Egypte, Salah’s afscheid van Liverpool en de eerste knock-out ooit

Voor de zevende keer staat Iran op een WK, en voor de zevende keer met dezelfde missie: voor het eerst in de geschiedenis de groepsfase overleven. Onder bondscoach Amir Ghalenoei, opvolger van Carlos Queiroz, en met aanvoerder Mehdi Taremi als sterspeler, mikt Team Melli op de doorbraak die in 1998, 2014 en 2022 telkens net niet werd gerealiseerd.

Groep G · FIFA-positie #21 · 7e WK-deelname

Eind mei 2026 maakte bondscoach Amir Ghalenoei zijn definitieve selectie van 26 namen bekend. Iran keert na 1978, 1998, 2006, 2014, 2018 en 2022 voor de zevende keer terug op het wereldkampioenschap voetbal. In zes eerdere edities is de ploeg er nooit in geslaagd de groepsfase te overleven. Voor Ghalenoei en zijn spelers is dat in 2026 de absolute doelstelling. Een eerste knock-outplek uit de Iraanse voetbalgeschiedenis, in een groep met België, Egypte en het Oceanische Nieuw-Zeeland.

Iran is in het Aziatische voetbal een vaste waarde, een ploeg die in de eigen confederatie steeds bij de top behoort. Vier opeenvolgende WK-deelnames sinds 2014 bewijzen die stabiliteit, en de selectie waarmee Ghalenoei naar Noord-Amerika trekt is een combinatie van internationale spelers uit Europese competities en domestieke routiniers uit de Iraanse Persian Gulf Pro League. Voor heel het Iraanse voetbal is het toernooi opnieuw een gelegenheid om zich op het hoogste podium te bewijzen, en in de zomer van 2026 verandert er bovendien iets historisch. Voor het eerst kan een Iraans elftal hopen om door te dringen tot de tweede ronde, met de extra mogelijkheid van de acht beste nummers drie in het nieuwe 48-format.

De 2-2 tegen Oezbekistan in Teheran

Het kwalificatiepad van Iran was overzichtelijk, met weinig spanningsmomenten. In de derde ronde van de Aziatische kwalificatie trof Team Melli Oezbekistan, de Verenigde Arabische Emiraten, Qatar, Kyrgyzstan en Noord-Korea, een poule waarin Iran vooraf als de te kloppen ploeg gold. Na een opbouwperiode in de eerste helft van het traject werd de kwalificatie definitief verzekerd in maart 2025, met een 2-2 thuiswedstrijd tegen Oezbekistan in het Azadi-stadion in Teheran. Het was een resultaat waar Iran mee tevreden kon zijn, gezien de tussenstand in de groep, en daarmee werd het land officieel de tweede AFC-ploeg op het WK 2026, na Japan.

De eindstand in de groep zou Iran als groepswinnaar laten, met meer dan twintig punten uit tien wedstrijden. Onder Ghalenoei werd de Iraanse defensie steeds robuuster, met in de regel maar weinig tegendoelpunten per wedstrijd, en de aanvalslinie produceerde voldoende treffers om de tegenstanders thuis en uit te kloppen. Voor de Iraanse pers was de kwalificatie geen verrassing, eerder de bevestiging van wat onder Ghalenoei al langer zichtbaar was. Een ploeg die op het Aziatische continent een vaste topwaarde is, en die in de aanloop naar het WK met methodische zekerheid haar plek inneemt.

Amir Ghalenoei, de opvolger van Queiroz

De man die deze Iraanse cyclus van begin af aan heeft begeleid, is Amir Ghalenoei. De 62-jarige Iraan werd op 12 maart 2023 aangesteld als opvolger van de Portugese Carlos Queiroz, die na de WK-uitschakeling in Qatar 2022 het veld moest ruimen. Voor Ghalenoei was het zijn tweede periode als bondscoach. Eerder had hij Team Melli geleid tussen 2006 en 2007, en in de tussenliggende jaren had hij in eigen land met onder meer Esteghlal en Sepahan op clubniveau gewerkt. Zijn aanstelling werd door de Iraanse voetbalbond gezien als een terugkeer naar nationale vertrouwdheid, na de meer internationale aanpak van de Portugese Queiroz.

