Nieuw-Zeeland, de All Whites zijn na zestien jaar terug onder Bazeley

Voor het eerst sinds Zuid-Afrika 2010 staat Nieuw-Zeeland weer op een wereldkampioenschap voetbal. De All Whites, geleid door de Engelse bondscoach Darren Bazeley en met aanvoerder Chris Wood als topscorer, profiteren van het ruimere WK-format dat Oceania eindelijk een directe plek geeft.

Groep G · FIFA-positie #85 · 3e WK-deelname

Eind mei 2026 maakte bondscoach Darren Bazeley zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Nieuw-Zeeland keert na een afwezigheid van zestien jaar terug op het hoogste podium van het wereldvoetbal. Het is de derde WK-deelname uit de geschiedenis van de All Whites, zoals het nationale elftal in eigen land wordt genoemd vanwege de witte tenues. De vorige twee deelnames waren in Spanje 1982 en in Zuid-Afrika 2010, en met name die tweede zou het sportieve referentiepunt blijven van een hele generatie.

Voor het Nieuw-Zeelandse voetbal is deze terugkeer ook structureel een mijlpaal. Sinds het WK 2026 met 48 deelnemers wordt gespeeld, krijgt de Oceanische voetbalconfederatie OFC eindelijk een directe plek aan tafel toegewezen. In voorgaande edities moest de winnaar van de Oceanische kwalificatie nog door een intercontinentale play-off heen, een struikelblok dat de All Whites in 2014 en 2022 tegen respectievelijk Mexico en Costa Rica niet wisten te nemen. Voor 2026 hoefde de OFC-winnaar dat traject niet meer af te leggen, en Nieuw-Zeeland greep zijn kans met beide handen aan.

De 3-0 op Nieuw-Caledonië in Eden Park

Het kwalificatiepad eindigde op maandag 24 maart 2025, in een uitverkocht Eden Park in Auckland. Daar speelde Nieuw-Zeeland de finale van de OFC-kwalificatie tegen Nieuw-Caledonië, de Franse eilandstaat die in haar geschiedenis verrassend was opgeklommen naar de finale. Op het veld werd het werk pas in de tweede helft afgerond. In de eerste helft viel Chris Wood vroeg uit met een blessure en kwam Nieuw-Caledonië verrassend goed weg met een 0-0 ruststand. Daarna scoorde centrale verdediger Michael Boxall de openingstreffer, gevolgd door routinier Kosta Barbarouses en de jongere Elijah Just. Eindstand 3-0, en de Nieuw-Zeelandse WK-kwalificatie was definitief.

Voor heel Auckland, en voor heel het land, was de avond een nationale viering. Op de hoofdtribunes van Eden Park, het iconische rugbystadion waar het Nieuw-Zeelandse voetbal voor de grote interlands traditioneel naar uitwijkt, klonken de Maori-zangen en de spreekkoren over de witte tenues. Voor het Nieuw-Zeelandse voetbal, dat in haar bestaan altijd in de schaduw heeft gestaan van rugby en cricket, was de plaatsing voor het WK een statement van eigen waarde. Nieuw-Caledonië ging na dat duel via de intercontinentale play-off in maart 2026 alsnog op pad, maar verloor uiteindelijk van Jamaica en bleef thuis.

Darren Bazeley, de Engelse coach met de unieke status

De man achter de Nieuw-Zeelandse kwalificatie is een Engelsman. Darren Bazeley, geboren in 1972 in Northampton, was als speler een rechterflankspeler die in achttien jaar tijd meer dan vijfhonderd professionele wedstrijden speelde in de Engelse competitie. Bij Watford speelde hij 283 wedstrijden, bij Wolverhampton Wanderers 80, bij Walsall 100. In 2005 verhuisde hij naar Nieuw-Zeeland, sloot daar zijn loopbaan af bij de New Zealand Knights in de A-League en bouwde een tweede leven op als trainer in het Nieuw-Zeelandse voetbal.

Zijn trainersloopbaan voerde hem langs de Nieuw-Zeelandse jeugdselecties, het olympische elftal en uiteindelijk de seniorenploeg. Bazeley coachte op het U-17 WK, op het U-20 WK en op het olympische voetbaltoernooi in Parijs 2024. Met de plaatsing voor het WK 2026 wordt hij in juni de eerste persoon in de geschiedenis die alle vier de mannelijke FIFA-toernooien als hoofdcoach heeft geleid, een unieke status in het wereldvoetbal. Voor de FIFA en voor de Nieuw-Zeelandse voetbalbond is dat een eervolle mijlpaal, en in elk interview in de aanloop naar het toernooi werd dat detail opnieuw genoemd. Bazeley zelf reageert er nuchter op. Voor hem telt vooral het resultaat met zijn ploeg.

