Zwitserland, ongeslagen door de kwalificatie, met Xhaka op zijn vierde WK

Voor het zevende WK op rij sinds 1994 is Zwitserland van de partij. Onder Murat Yakin, sinds 2021 bondscoach, kwalificeerde de Schweizer Nati zich ongeslagen voor het WK 2026 als groepswinnaar in UEFA-groep B. Met aanvoerder Granit Xhaka op zijn vierde WK, met Manuel Akanji van Internazionale achterin en met de jongere generatie rond Dan Ndoye en Breel Embolo vooraan, gaat Zwitserland als favoriet van Groep B naar Noord-Amerika met de ambitie om voorbij de achtste finale te komen.

Groep B · FIFA-positie #19 · 13e deelname

Eind mei 2026 maakte Murat Yakin zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Zwitserland is daarmee voor de dertiende keer in haar geschiedenis op een WK voetbal aanwezig, en voor het zevende WK op rij sinds Verenigde Staten 1994. Een opmerkelijke prestatie voor een land met slechts 8,7 miljoen inwoners en een professionele competitie die op het Europese tweede niveau staat, maar die in de afgelopen drie decennia in heel het wereldvoetbal als een vaste WK-deelnemer is gestaag opgebouwd. Onder Yakin, sinds augustus 2021 bondscoach, is Zwitserland aan een nieuwe gouden cyclus bezig.

Het Zwitserse verhaal van deze cyclus is dat van een ongeslagen kwalificatie en van een ploeg die in de UEFA-groepsfase op een gestaag tempo de tegenstanders achter zich liet. Met vier overwinningen en twee gelijkspelen in zes wedstrijden, met veertien doelpunten voor en slechts twee tegen, was de Zwitserse prestatie indrukwekkend. Op het EK 2024 in Duitsland eindigde Yakins ploeg een halve jaar eerder als kwartfinalist, met een pijnlijke uitschakeling tegen Engeland op strafschoppen. Op het WK 2026 wil Zwitserland het volgende plafond doorbreken: voorbij de achtste finale komen, een prestatie die in heel Zwitserse voetbalhistorie sinds 1954 niet meer is geleverd, toen de Schweizer Nati op eigen bodem de kwartfinale haalde.

De kwalificatie: ongeslagen, met 14 voor en 2 tegen

Zwitserland speelde in 2025 in UEFA-groep B met Zweden, Slovenië en Kosovo, in wat door de loting niet als de moeilijkste groep werd ingeschat. Onder Yakin werd echter geen enkele wedstrijd gewonnen voor de hand: de Schweizer Nati produceerde een vlekkeloze kwalificatieprestatie met vier zeges en twee gelijkspelen in zes wedstrijden. Tegen Slovenië, Kosovo, Zweden en Slovenië werd gewonnen, en tegen Zweden en Kosovo werd één keer gelijk gespeeld. Met veertien doelpunten voor en slechts twee tegen was Zwitserland de meest stabiele ploeg van de groep, en het beslissende moment kwam op dinsdag 18 november 2025 met een 1-1 gelijkspel in Pristina tegen Kosovo.

Met die uitslag was Zwitserland officieel WK-deelnemer, op de eerste plaats van de groep en met Zweden, Slovenië en Kosovo achter de Schweizer Nati. Voor Yakin was de kwalificatie een belangrijke bevestiging van het werk van de afgelopen vier jaar, en een toonbeeld van wat hij vanaf augustus 2021 stap voor stap had opgebouwd. In de Zwitserse pers werd het ongeslagen kwalificatiepad in heel het land met opluchting ontvangen, met de wetenschap dat een WK-deelname voor de Schweizer Nati allang geen vanzelfsprekendheid is. Op het WK 2026 gaat Zwitserland naar Noord-Amerika met het beste mogelijke voorgevoel.

Murat Yakin, de Zwitserse Turk op de bank

Murat Yakin, in 1974 geboren in Basel uit een Turkse familie die in de jaren zestig vanuit Anatolië naar Zwitserland migreerde, was als speler een centrale verdediger met 49 caps voor de Schweizer Nati. Hij speelde voor onder andere FC Basel, Fenerbahçe, VfB Stuttgart en Kaiserslautern, en was in 1996 in de selectie van het EK in Engeland en in 2004 op het EK in Portugal. Zijn trainersloopbaan begon in 2008 bij FC Schaffhausen, en hij werkte zich op via FC Thun, Luzern en sinds 2015 een lange periode bij FC Basel, waar hij in 2017 de Zwitserse landstitel won.