Onder Ghalenoei beleefde Iran in januari en februari 2024 een opvallend goede Asian Cup in Qatar, met een halve finale als eindstation. Het was de beste prestatie van Team Melli op die Aziatische eindstrijd sinds 1976, en in eigen land werd het succes als een eerste bewijs gezien dat de nieuwe coach op de goede weg was. In de WK-kwalificatie volgde een soortgelijke continuïteit, met een ploeg die geen grote crises kende en die in elke fase het tempo van de kwalificatie aankon. In zijn tweede periode kwam Ghalenoei tot meer dan 38 interlands met sterke resultaten, en in juni 2026 staat hij voor zijn eerste WK als bondscoach.

Mehdi Taremi, de aanvoerder van Olympiakos

Op het veld is Mehdi Taremi het absolute middelpunt van Team Melli. De aanvoerder, op 33-jarige leeftijd, is de meest besproken Iraanse aanvaller van zijn generatie. Bij Porto in Portugal speelde hij van 2020 tot 2024 een hoofdrol, met meer dan honderd doelpunten in alle competities. In 2024 maakte hij de overstap naar Internazionale in de Italiaanse Serie A, waar hij in zijn eerste seizoen ondanks invalbeurten een rol speelde in het ploegspel. In 2025 koos hij voor Olympiakos in de Griekse Super League, een keuze waarmee hij meer speeltijd en een centralere rol kreeg.

Taremi is de klassieke aanvaller met techniek, koptechniek en uitstekend positiespel in het strafschopgebied. Voor Ghalenoei is hij in elke wedstrijd de eerste keus, en zijn vermogen om in een verdedigend georganiseerd elftal op de juiste momenten te scoren maakt hem onmisbaar. Op een WK is dit zijn derde deelname na 2018 en 2022, en voor hem persoonlijk staat ook de eerste knock-outzege uit de Iraanse geschiedenis op het programma. In 2018 tegen Portugal kreeg hij in de slotfase nog een grote kans om de groepskwalificatie te beslissen, maar miste die net. Acht jaar later wil hij een soortgelijke kans alsnog grijpen.

Alireza Jahanbakhsh en de Nederlandse band

Naast Taremi staat in deze ploeg ook Alireza Jahanbakhsh, de aanvallende middenvelder die in Nederland zijn beste loopbaanperiode kende. Bij AZ in Alkmaar groeide hij in het seizoen 2017-18 uit tot topscorer van de Eredivisie met 21 doelpunten, een prestatie die hem de stap naar Brighton in de Engelse Premier League opleverde. Bij Brighton kwam hij minder uit de verf, en na een omweg via Feyenoord, waar hij in 2023 de Eredivisie-titel won, keerde hij in 2024 terug naar Heerenveen voor zijn afscheidsperiode in de Nederlandse competitie.

Voor Iran is hij na Taremi de tweede grote naam in de aanvalslinie. Op zijn 32ste is hij iets minder snel dan vroeger, maar zijn ervaring op het hoogste Europese niveau en zijn voorbeeldfunctie voor de jongere spelers maken hem voor Ghalenoei een vaste basisspeler. Tegen Egypte, Nieuw-Zeeland en België is zijn snelheid op de rechterflank een wapen dat in de juiste momenten kan worden ingezet. Voor de Nederlandse voetbalfan is zijn aanwezigheid in de selectie bovendien een vertrouwde naam, want bij AZ en Heerenveen heeft hij in totaal meer dan tweehonderd Eredivisie-wedstrijden op zijn naam staan.

De Iraanse competitie als rugzak van de selectie

Een opvallend aspect van de Iraanse selectie is dat een groot deel van de internationals in eigen land speelt. Saeid Ezatolahi, de balverdelende middenvelder van Persepolis, en Mehdi Ghayedi van Shabab Al-Ahli, evenals een groot aantal verdedigers, zijn allemaal actief in de Persian Gulf Pro League van Iran zelf of in de competities van de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar. Voor Ghalenoei heeft die regionale concentratie als voordeel dat zijn spelers elkaar buiten de interlandperiodes geregeld op clubniveau treffen, en dat de tactische afstemming in een korte trainingsperiode snel kan worden gemaakt.

Onder de internationale namen vinden we ook routinier Ehsan Hajsafi, de linksback en oud-aanvoerder die in zijn loopbaan langs verschillende Europese clubs is gekomen en op zijn 35ste nog altijd in de selectie staat. Mohammad Mohebi van Rostov in Rusland, en Saman Ghoddos van Brentford in de Engelse Premier League, vormen verdere internationale aanvallende opties. Het is een selectie die qua geografische spreiding niet zo internationaal is als een Europese topselectie, maar die wel in haar onderlinge afstemming uitstekend werkt. Voor een ploeg die op een WK vermoedelijk veel zal moeten verdedigen en op de omschakeling leven, is dat een belangrijke kwaliteit.

