Irak, na veertig jaar terug via het sprookje van Monterrey

Als laatste land schreef Irak zich in voor het WK 2026, na een 2-1 zege op Bolivia in de intercontinentale play-off. De Leeuwen van Mesopotamië keren na veertig jaar terug op het hoogste podium, geleid door de Australische bondscoach Graham Arnold en met aanvoerder Aymen Hussein als de man die de winnende treffer maakte.

Groep I · FIFA-positie #57 · 2e WK-deelname

Op dinsdag 31 maart 2026, in het Monterrey Stadium in Guadalupe in Mexico, schreef Irak geschiedenis. Met een 2-1 zege op Bolivia in de intercontinentale play-off plaatste de ploeg zich voor de tweede keer in haar bestaan voor een WK. Het was de allerlaatste WK-kwalificatie van het hele toernooi, en daarmee werd Irak de 48e en laatste deelnemer. Voor de Iraakse voetbalsupporters, in eigen land en in de internationale diaspora, viel daarmee een veertig jaar lang gekoesterde droom uiteindelijk uit.

De Iraakse selectie keert na een buitengewoon lange afwezigheid terug. De enige eerdere WK-deelname dateert uit 1986 in Mexico, toen het land onder het regime van Saddam Hussein in een groep met Paraguay, België en Mexico belandde en alle drie groepswedstrijden verloor. Het kwam daarna nog drie keer dichtbij in de Aziatische kwalificatie, maar de stap naar het hoogste podium werd telkens net niet gezet. Onder bondscoach Graham Arnold, een Australiër die in mei 2025 werd aangesteld, kwam aan die periode in elf maanden tijd een einde.

Het wonder van Monterrey

Het verhaal van de kwalificatie eindigt in Monterrey, met een wedstrijd die in heel Irak vermoedelijk nog jaren wordt teruggekeken. In de tiende minuut opende Ali al-Hamadi de score voor de Iraki’s. De aanvaller van Watford in de Engelse Championship sloot een aanval over de rechterflank knap af, en de stilte op de tribunes in de eerste minuten van de wedstrijd werd vervangen door een ingehouden adem. Bolivia kwam op 1-1 via een treffer van Moises Paniagua in de 38e minuut, en bij rust stond een tegenstrijdig resultaat op het bord.

Acht minuten na rust kantelde de wedstrijd opnieuw. Op aangeven van Marko Farji, die over de linkerflank doorbrak, kopte aanvoerder Aymen Hussein op het juiste moment binnen. De aanvaller van Al-Qadsiah, in Iraakse media gewoonweg “de aanvoerder” genoemd, zou de rest van de wedstrijd het verschil bewaken. In de slotfase verdedigde Irak met man en macht, en toen scheidsrechter José María Sánchez Martínez na drie minuten blessuretijd de wedstrijd afblies, brak in Iraakse straten over de hele wereld een feest uit. In Bagdad, Erbil en Basra reden auto’s toeterend door de centra. Voor de Iraakse diaspora in Stockholm, Detroit en Sydney waren ook de straten gevuld.

Graham Arnold, de Australiër met de elf maanden

De man achter de Iraakse kwalificatie is een Australiër. Graham Arnold, geboren in 1963 in Sydney, kwam in mei 2025 over uit Australië als opvolger van de ontslagen Spanjaard Jesús Casas. Het was een opmerkelijke benoeming. Arnold had pas in september 2024 ontslag genomen als bondscoach van de Socceroos, na zes jaar leiding waarbij hij Australië in 2022 nog naar de achtste finale van het WK in Qatar leidde. Onder Casas was Irak in de Aziatische kwalificatie achterop geraakt, en de Iraakse voetbalbond zocht een vertrouwde figuur om in de laatste maanden de schade beperkt te houden.

Arnold bracht zijn eigen staf mee. Rene Meulensteen, de Nederlandse oud-assistent van Sir Alex Ferguson bij Manchester United, werd zijn rechterhand. Robbie Stanton, een oud-Newcastle Jets-coach, en Zeljko Kalac, de oud-doelman die in 2006 ook bij Australië op het WK actief was, vervolledigden de staf. Voor de Iraakse spelers betekende de komst van Arnold meer rust en duidelijkheid. Hij installeerde een 4-2-3-1 als basisformatie, met een hoge organisatie en het accent op snelle omschakelingen. In de play-offwedstrijden tegen de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië bewees zijn aanpak zijn waarde, voordat in Monterrey het ticket werd binnengeharkt.