Chris Wood, de Premier League-spits en aanvoerder

Op het veld is Chris Wood het absolute middelpunt van deze ploeg. De 34-jarige aanvaller van Nottingham Forest in de Engelse Premier League is met afstand de meest ervaren speler in de Nieuw-Zeelandse selectie, en al jaren de topscorer aller tijden van zijn land. Zijn loopbaan voerde hem langs West Bromwich Albion, Leicester City, Leeds United, Brighton, Burnley, Newcastle United en sinds 2024 dus Nottingham Forest. Bij Forest opende hij het seizoen 2025-26 met een dubbelslag in een 3-1 zege op Brentford, en in de loop van het seizoen kwam hij tot drie Premier League-doelpunten.

Wood is de klassieke Britse spits in een Aziatisch-Oceanisch shirt. Lang, fysiek aanwezig, sterk in het luchtduel en altijd op de juiste plek in het strafschopgebied. Voor Bazeley is hij de man die in elke wedstrijd de eerste keus is, en zijn aanwezigheid bovenin geeft de Nieuw-Zeelandse aanval een werkelijk Europees uitlooppunt. Bij de OFC-finale tegen Nieuw-Caledonië moest hij na een half uur al naar de kant met een blessure, en de zorg in heel Nieuw-Zeeland was groot. Hij is inmiddels volledig hersteld, en op het WK is hij de aanvoerder die de jongere spelers door de toernooidruk moet leiden.

Marko Stamenić, Cacace en de jongere generatie

Naast Wood heeft Bazeley enkele opvallende jongere namen in zijn selectie. Marko Stamenić, de aanvallende middenvelder van Olympiakos uit Griekenland, is op zijn 23ste een van de meest belovende Nieuw-Zeelandse spelers van het moment. Met Olympiakos won hij in 2024 de Conference League, een Europese clubprijs die in heel Griekenland voor uitzonderlijke feestelijkheden zorgde. Voor het Nieuw-Zeelandse elftal is hij de creatieve kracht achter de aanval, en in een 4-2-3-1 onder Bazeley krijgt hij vermoedelijk de positie van aanvallende middenvelder achter Wood.

Op de linksback ziet Bazeley Liberato Cacace van Empoli, een speler die in de Italiaanse Serie A zijn ritme heeft gevonden en die met zijn snelheid een belangrijke aanvalsmotor vanaf de flank vormt. Tyler Bindon van Reading in de Engelse Championship is de jonge centrale verdediger die in de nabije toekomst Boxall moet opvolgen. Het is een generatie waarmee Nieuw-Zeeland op dit WK zijn debuut maakt, en die met de WK-ervaring naar de Oceanische kwalificatie van 2030 moet kunnen toewerken.

De spelersgroep van alle hoeken van de wereld

Wat opvalt aan de Nieuw-Zeelandse selectie is hoezeer ze internationaal is verspreid. Vrijwel alle internationals spelen in een buitenlandse competitie, met name in de Engelse Premier League en Championship, de Italiaanse Serie A en Serie B, en de Griekse Super League. Slechts enkele spelers verdienen hun brood in eigen land, in de Nieuw-Zeelandse competitie van Auckland FC en Wellington Phoenix. Voor een eilandnatie aan het einde van de wereld is die internationale spreiding een natuurlijk gevolg. Wie als Nieuw-Zeelandse jongere het hoogste niveau wil halen, moet vroeg of laat de stap naar Europa zetten.

Voor Bazeley heeft die diaspora-structuur als voordeel dat zijn spelers gewend zijn aan verschillende voetbalculturen. Een speler die in de Engelse Premier League opereert, brengt fysieke kracht mee. Een speler in de Italiaanse Serie A leert tactische discipline. Een speler in de Griekse Super League leert wat het is om in een vol stadion onder druk te presteren. Op een eindtoernooi maakt die mix het verschil. Tegelijk vraagt het van de bondscoach veel werk om in de korte interlandperiodes een hechte groep van die spreiding te smeden. Dat is precies waar Bazeley en zijn staf de laatste twee jaar aan hebben gewerkt.

Michael Boxall en de Major League Soccer-as

Achterin steunt Nieuw-Zeeland op een combinatie van Premier League-routine en MLS-werknemers. Michael Boxall, de centrale verdediger die de kwalificatiefinale tegen Nieuw-Caledonië opende met de 1-0, speelt sinds 2017 bij Minnesota United in de Major League Soccer. Op zijn 36ste is hij de meest ervaren verdediger van de selectie en de natuurlijke leider achterin. Naast hem opereert vermoedelijk Tommy Smith, die in zijn loopbaan bij Ipswich Town en Colorado Rapids zijn niveau heeft bewezen, en sinds 2024 bij het Schotse Hearts speelt.