De Asian Cup-halve finale als groeisignaal

In januari en februari 2024 toonde Iran onder Ghalenoei zijn beste continentale prestatie sinds 1976. Op de AFC Asian Cup in Qatar bereikte de ploeg verrassend de halve finale, na knock-outzeges op Syrië, Japan en uiteindelijk een nipte uitschakeling tegen gastland Qatar in de halve finale. Het was een toernooi waarin Ghalenoei zijn defensieve aanpak liet zien, met een gemiddeld lage tegendoelpuntenproductie en met de aanvallen die op het juiste moment kwamen. Voor Iran was het de bevestiging dat de tweede periode van Ghalenoei niet alleen sportief degelijk was, maar ook tactisch een sprong vooruit.

Vooral de zege op Japan in de kwartfinale werd in Aziatische voetbalkringen besproken. De Japanners waren vooraf gezien als de favoriet voor de eindstrijd, en Iran liet zich op het juiste moment niet uit de tent lokken. Een 2-1 zege na verlenging, met een laat doelpunt van Alireza Jahanbakhsh, was het hoogtepunt. Het is dat type wedstrijden waar Ghalenoei in juni 2026 op rekent. Tegen een ploeg met meer balbezit lang georganiseerd staan, op de omschakeling toeslaan, en in de slotfase de zege binnenharken. Het is de tactische schoolboek-aanpak van Team Melli, en op een WK kan die opnieuw werken.

WK-historie: zes deelnames, nul knock-outwedstrijden

Iran speelt op dit toernooi zijn zevende WK-deelname. De geschiedenis begon in 1978 in Argentinië, met een gelijkspel tegen Schotland en twee nederlagen. Het zou twintig jaar duren voordat Team Melli weer op een WK verscheen, in 1998 in Frankrijk. In dat toernooi schreef het land zijn meest beroemde wedstrijd uit de geschiedenis. Op 21 juni 1998, in het Stade de Gerland in Lyon, versloeg Iran de Verenigde Staten met 2-1, in een politiek zwaar geladen ontmoeting tussen twee landen die sinds de Iraanse revolutie van 1979 geen diplomatieke betrekkingen meer hadden. In Teheran werd de overwinning gevierd met grootschalige festiviteiten, en de wedstrijd geldt nog steeds als een van de meest politiek beladen in de WK-geschiedenis.

Daarna volgden deelnames in 2006, 2014, 2018 en 2022. In 2014 in Brazilië was de uitschakeling tegen Argentinië pijnlijk, met een late goldengoal van Lionel Messi die het op de slotseconden 1-0 maakte. In 2018 in Rusland verloor Iran in de openingswedstrijd van Marokko door een eigen doelpunt, en speelde het 1-1 tegen Portugal in een memorabel duel waarin Ronaldo een penalty miste. In 2022 in Qatar werd het toernooi overschaduwd door de protesten in eigen land naar aanleiding van de dood van Mahsa Amini. De Iraanse spelers weigerden voor de openingswedstrijd tegen Engeland het Iraanse volkslied te zingen, een gebaar van solidariteit met de demonstranten dat in heel de wereld werd opgemerkt. Op het veld verloor Iran van Engeland met 2-6, won het van Wales en verloor het van de Verenigde Staten in een nieuwe politiek geladen ontmoeting.

Groep G: tegen België, Egypte en Nieuw-Zeeland

In Groep G heeft Iran een loting die op papier zeker haalbaar oogt. België is op papier de gedoodverfde groepswinnaar, met Kevin De Bruyne als sterspeler. Egypte is de Afrikaanse tegenstander, met Mohamed Salah als bekendste naam. Nieuw-Zeeland is de Oceanische deelnemer, voor het eerst sinds zestien jaar weer op een WK. Voor Iran ligt de tweede plaats theoretisch binnen handbereik, en de eerste knock-outplek uit de geschiedenis is nog nooit zo concreet geweest als nu.

Tactisch is het beeld voor Ghalenoei duidelijk. Tegen Nieuw-Zeeland in het openingsduel moet er gewoon worden gewonnen, anders begint het toernooi met een matrasloze nacht. Tegen Egypte volgt vermoedelijk de finale om de tweede plek, in een wedstrijd waarin de bottom line is dat Iran de individuele klasse van Salah moet kunnen neutraliseren. Tegen België in de slotwedstrijd kan Iran vrijuit spelen, eventueel als de plaatsing al binnen is. Het ruimere format met 48 landen biedt daarbij een extra route via de acht beste nummers drie. Een eerste knock-outwedstrijd uit de Iraanse geschiedenis is in juni 2026 een realistisch doel.

