere routinier van deze selectie Marko Arnautović. De 37-jarige aanvaller is met 132 interlands de meest ervaren speler in de selectie en met 47 doelpunten ook de topscorer aller tijden van het Oostenrijkse voetbal. Na jaren bij West Ham, Stoke City, Shanghai SIPG, Bologna en Inter Milaan keerde hij in 2025 terug naar de Servische top, waar hij voor Rode Ster Belgrado is gaan spelen. Een keuze die in eigen land vragen opriep, maar die hem in de aanloop naar het WK opnieuw scherp heeft gekregen.

Bij Rangnick is hij niet altijd vaste basisspeler, eerder de man die vanaf de bank het verschil moet maken in het laatste halfuur. Zijn pure kracht, zijn techniek aan de bal en zijn fysieke aanwezigheid in het strafschopgebied zijn na al die jaren nog steeds wapens waar de Oostenrijkse aanval geen alternatief voor heeft. Naast hem hebben Michael Gregoritsch en Sasa Kalajdzic als aanvallers ook hun plek, maar als laatste wapen op een groot toernooi blijft Arnautović degene waar Rangnick op valt.

Het RB Leipzig-blok als motor

Bijzonder aan deze Oostenrijkse selectie is het stevige blok spelers dat bij RB Leipzig hun brood verdient. Xaver Schlager, de balverdelende middenvelder met een marktwaarde van 28 miljoen euro en daarmee de duurste man van de selectie, vormt samen met Nicolas Seiwald en aanvallende middenvelder Christoph Baumgartner een trio Leipzigers in Rangnicks middenveld. Geen toeval, gezien zijn eigen Red Bull-roots, en geen toeval gezien hun bewezen niveau in de Bundesliga.

Het tactische voordeel ligt voor de hand. Drie spelers die week in week uit in dezelfde structuur opereren, hoeven op een eindtoernooi geen tijd te verliezen aan onderlinge afstemming. Schlager scherpt aan als de zes, Seiwald combineert daarnaast vaak in een dubbele zes, en Baumgartner trekt vanuit zijn vrije rol de aanvallende lijnen door. Het zijn de loopacties van Leipzig, alleen dan in een ÖFB-shirt, en dat geeft Oostenrijk een mate van vanzelfsprekendheid die andere ploegen op een WK pas in de tweede week beginnen op te bouwen.

Konrad Laimer, Sabitzer en het stevige middenveld

Naast het Leipzig-blok heeft Rangnick op het middenveld nog twee zware namen. Konrad Laimer speelt sinds 2023 bij Bayern München, waar hij onder verschillende trainers steeds zijn waarde bewijst als de polyvalente middenvelder met hardwerkende loopacties. Marcel Sabitzer, inmiddels bij Borussia Dortmund actief, was bij datzelfde Leipzig en eerder bij Bayern de centrale figuur op het middenveld, en hij stond op het EK van 2024 al aan de basis van het doelpunt tegen Nederland.

Het middenveld dat Rangnick op het WK kan opstellen, is daarmee een van de stevigste in heel het toernooi. Vier of vijf middenvelders die in de Duitse Bundesliga of in de top van een grote Europese competitie spelen, die elkaars manier van werken kennen en die elk hun eigen specialiteit meebrengen. Voor een ploeg die op het WK voornamelijk zal moeten verdedigen en op de omschakeling moet leven, is dat zonder twijfel de kracht waarmee Oostenrijk het verschil moet maken.

Een Duits-getinte selectie met een Engels accent

De Oostenrijkse selectie is sterk Duits-getint. Van de 26 internationals spelen er 14 in de Duitse Bundesliga, wat meer dan de helft van de groep betekent. Daarnaast staan drie spelers in de eigen Oostenrijkse competitie, en de overige negen zijn verspreid over LaLiga, de Premier League, de Eredivisie en kleinere competities. Opvallend zijn de Engelse switch van Carney Chukwuemeka, de talentvolle middenvelder van Borussia Dortmund die uit de Engelse jeugdselectie kwam en in 2025 voor Oostenrijk koos vanwege zijn familiebanden, en de aanwezigheid van Paul Wanner van PSV.