Op de rechtsback ziet Bazeley Storm Roux, een speler met een lange A-League-loopbaan, en op de linksback Cacace zoals eerder genoemd. Onder de lat staat doelman Maxime Crocombe, die in Engeland bij Burton Albion zijn dagelijkse werk doet. Het is een verdedigingsblok dat fysiek imponeert maar dat technisch niet op het allerhoogste Europese niveau staat. Voor een ploeg die op de meeste WK-wedstrijden vooral zal moeten verdedigen, is dat geen probleem. Het belangrijkste is dat de defensieve afstemming in de korte interlandperiodes onder Bazeley wordt aangescherpt.

WK-historie: het wonder van 2010 als referentie

Nieuw-Zeeland speelt op dit toernooi zijn derde WK-deelname. De eerste was in 1982 in Spanje, een toernooi waarop de ploeg in alle drie groepswedstrijden verloor, tegen Brazilië, Schotland en de Sovjet-Unie, met respectievelijk 0-5, 0-2 en 0-4. Het was een pijnlijke debuutervaring, maar in eigen land wel de bevestiging dat een klein land voetbaltechnisch wel iets kon. Daarna duurde het 28 jaar voordat de All Whites zich opnieuw plaatsten, ook via een complexe weg.

Het tweede WK, in Zuid-Afrika 2010, werd het sportieve hoogtepunt van het Nieuw-Zeelandse voetbal. In een groep met Slowakije, regerend wereldkampioen Italië en Paraguay speelde de ploeg drie wedstrijden gelijk, met respectievelijk 1-1, 1-1 en 0-0. Drie punten in totaal, niet genoeg om de tweede ronde te halen, maar wel een prestatie die in heel de voetbalwereld werd opgemerkt. Nieuw-Zeeland was als enige ploeg op het toernooi ongeslagen, een statistiek die mooier was dan het uitschakelingsresultaat. Vooral de 1-1 tegen Italië, met een gelijkmaker van Shane Smeltz na drie minuten en een Italiaanse penalty van Vincenzo Iaquinta, gold als een schok van wereldformaat. Sindsdien zijn zestien jaar verstreken, en in 2026 is de derde poging in volle gang.

De Oceanische uitzondering en het lange wachten

De Oceanische voetbalconfederatie OFC is met afstand de kleinste van de zes continentale verbonden van de FIFA. Naast Nieuw-Zeeland zijn de andere lidstaten allemaal eilandstaten zoals Fiji, Tahiti, Vanuatu, Salomonseilanden, Papoea-Nieuw-Guinea, Tonga en Samoa, plus het hierboven genoemde Nieuw-Caledonië. Voetbaltechnisch hebben deze landen weinig spelers op het hoogste internationale niveau, en Nieuw-Zeeland is sinds jaren de dominante kracht. De OFC-titel werd door de All Whites in 2002, 2008, 2016 en 2024 veroverd, en in voorgaande WK-cyclussen volgde steeds een intercontinentale play-off.

Het ruimere WK-format met 48 landen heeft die situatie definitief veranderd. Voor het eerst sinds het bestaan van de OFC krijgt de Oceanische winnaar een directe plek op het WK toegewezen, zonder de tussenronde tegen een land uit een andere confederatie. Voor de Nieuw-Zeelandse voetbalbond is dat een aardverschuiving van betekenis. Zonder de play-offverliezen tegen Mexico in 2014 en Costa Rica in 2022 hadden de All Whites vermoedelijk drie of vier WK’s op rij meegedaan. In 2026 is die hindernis voor de eerste keer weg, en de bond hoopt dat in de aanloop naar 2030 ook structureel kan worden voortgezet.

Groep G: tegen Iran, Egypte en België

In Groep G trof Nieuw-Zeeland een gemengd lot. België is op papier de gedoodverfde groepswinnaar, met Kevin De Bruyne en een nieuwe generatie die het EK 2024 ondanks een vroege uitschakeling met een nieuw elftal probeert te benutten. Egypte is de Afrikaanse tegenstander, met Mohamed Salah als sterspeler. Iran is de Aziatische tegenstander, vaste deelnemer op de laatste WK’s. Voor Nieuw-Zeeland zal het tegen elke drie tegenstanders zaak zijn om compact te organiseren en op de omschakeling te leven.