In augustus 2021 werd hij door de Zwitserse voetbalbond SFV aangesteld als opvolger van Vladimir Petković, die naar Bordeaux was vertrokken na het EK 2020 (waarin Zwitserland onder hem de kwartfinale haalde). Yakin nam de selectie over en plaatste zich met de Schweizer Nati direct voor het WK 2022 in Qatar, waar Zwitserland de achtste finale haalde. Op het EK 2024 in Duitsland was de prestatie de kwartfinale, met de pijnlijke uitschakeling tegen Engeland in Düsseldorf op strafschoppen. Voor het WK 2026 wordt door de Zwitserse pers gevraagd om de volgende stap, en Yakin heeft in interviews aangegeven dat een kwartfinale de minimale doelstelling is. Zijn aanstelling is verlengd tot na het WK 2026.

Granit Xhaka, de aanvoerder uit Sunderland

Aanvoerder is Granit Xhaka, in 1992 geboren in Basel uit een Albanese familie die in de jaren tachtig vanuit Kosovo naar Zwitserland was gevlucht. Met 137 interlands op zijn naam in mei 2026 is hij de meest ervaren speler aller tijden van de Schweizer Nati, en in heel Zwitserland wordt zijn carrière in de Europese topcompetities met groot respect bekeken. Hij begon zijn loopbaan in de jeugd van FC Basel, brak in 2012 door bij Borussia Mönchengladbach in de Duitse Bundesliga, en maakte in 2016 voor 45 miljoen euro de overstap naar Arsenal in de Engelse Premier League, waar hij zeven seizoenen lang basisspeler was en in 2023 aanvoerder werd.

In 2023 vertrok hij naar Bayer Leverkusen onder Xabi Alonso, en in 2024 won hij met de Duitse club de Bundesliga in een ongeslagen seizoen, een prestatie die in heel Europa als historisch werd gevierd. In juli 2025 maakte hij voor 17,3 miljoen pond de verrassende overstap naar Sunderland, de Engelse club die in 2025 promoveerde naar de Premier League. Een keuze die in heel Europa op enige verbazing stuitte, maar die voor Xhaka op zijn 32ste de gelegenheid bood om in een nieuw project een leidersrol te spelen. Op zijn 33ste gaat hij naar zijn vierde WK, na 2014 in Brazilië, 2018 in Rusland en 2022 in Qatar. Op het middenveld is hij voor Yakin onbetwist als regisseur in een 4-2-3-1 of 4-3-3, met de vrijheid om vanaf de balverdelende positie op te schuiven en mee te lopen bij de afronding.

Manuel Akanji, de centrale verdediger met de gemiste strafschop

Centraal achterin staat Manuel Akanji, in 1995 geboren in Wiesendangen bij Winterthur uit een Nigeriaans-Zwitserse familie. Hij speelde voor FC Winterthur, FC Basel en Borussia Dortmund, en in 2022 maakte hij voor 18 miljoen euro de overstap naar Manchester City in de Engelse Premier League. Met de Cityzens won hij in 2023 de Champions League, in 2023 en 2024 de Premier League. In de zomer van 2025 keerde hij echter de Premier League de rug toe en maakte hij voor 25 miljoen euro de overstap naar Internazionale in de Italiaanse Serie A, waar hij in 2025-26 direct basisspeler werd onder Cristian Chivu.

Op het EK 2024 in Duitsland was Akanji de stille held van de Zwitserse defensie, maar het einde van het toernooi liet een diepe wond achter. In de kwartfinale tegen Engeland in Düsseldorf werd het na verlenging 1-1 (doelpunten van Breel Embolo en Bukayo Saka), en in de strafschoppenserie was Akanji een van de schutters. Zijn strafschop werd door Jordan Pickford gepakt, en Trent Alexander-Arnold maakte de winnende treffer voor Engeland. Akanji sprak in de nasleep van de wedstrijd over diepe leegte en verdriet, en Yakin gaf in een persconferentie aan dat geen woorden van troost konden helpen. Op het WK 2026 wil de centrale verdediger het EK-trauma achter zich laten en de Zwitserse defensie naar de tweede ronde voeren. Op zijn 31ste gaat hij naar zijn derde WK.