Verder is daar de Engelse Premier League-verdediger Kevin Danso van Tottenham Hotspur, een centrale verdediger met topkwaliteit die naast Alaba achterin een geducht koppel vormt. De Eredivisie wordt vertegenwoordigd door Wanner, die bij PSV een sterk seizoen draaide. En in Spanje vinden we David Affengruber bij Elche. Het is een geografisch breed gespreide groep, maar voetbaltechnisch is de rode lijn duidelijk: het is een Oostenrijks elftal dat in de Duitse traditie is gevormd.

WK-historie: 1954 als hoogtepunt

Oostenrijk speelt op dit toernooi zijn achtste WK-deelname. Het hoogtepunt uit de geschiedenis ligt ver weg, in 1954 in Zwitserland, toen de zogenoemde Wunderelf onder bondscoach Walter Nausch de derde plaats wist te bereiken. Een prestatie die in heel het Oostenrijkse voetbal nog altijd als referentie geldt, en die in eigen land het beeld vormt van wat er in theorie weer mogelijk kan zijn. In 1934 werd de ploeg nog vierde, en daartussen zat de Anschluss-periode waarin Oostenrijk verdween in het Duitse elftal.

Na de naoorlogse glorietijd kende Oostenrijk een lange schemerperiode. Het WK van 1978 in Argentinië werd in eigen land vooral herinnerd om de zogeheten miracle van Córdoba, een 3-2 zege op West-Duitsland op de slotspeeldag van de tweede ronde, die de Duitse uitschakeling als regerend kampioen bezegelde. In 1982 en 1990 hield Oostenrijk de groepsfase nog vol, in 1998 was het de laatste keer dat het ÖFB-elftal op een WK verscheen. Daarna volgden zevenentwintig jaren waarin het land de boot steeds miste, totdat Rangnick het in 2025 voor elkaar kreeg.

Oefenduel tegen Tunesië en eerdere voorbereiding

De voorbereiding van Oostenrijk op het WK is in fasen opgesplitst. In maart 2026 werkte de ploeg twee oefenwedstrijden af waarin het overtuigend voor de dag kwam, met een 5-1 zege op Ghana en een 1-0 winst tegen Zuid-Korea. Twee tegenstanders die qua spelstijl en fysieke kenmerken een soort proefopstelling boden voor wat op het WK kan komen. Het krachtsverschil was beide keren groter dan de ranglijst suggereerde, een teken dat Rangnick zijn ploeg op het juiste niveau heeft gekregen.

Op maandag 1 juni speelt Oostenrijk in eigen land nog een laatste oefenduel tegen Tunesië, een Afrikaans land dat zelf zou hebben willen meedoen aan het WK maar de kwalificatie net miste. Het is een tegenstander op het niveau waarop Algerije naar verwachting zal opereren in Groep J, en daarmee de meest relevante test voorafgaand aan het toernooi zelf. Direct na deze wedstrijd vertrekt de selectie naar Noord-Amerika voor het laatste deel van de voorbereiding ter plaatse.

Groep J: tussen Argentinië en de outsiders

In Groep J trof Oostenrijk een gemengd lot. Argentinië is de regerend wereldkampioen en de gedoodverfde groepswinnaar, met Lionel Messi en Lautaro Martínez als sterren van de selectie. Algerije geldt als de tweede serieuze kandidaat voor de eerste twee plekken, met spelers als Riyad Mahrez en Ismaël Bennacer. Jordanië is de WK-debutant van de groep, met aanvoerder Mousa Al-Taamari als sleutelspeler. Voor Oostenrijk geldt: tegen Argentinië verlangt niemand wonderen, tegen Jordanië en Algerije liggen de punten.

Het tactische beeld is duidelijk. Het openingsduel met Jordanië moet worden gewonnen, anders begint het toernooi met een matrasloze nacht voor Rangnick. Tegen Argentinië kan Oostenrijk vrijuit spelen, zonder druk en met als doel om Messi en consorten zoveel mogelijk te frustreren. In de slotwedstrijd tegen Algerije ligt vermoedelijk de finale om de tweede plek in de groep, en mogelijk om de doorgang naar de achtste finale. Het is een groep waarin de Oostenrijkers, als ze hun niveau halen, op vier of zes punten moeten kunnen uitkomen.