Tactisch is het beeld voor Bazeley duidelijk. Tegen Iran in het openingsduel ligt een punt binnen handbereik, als de defensieve discipline de hele wedstrijd overeind blijft. Tegen Egypte in de tweede wedstrijd zal Salah de cruciale factor zijn, en als de Nieuw-Zeelandse defensie hem kan beperken, ligt opnieuw een resultaat in zicht. Tegen België in het slotduel is de kans op punten op papier kleiner, maar in een wedstrijd waarin de Belgen vermoedelijk al geplaatst zijn voor de achtste finale en eventueel met rotaties spelen, blijft alles mogelijk. Een punt of zelfs een zege in deze groep zou voor heel Nieuw-Zeeland de bevestiging zijn van de prestatie van 2010.

Programma: van Los Angeles naar Vancouver

Het Nieuw-Zeelandse programma in Groep G brengt de ploeg langs twee verschillende landen. De ouverture met Iran is op maandag 15 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd in Los Angeles, op het SoFi Stadium. Daarna gaat het op zondag 21 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd naar Vancouver, op het BC Place Stadium, voor het duel met Egypte. Het slotduel met België volgt op vrijdag 26 juni om 05.00 uur Nederlandse tijd, opnieuw in BC Place Stadium in Vancouver.

Het programma in een overzicht:

• Maandag 15 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, SoFi Stadium in Los Angeles tegen Iran. De ouverture, in de Nederlandse nacht.
• Zondag 21 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, BC Place Stadium in Vancouver tegen Egypte. De wedstrijd waarin Salah moet worden geneutraliseerd.
• Vrijdag 26 juni, 05.00 uur Nederlandse tijd, BC Place Stadium in Vancouver tegen België. Het slotduel met de Belgische generatie.

Voor de Nederlandse fan zijn alle drie de Nieuw-Zeelandse wedstrijden in de vroege ochtend. De openingsavond rond drie uur Nederlandse tijd is voor de echte liefhebber goed te volgen, en het slotduel om vijf uur ’s nachts vraagt iets meer toewijding. Voor de Nieuw-Zeelandse fans, met de tijdsverschuiving van zo’n twintig uur, zijn deze tijdstippen in eigen land wel meer op redelijke uren te zien. In Auckland en Wellington vallen de wedstrijden in de namiddag of vroege avond.

Realistische verwachting: een punt is een feest

Bookmakers plaatsen Nieuw-Zeeland in de onderste regionen van het toernooi qua kanswaardering. Een groepsfase als eindstation is voor de meeste experts de logische verwachting, en het halen van een punt of een eervol resultaat zou een prestatie zijn die in heel het land wordt gevierd. Het ruimere format met 48 deelnemers en de doorgang van acht beste nummers drie biedt theoretisch nog een route naar de tweede ronde, maar realistisch gezien is dat een buitengewoon zwaar pad in deze poule.

Voor Bazeley is het belangrijk dat zijn ploeg in elk duel respect afdwingt. Een 1-1 tegen Iran zou al een mijlpaal zijn, een gelijkspel tegen Egypte ook. De ervaring die deze ploeg opdoet, kan in de aanloop naar de Oceanische kwalificatiecyclus voor 2030 het verschil maken. De Nieuw-Zeelandse voetbalbond ziet dit toernooi als het begin van een nieuwe cyclus van structureel groeien, en als de bevestiging dat een land in Oceanië, met de juiste opbouw, op het wereldpodium niet alleen kan komen om weg te worden gespeeld.

Zestien jaar later weer op het wereldtoneel

Voor het Nieuw-Zeelandse volk is dit WK iets bijzonders. Een land aan de andere kant van de wereld, met een voetbalcultuur die altijd in de schaduw heeft gestaan van het rugbysucces van de All Blacks, is voor het eerst sinds 2010 weer aanwezig op het hoogste podium. In Auckland, Wellington en Christchurch zullen de scholen en de cafés in juni op uitzonderlijke uren openblijven, en de Nieuw-Zeelandse diaspora in Sydney, Londen en Los Angeles zal in eigen land en op de tribunes in juni vol vertegenwoordigd zijn.

Of er een wonder als 2010 in zicht komt, weten we pas in juni. Maar Bazeley en zijn ploeg gaan met de wetenschap dat ze in elke wedstrijd iets te bewijzen hebben. Een ongeslagen toernooi, zoals destijds onder Ricki Herbert, lijkt vrijwel onmogelijk in een groep met België. Maar één punt, één eervol resultaat, zou voor heel het Nieuw-Zeelandse voetbal de bevestiging zijn dat de plaatsing in 2025 geen toevalligheid was. De All Whites zijn er, voor het eerst in zestien jaar, en alleen die aanwezigheid is al een prestatie.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.