Aymen Hussein, de aanvoerder met de winnende kop

Naast Arnold is Aymen Hussein de tweede figuur uit deze WK-deelname. De 31-jarige aanvaller, sinds 2024 actief bij Al-Qadsiah in de Saudi Pro League, is de aanvoerder van Irak en op het veld de stille leider. Op het WK 2024 in de Aziatische voetbalcompetities maakte hij belangrijke doelpunten, en tijdens de Asian Cup van 2023, gehouden begin 2024, kwam hij ook geregeld in het scorebord. De winnende treffer in Monterrey was zijn 41e in een interlandshirt, een aantal dat hem in het rijtje topscorers aller tijden van Irak heeft gebracht.

Hussein is geen klassieke targetman, eerder een aanvaller die op het juiste moment in het strafschopgebied verschijnt. In het systeem van Arnold opereert hij als enige spits, met een team dat hem in zijn rug bediend met voorzetten en doorgespeelde passes. Voor het WK in Noord-Amerika zal hij vermoedelijk de man zijn die in elke wedstrijd één of twee kansen moet benutten, omdat een ploeg als Irak tegen Frankrijk, Noorwegen en Senegal niet aan de lopende band kansen zal creëren. Het is precies dat type spits dat een nationale ploeg op een eindtoernooi nodig heeft.

Ali al-Hamadi en het Britse aandeel

Naast Hussein is Ali al-Hamadi de tweede spits van de selectie. De 23-jarige aanvaller speelt bij Watford in de Engelse Championship, en zijn loopbaan loopt langs een typisch verhaal voor de Britse diaspora van Iraki’s. Geboren in Bagdad, op zijn vierde met zijn ouders naar Engeland gevlucht, gevormd in de jeugdopleidingen van Liverpool en Wycombe Wanderers, en uiteindelijk via AFC Wimbledon en Ipswich Town in Watford terechtgekomen. In 2023 koos hij voor Irak, het land van zijn geboorte, en sindsdien is hij een vaste waarde in de selectie.

Zijn openingstreffer tegen Bolivia in Monterrey was vermoedelijk de belangrijkste van zijn loopbaan tot nu toe, en bij Arnold heeft hij de status van eerste reservespits. Hij brengt fysieke kracht mee, een prima koptechniek en de instelling van een speler die in de Championship week in week uit dubbele tackles moet uitvechten. In een wedstrijd tegen Frankrijk of Noorwegen, waar Irak vermoedelijk veel zal moeten verdedigen, is hij de man die in de eindfase fris ingebracht kan worden om de tegenstanders alsnog last te bezorgen.

Zidane Iqbal, het Engelse talent met een lastig seizoen

Een van de meest bijzondere namen in de Iraakse selectie is Zidane Iqbal. De 23-jarige middenvelder werd geboren in Manchester, kwam in de jeugd terecht bij Manchester United en debuteerde in december 2021 in de Champions League tegen Young Boys, daarmee de eerste Brits-Zuid-Aziatische speler die ooit een wedstrijd speelde voor de Engelse recordkampioen. Zijn vader is van Pakistaanse origine, zijn moeder is Iraakse, en in 2021 verkreeg hij het Iraakse paspoort om voor het Iraakse jeugdelftal te kunnen uitkomen.

In 2023 verliet hij Manchester United voor FC Utrecht in de Eredivisie, waar hij een vierjarig contract tekende. In Nederland kwam hij langzaam tot ontwikkeling, met een eerste interlandgoal in maart 2024 tegen de Filipijnen, in de WK-kwalificatie. Het seizoen 2025-26 verliep echter moeizaam. Hoofdtrainer Ron Jans van Utrecht haalde hem in mei uit de basisselectie, met de mededeling dat de speler een reset nodig had voordat hij weer kon worden ingezet. Voor het WK is hij door Arnold wel geselecteerd, maar het is een vraag in welke wedstrijdrol hij zal worden ingezet. Voor de Britse Aziatische gemeenschap blijft hij hoe dan ook een symbool: een speler die meerdere identiteiten draagt en die zijn weg in het topvoetbal heeft gevonden.