Programma: van San Francisco naar Dallas en Kansas City

Het programma van Oostenrijk in Groep J brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden. Het openingsduel tegen Jordanië wordt afgewerkt op dinsdag 16 juni om 06.00 uur Nederlandse tijd in San Francisco, op het Levi’s Stadium. Daarna gaat het op maandag 22 juni om 19.00 uur Nederlandse tijd naar Dallas, op het AT&T Stadium, voor het duel met Argentinië. De groep wordt op zaterdag 27 juni om 04.00 uur Nederlandse tijd afgesloten in Kansas City, op het Arrowhead Stadium tegen Algerije.

Het programma in een overzicht:

• Dinsdag 16 juni, 06.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Jordanië. Het openingsduel, in de vroege ochtend voor Europese kijkers, en een wedstrijd waarin Oostenrijk vol moet gaan voor de drie punten.
• Maandag 22 juni, 19.00 uur Nederlandse tijd, AT&T Stadium in Dallas tegen Argentinië. Het droomduel met de wereldkampioen, op een Europees tijdstip voor de televisiekijker.
• Zaterdag 27 juni, 04.00 uur Nederlandse tijd, Arrowhead Stadium in Kansas City tegen Algerije. De finale van de groep, mogelijk om de tweede plaats en de achtste finale.

Hoe ver kan Oostenrijk komen?

Bookmakers plaatsen Oostenrijk in de subtop van het toernooi. Een achtste finale wordt door de meeste experts als een reëel doel beschouwd, en als groepswinnaar of als tweede plek kan Rangnick met zijn ploeg in de knock-outfase op een aantrekkelijke route uitkomen. In het ruime WK-format van 48 landen tellen ook de acht beste nummers drie nog mee, en dat geeft Oostenrijk in de praktijk meerdere wegen naar de tweede ronde. Tegen Marokko, Senegal of een ploeg uit de Aziatische voetbalsfeer zou een Oostenrijkse achtste finale opnieuw winbaar zijn.

De droomscenario gaat verder dan dat. Als Rangnick zijn ploeg op tijd in topvorm krijgt, en als spelers als Alaba, Sabitzer en Baumgartner het ritme van het toernooi snel oppikken, lijkt een kwartfinale niet helemaal buiten de mogelijkheden. Voor een land dat in 1954 voor het laatst op het podium van een wereldtoernooi stond, zou dat al een prestatie van historische orde zijn. Tegelijk zijn er ook risico’s. Argentinië in een vorm dag, een Algerijnse onderschatting, een vroege blessure bij Alaba: het zijn factoren waar Rangnick geen invloed op heeft.

Achtentwintig jaar later weer op het wereldtoneel

Het is de drijvende kracht achter elke Oostenrijkse fan die in juni de televisie aanzet: na 28 jaar staat het ÖFB-elftal weer op een WK. Voor een hele generatie supporters is dit het eerste wereldkampioenschap waarop hun nationale ploeg meedoet, en de jongeren in de Wiener Schwabingerwirtschaften, in de Salzburger Altstadt of in de cafés van Innsbruck zullen dat met meer dan gewone aandacht volgen. Het is voor hen niet vanzelfsprekend dat Oostenrijk aanwezig is, en dat besef alleen al maakt de zomer van 2026 onvergetelijk.

Of de prestatie van de Wunderelf uit 1954 weer in zicht komt, is een vraag voor over zes weken. Wat nu vaststaat, is dat Rangnick een ploeg heeft samengesteld die niet voor de fun naar Noord-Amerika gaat. Een Duitse coach die het Oostenrijkse voetbal opnieuw uit het slop heeft getrokken, een aanvoerder die in de finale van de Champions League heeft gespeeld, een topscorer aller tijden die nog steeds van waarde is. Drie pijlers waar het ÖFB-elftal in juni op steunt, en met als doelstelling op zijn minst de achtste finale. Tot voor kort zou alleen al die ambitie als hoogmoed zijn afgedaan.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.