Gregor Kobel, de Dortmunder doelman

Onder de lat staat Gregor Kobel, in 1997 geboren in Zürich. Hij speelde voor FC Zürich in de jeugd, brak in 2017 door bij Hoffenheim in de Duitse Bundesliga, speelde daarna voor VfB Stuttgart, en sinds 2021 voor Borussia Dortmund. Bij de Westduitse club werd hij snel uitgeroepen tot een van de meest gerespecteerde doelmannen van de Bundesliga, en in 2024 bereikte hij met Dortmund de Champions League-finale, die met 0-2 werd verloren van Real Madrid in Londen. Voor Zwitserland is hij sinds 2024 onbetwist als eerste doelman, en op het WK 2026 gaat hij naar zijn eerste WK.

Zijn opkomst vond plaats nadat Yann Sommer, de oude eerste doelman die op het WK 2022 en het EK 2024 nog onbetwist was, zich in 2025 terugtrok uit het nationale elftal. Op zijn 28ste neemt Kobel het stokje over, en in heel Zwitserland wordt zijn vermogen om de Schweizer Nati op het hoogste internationale podium te dragen met grote belangstelling gevolgd. Reservedoelmannen zijn Yvon Mvogo van Lorient in de Franse Ligue 2 en Pascal Loretz van FC Luzern in de Zwitserse Super League.

Breel Embolo en Dan Ndoye: de aanvalsklassen

In de spits speelt vermoedelijk Breel Embolo, in 1997 geboren in Yaoundé in Kameroen en op zijn vijfde met zijn familie naar Zwitserland geëmigreerd. Hij speelde voor FC Basel, Schalke 04, Borussia Mönchengladbach, Monaco en sinds 2025 voor Stade Rennes in de Franse Ligue 1. Op het EK 2024 was hij in elke wedstrijd basisspeler, en zijn doelpunt in de 75e minuut tegen Engeland in de kwartfinale leek de Zwitserse halve finale veilig te stellen, totdat Bukayo Saka vijf minuten later gelijkmaakte. Op het WK 2026 gaat hij naar zijn derde WK, en zijn loopvermogen en aandeel in de opbouw maken hem voor Yakin onbetwist.

Het jongere talent is Dan Ndoye, in 2000 geboren in Nyon uit een Senegalees-Zwitserse familie. Hij speelde voor Lausanne in eigen land, daarna kort voor OGC Nice in Frankrijk, en sinds 2023 voor Bologna in de Italiaanse Serie A. In de zomer van 2025 maakte hij voor 35 miljoen pond de overstap naar Nottingham Forest in de Engelse Premier League, waar hij in 2025-26 direct basisspeler werd. Zijn snelheid op de flank, zijn voorzetten en zijn afronding maken hem voor de Schweizer Nati een steeds belangrijkere wapen. Op zijn 26ste gaat hij naar zijn eerste WK.

Het overige Zwitserse middenveld en de verdediging

Naast Xhaka op het middenveld heeft Yakin met Remo Freuler van Bologna, Michel Aebischer van Bologna, en Fabian Rieder van VfB Stuttgart enkele ervaren namen tot zijn beschikking. Op de aanvallende middellinie staat Ruben Vargas van Sevilla in de Spaanse Primera División, en Vincent Sierro van Toulouse in de Franse Ligue 1 is de creatieve reserveoptie. Een gemis in de selectie is het aankondigde stoppen van Xherdan Shaqiri, de iconische speler van het EK 2016 en het WK 2018, die in 2024 zijn afscheid bekendmaakte. Voor de Zwitserse pers was dat een belangrijke verandering, maar Yakin heeft de selectie goed weten te vernieuwen rond de blijvende routine van Xhaka.

Achterin staat naast Akanji ook Fabian Schär van Newcastle United in de Engelse Premier League, een ervaren centrale verdediger met meer dan vijftig interlands op zijn naam. Op de backposities heeft Yakin met Ricardo Rodríguez van Real Betis in Spanje en Silvan Widmer van FC Mainz 05 in de Duitse Bundesliga twee routiniers, en met Edimilson Fernandes van Mainz en Aurèle Amenda van Eintracht Frankfurt twee jongere alternatieven. Het Zwitserse defensieblok is een van de meest stabiele van Europa, en de cijfers van slechts twee tegendoelpunten in de WK-kwalificatie zijn daarvan het beste bewijs.

De Yakin-speelstijl: gedisciplineerd balverdelend voetbal

Onder Yakin speelt Zwitserland in een 4-2-3-1 of een 3-4-2-1, met een sterke defensieve organisatie en een gedisciplineerd balverdelend voetbal. Het is een speelstijl die voortbouwt op de Zwitserse voetbaltraditie van pragmatiek en tactische zekerheid, met spelers die in elke wedstrijd voor elke vierkante meter strijden en die met de bal aan de voet kalm en doordacht opbouwen. Yakin heeft de afgelopen vier jaar van de Schweizer Nati een ploeg gemaakt die door internationale voetbalkenners als een typische ‘reusachtigdoder’ wordt beschouwd, een ploeg die door haar tactische discipline tegen sterkere tegenstanders voor verrassingen kan zorgen.