Ali Jasim, Mohanad Ali en de jongere generatie

Naast deze bekendere namen heeft Arnold ook enkele opmerkelijke jongere spelers in zijn selectie. Ali Jasim, de 23-jarige middenvelder van Como in de Italiaanse Serie A, geldt als een speler met een buitengewoon technisch vermogen. Bij Como, een ploeg die de afgelopen jaren met financiële steun van een Indonesische investeerder een verrassend aantrekkelijke selectie heeft opgebouwd, speelt hij geregeld mee en in de Italiaanse media wordt hij genoemd als een van de meest opvallende Aziatische talenten van het continent.

Daarnaast is Mohanad Ali een ander gezicht waar de Iraakse media veel van verwachten. De aanvaller, in het seizoen 2025-26 actief bij Al-Sadd in Qatar, is de jongere garde van de Iraakse aanval. Zijn fysieke aanwezigheid en zijn afronding maken hem tot een aanvaller die op het WK een rol kan vervullen, of het nu in de basis is of als invalbeurt in de slotfase. Voor Arnold zijn deze twee spelers de generatie die in 2030 en 2034 de Iraakse selectie verder moet brengen, en die in 2026 al de ervaring opdoet die later nodig is.

Het pad door de Aziatische kwalificatie

Voordat Irak in Monterrey op de Boliviaanse tegenstander stuitte, was er een lange weg afgelegd. In de derde ronde van de Aziatische kwalificatie eindigde Irak in een groep met Zuid-Korea, Jordanië, Oman, Palestina en Koeweit op de derde plaats, te weinig voor een directe plaatsing. De Iraki’s gingen door naar de vierde ronde, de zogenoemde AFC-play-off, waarin zes Aziatische landen om twee laatste plaatsingen streden. In deze fase eindigde de Iraakse ploeg op een derde plek, die nog wel doorgang gaf naar de vijfde ronde, en die naar de intercontinentale play-off voerde.

Het was een zenuwslopend pad. In elke ronde was de marge klein. Onder Arnold, die pas in mei 2025 was aangesteld, werd de spelersgroep stap voor stap rustiger. De spelers wisten dat één misstap definitief het einde kon betekenen, en in elke wedstrijd was de wetenschap aanwezig dat Iraks vorige twee kwalificatiecycli al op haast soortgelijke momenten waren gestrand. Wat Arnold met zijn ploeg toonde in maart 2026, in Monterrey, was de mentale veerkracht waar zijn voorganger Casas niet bij kon komen.

WK-historie: Mexico 1986 als enige eerdere keer

De enige eerdere Iraakse WK-deelname is Mexico 1986, een toernooi dat in Iraakse media veelal als een toornige herinnering wordt aangehaald. In een groep met Paraguay, België en Mexico stond Irak in alle drie wedstrijden op het verkeerde resultaat. Tegen Paraguay werd het 0-1, tegen België 1-2 en tegen gastland Mexico ook 0-1. Drie nederlagen, één doelpunt voor en vier tegen. Voor een ploeg die toen onder de schaduw stond van het regime van Saddam Hussein, en waar volgens latere getuigenissen spelers werden bedreigd met sancties bij slechte prestaties, was alleen het halen van het toernooi al een prestatie.

Veertig jaar later staat Irak opnieuw op het WK, en het toeval wil dat de kwalificatiewedstrijd in hetzelfde land werd gespeeld als dat eerste toernooi. Monterrey 2026, Mexico 1986. Twee voetbalmomenten die in heel het Iraakse voetbal voor altijd verbonden zullen blijven. Voor de spelers van Arnold is het de kans om de pijnlijke statistieken uit 1986 om te zetten in een resultaat waar wel iets positiefs uit kan worden gehaald. Een gewonnen wedstrijd op het WK, een eerste WK-zege ooit, zou alleen al een mijlpaal van betekenis zijn.

Groep I: de loodzwaarste van het toernooi

In Groep I trof Irak een loting die in heel de voetbalwereld als de zwaarste van het toernooi werd gezien. Frankrijk, de gedoodverfde groepswinnaar, met Kylian Mbappé en een ploeg die in 2018 wereldkampioen werd en in 2022 de finale haalde. Noorwegen, de nieuwe Europese stoorzender met Erling Haaland en Martin Ødegaard, foutloos door de kwalificatie. Senegal, een ploeg met Sadio Mané en een spelersgroep uit de Europese top. Tegen geen van deze drie tegenstanders zal Irak op papier favoriet zijn.