Tegen sterkere tegenstanders zoals Brazilië in een mogelijke achtste finale zal Yakin vermoedelijk laag staan en op de counter spelen, met de wetenschap dat Xhaka, Akanji en de jongere generatie in een sleutelmoment een verschil kunnen maken. Tegen Qatar, Bosnië en Herzegovina en Canada in Groep B kan Zwitserland het initiatief naar zich toetrekken, met de wetenschap dat de Schweizer Nati op papier favoriet is voor de groepswinst. Voor Yakin is de tactische opdracht om binnen drie wedstrijden tegen drie verschillende soorten tegenstanders telkens het juiste plan klaar te hebben, een opgave waarvoor zijn ervaring op het EK 2024 en het WK 2022 hem heeft voorbereid.

WK-historie: van de kwartfinale in 1934 tot de achtste finale in 2022

Zwitserland speelt op dit toernooi haar dertiende WK. De geschiedenis begon in 1934 in Italië, waar Zwitserland onder de Oostenrijkse bondscoach Karl Rappan al meteen de kwartfinale haalde, een ronde die op dat WK gelijkstond aan de tweede ronde. Op het WK 1938 in Frankrijk volgde opnieuw de kwartfinale, en op het WK 1954 op eigen bodem haalde Zwitserland onder Karl Rappan voor de derde keer de kwartfinale. Het is in totaal de hoogste prestatie van het Zwitserse voetbal op een WK, en sinds 1954 is geen Zwitserse ploeg er meer in geslaagd om voorbij de achtste finale te komen.

Na een lange afwezigheid keerde Zwitserland terug op het WK 1994 in de Verenigde Staten onder Roy Hodgson. Daarna volgden 2006 in Duitsland (achtste finale, verloren op strafschoppen van Oekraïne na 0-0 ongeslagen door de groepsfase), 2010 in Zuid-Afrika (groepsfase, na zege op Spanje 1-0), 2014 in Brazilië (achtste finale, 0-1 verloren van Argentinië na verlenging), 2018 in Rusland (achtste finale, 0-1 verloren van Zweden), en 2022 in Qatar (achtste finale, 1-6 verloren van Portugal door een hattrick van Gonçalo Ramos). Op het EK 2020 (gespeeld in 2021) haalde Zwitserland onder Vladimir Petković de kwartfinale, en op het EK 2024 onder Yakin opnieuw de kwartfinale. Een patroon van toernooien waarin de Zwitsers zelden te ver komen, maar ook zelden in een achterhoede van Europa staan.

Groep B: tegen Qatar, Bosnië en Herzegovina en Canada

In Groep B heeft Zwitserland een loting waar in heel de Zwitserse pers met opluchting over werd gesproken. Qatar is de huidige Aziatische kampioen en gastland van het vorige WK in 2022. Bosnië en Herzegovina is voor het eerst sinds 2014 weer terug op een WK, met Edin Džeko-opvolger Ermedin Demirović en de jonge sterren Adis Bidar en Benjamin Tahirović. Canada is een van de drie gastlanden van het toernooi en op eigen publiek in Vancouver in de slotwedstrijd vrijwel onverslaanbaar. Voor Zwitserland is de openingswedstrijd tegen Qatar in San Francisco de cruciale ontmoeting voor de groepsambitie.

Tactisch is het beeld voor Yakin duidelijk. Tegen Qatar in de eerste wedstrijd moet de Schweizer Nati het initiatief van de eerste minuut naar zich toetrekken, en met een zege de basis voor de groepswinst leggen. Tegen Bosnië en Herzegovina in Los Angeles wordt verwacht dat de drie punten van de twee Slavische tegenstanders worden binnengehaald, een wedstrijd waarin de Zwitserse routine van Xhaka en Akanji een doorslaggevende factor moet zijn. Tegen Canada in Vancouver komt het op de mentaliteit aan, met de wetenschap dat de Canadese thuispubliek in elke wedstrijd het verschil kan maken. Voor Zwitserland is een achtste finale de minimale ambitie, met als doelstelling om in 2026 voor het eerst sinds 1954 weer voorbij de tweede ronde te komen.

Programma: San Francisco, Los Angeles en Vancouver

Het Zwitserse programma in Groep B brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden aan de Amerikaanse en Canadese westkust. De ouverture met Qatar is op zaterdag 13 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in San Francisco, op het Levi’s Stadium. Daarna gaat het op donderdag 18 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd naar Los Angeles, op het SoFi Stadium, voor het duel met Bosnië en Herzegovina. Het slotduel met Canada volgt op woensdag 24 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd in Vancouver, op het BC Place Stadium.

Het programma in een overzicht:

• Zaterdag 13 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, Levi’s Stadium in San Francisco tegen Qatar. De ouverture op primetime voor de Nederlandse fan.
• Donderdag 18 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, SoFi Stadium in Los Angeles tegen Bosnië en Herzegovina. De tweede wedstrijd opnieuw op een gunstig uur.
• Woensdag 24 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, BC Place Stadium in Vancouver tegen Canada. Het slotduel opnieuw op primetime.

Voor de Zwitserse fan zijn de tijden in juni 2026 redelijk, hoewel de tijdsverschillen met de Amerikaanse en Canadese westkust ongunstig zijn. In Zürich, Genève en Basel vallen de wedstrijden om 03.00 uur lokale tijd, midden in de nacht. In de Zwitserse cafés worden de wedstrijden in de vroege ochtend gevolgd, en op de tribunes in San Francisco, Los Angeles en Vancouver worden enkele duizenden Zwitserse fans verwacht. De grote Zwitserse diasporagemeenschappen in de Verenigde Staten (vooral in Californië) en in Canada (vooral in de Franstalige Quebec) zorgen ervoor dat de Zwitsers in elke wedstrijd op een meeluisterend publiek kunnen rekenen.

Hoe ver kan Zwitserland komen?

Bookmakers plaatsen Zwitserland als duidelijke favoriet voor de groepswinst in Groep B, met Canada en Bosnië en Herzegovina als de twee directe concurrenten. De Schweizer Nati staat op FIFA-positie 19 in mei 2026, en met de loting van de groep wordt door de Zwitserse pers de tweede ronde als realistisch beschouwd. Voor Murat Yakin is een kwartfinale de minimale ambitie, en met als droom om in 2026 voor het eerst sinds 1954 weer voorbij de achtste finale te komen, een prestatie die in heel Zwitserland als historisch zou worden gevierd.

Veel zal afhangen van de fitheid en vorm van Xhaka, op wie de organisatorische last in het Zwitserse spel rust. Als de Sunderland-aanvoerder op zijn beste niveau aan het WK kan beginnen, en als Akanji het EK-trauma achter zich kan laten, ligt de tweede ronde binnen handbereik. Een kwartfinale ligt naar de mening van de Zwitserse pers binnen het realistische bereik, op voorwaarde dat Yakin de juiste tactische keuzes maakt en dat Embolo en Ndoye in de aanval voor doelpunten zorgen. Een halve finale ligt buiten het realistische bereik, maar het ruimere format van 48 deelnemers met acht beste nummers drie biedt een extra vangnet voor de Schweizer Nati.

Naar Noord-Amerika, met de ambitie om het 1954-record te evenaren

Voor het Zwitserse volk is dit WK een gelegenheid om de stabiele lijn van de afgelopen drie decennia op het hoogste internationale podium voort te zetten. Zeven WK’s op rij sinds 1994 zijn een prestatie die in heel Europa met respect wordt bekeken, en die in een land met de bevolkingsomvang van Bulgarije of Oostenrijk geenszins vanzelfsprekend zou moeten zijn. De combinatie van het Yakin-effect, de routine van Xhaka en Akanji, de doorbraak van Kobel onder de lat en de opkomst van Ndoye en jongere talenten in de Europese topcompetities, vormt de basis voor een collectief gevoel dat de Schweizer Nati in 2026 voor het eerst sinds 1954 weer voorbij de achtste finale kan komen.

Onder Yakin is Zwitserland in zes jaar tijd van een ploeg met opkomende talenten naar een gevestigde Europese subtopnatie gegroeid. In juni 2026 moet daar in San Francisco, Los Angeles en Vancouver het volgende hoofdstuk uit komen. Met aanvoerder Xhaka op zijn vierde WK, met Akanji op zijn derde WK, met Embolo op zijn derde WK en met de jongere generatie rond Kobel en Ndoye, gaat Zwitserland naar Noord-Amerika met meer status en ambitie dan in vele jaren het geval is. Het 1954-record van de kwartfinale, na meer dan zeven decennia, ligt voor het eerst in vele jaren weer in het verschiet.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.