Tactisch is het beeld voor Arnold helder. Hij moet zijn ploeg in elke wedstrijd compact organiseren, met een dichte verdediging, met geduldige opbouw en met geconcentreerde momenten op de omschakeling. De drie tegenstanders zullen veel balbezit hebben en Irak vermoedelijk veel laten lopen, dus de fysieke conditie en de mentale scherpte in de laatste fase van elke wedstrijd worden cruciaal. Een 0-0 of een 1-1 in een van de drie groepswedstrijden zou een wereldwijde voetbalsensatie zijn. Een zege op een van de drie, hoe onwaarschijnlijk ook, zou in Bagdad voor een tweede volksfeest zorgen na Monterrey.

Programma: van Boston via Philadelphia naar Toronto

Het Iraakse programma in Groep I brengt de ploeg langs drie verschillende speelsteden en zelfs twee landen. De ouverture is op dinsdag 16 juni om 00.00 uur Nederlandse tijd in Boston, op het Gillette Stadium, tegen Noorwegen. Daarna gaat het op maandag 22 juni om 23.00 uur Nederlandse tijd naar Philadelphia, op het Lincoln Financial Field, voor het duel met Frankrijk. Het slotduel wordt op vrijdag 26 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd afgewerkt in Toronto, op het BMO Field tegen Senegal.

Het programma in een overzicht:

• Dinsdag 16 juni, 00.00 uur Nederlandse tijd, Gillette Stadium in Boston tegen Noorwegen. De ouverture, vlak voor middernacht in Nederland goed te volgen.
• Maandag 22 juni, 23.00 uur Nederlandse tijd, Lincoln Financial Field in Philadelphia tegen Frankrijk. Het droomduel met Mbappé, op een Europees prime-time tijdstip.
• Vrijdag 26 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, BMO Field in Toronto tegen Senegal. Het slotduel, in Canada gespeeld en op een toegankelijk Europees tijdstip.

Voor de Nederlandse fan biedt het Iraakse programma drie toegankelijke wedstrijden, met name het duel tegen Frankrijk om elf uur ’s avonds en de finale tegen Senegal om negen uur ’s avonds. Voor de Iraakse diaspora in Europa, met grote gemeenschappen in onder meer Stockholm, Berlijn en Londen, zijn dat ook de tijdstippen waarop massaal kan worden gekeken.

Realistische verwachting: een punt is een feest

Bookmakers plaatsen Irak op de allerlaatste plek van het toernooi qua kanssauwering, samen met enkele andere debutanten en bescheiden FIFA-ranglijst-namen. Een groepsfase als eindstation is voor de meeste experts de logische verwachting, en het halen van zelfs een punt zou een prestatie zijn die in heel Irak nationale euforie kan veroorzaken. Het ruimere format met 48 deelnemers en de doorgang van acht beste nummers drie biedt theoretisch nog een weg naar de tweede ronde, maar realistisch gezien is dat een buitengewoon zwaar pad in deze poule.

Het meest belangrijke is dan ook dat Irak laat zien dat het op het hoogste niveau niet komt om mee te lopen, maar om te knokken. Een 0-1 nederlaag tegen Frankrijk waarin de ploeg het Franse elftal frustreerde, een gelijkspel tegen Senegal in Toronto of een verrassende zege op Noorwegen in Boston: voor Arnold zou elk van deze scenario’s een succesvol toernooi maken. Op de lange termijn is dit WK ook een belangrijke etappe voor het Iraakse voetbal. De ervaring die deze ploeg opdoet, kan in de aanloop naar het WK 2030 of 2034 het verschil maken.

Veertig jaar later weer op het wereldtoneel

Voor het Iraakse volk is dit WK een gebeurtenis die boven de sportieve waarde uitstijgt. Na decennia van oorlog, sancties en politieke instabiliteit zijn de Iraki’s gewend om in het internationale nieuws negatieve verhalen tegen te komen. Een nationale ploeg op het WK biedt voor één keer een ander beeld. Een ploeg van Iraki’s, in een rood-wit-zwart shirt, op de tribunes van Boston, Philadelphia en Toronto. Voor de Iraakse fans in het buitenland, en voor de mensen die thuis in Bagdad of Mosul de televisie aanzetten, is dat alleen al een viering van wat het land kan zijn.

Of Arnold met zijn ploeg in juni op het scorebord komt, weten we straks. Maar de Leeuwen van Mesopotamië zijn er, voor het eerst in veertig jaar, en in een groep waar geen mens hen had verwacht. Het sprookje van Monterrey heeft een vervolg gekregen, en dat alleen al is voor heel Irak een hoofdstuk om vast te leggen in de voetbalgeschiedenis.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.