Programma: twee duels in Los Angeles, slotstuk in Seattle

Het Iraanse programma in Groep G brengt de ploeg langs twee verschillende speelsteden, beide aan de Amerikaanse westkust. De ouverture met Nieuw-Zeeland is op maandag 15 juni om 03.00 uur Nederlandse tijd in Los Angeles, op het SoFi Stadium. Daarna gaat het op zondag 21 juni om 21.00 uur Nederlandse tijd opnieuw naar hetzelfde SoFi Stadium voor het duel met België. Het slotduel met Egypte volgt op vrijdag 26 juni om 05.00 uur Nederlandse tijd in Seattle, op het Lumen Field.

Het programma in een overzicht:

• Maandag 15 juni, 03.00 uur Nederlandse tijd, SoFi Stadium in Los Angeles tegen Nieuw-Zeeland. De ouverture, in de Nederlandse nacht.
• Zondag 21 juni, 21.00 uur Nederlandse tijd, SoFi Stadium in Los Angeles tegen België. Het Europese prime-time tijdstip van de groep.
• Vrijdag 26 juni, 05.00 uur Nederlandse tijd, Lumen Field in Seattle tegen Egypte. Het slotduel, in de Nederlandse vroege ochtend.

Voor de Nederlandse fan is het duel tegen België op zondagavond om negen uur het meest toegankelijk gepland. Het openingsduel om drie uur ’s nachts en het slotduel om vijf uur ’s nachts vragen iets meer toewijding. Voor de Iraanse diaspora, met grote gemeenschappen in onder meer Stockholm, Hamburg en Los Angeles zelf, vallen de wedstrijden op uiteenlopende tijdstippen, met het Los Angeles-duel vermoedelijk als de avond waarop in heel de Iraans-Amerikaanse gemeenschap massaal naar het SoFi Stadium wordt gegaan.

Hoe ver kan Iran komen?

Bookmakers plaatsen Iran in de subtop van het toernooi qua kanswaardering, op een vergelijkbaar niveau met enkele andere Aziatische landen. Een groepsfase als eindstation blijft voor de meeste experts de waarschijnlijke verwachting, maar de tweede plek in Groep G is voor Iran in deze loting reëel. Het ruimere WK-format met 48 landen en de doorgang van acht beste nummers drie biedt daarnaast nog een extra route naar de tweede ronde, en dat geeft Ghalenoei tactische ruimte. Iran hoeft niet aan kop van de groep te eindigen om in het knock-outduel uit te komen.

Veel zal afhangen van de vorm van Taremi en de fysieke gesteldheid van Jahanbakhsh. Als Team Melli in elk groepsduel haar defensieve organisatie overeind houdt, en als de aanval op de juiste momenten effectief toeslaat, ligt een eerste knock-outwedstrijd uit de Iraanse geschiedenis binnen handbereik. Voor Ghalenoei zou dat de bekroning van zijn tweede ambtsperiode betekenen. Voor heel het Iraanse voetbal zou een doorbraak na zes deelnames de logische volgende stap zijn. Of dat ook lukt, weten we pas in de avond van vrijdag 26 juni, na het slotduel met Egypte in Seattle.

De knockout-jinx breken

Voor het Iraanse volk is dit WK opnieuw een complexe sportieve aangelegenheid. De politieke spanningen tussen Iran en de Verenigde Staten, in heel de Trump-periode opnieuw aangescherpt, geven het toernooi een eigen lading. De Iraanse internationals zullen zich in Los Angeles en Seattle bewust zijn van het gegeven dat ze in een land spelen waar hun regering op politiek niveau zwaar mee in de clinch ligt. Hoe ze met die druk omgaan, is in heel de Iraanse pers vooraf het onderwerp van discussie.

Op het veld blijft het verhaal sportief. Team Melli wil eindelijk de groepsfase overleven, een statistiek die in zes eerdere deelnames nog nooit voor elkaar kwam. Met Ghalenoei aan het roer, met Taremi en Jahanbakhsh als grote sterren en met een spelersgroep die in haar regionale afstemming uitstekend werkt, beschikt Iran over alle ingrediënten om de knockout-jinx te doorbreken. Voor heel het Iraanse voetbal zou de eerste achtste finale uit de geschiedenis een prestatie zijn die generaties lang wordt herinnerd, vergelijkbaar met de 2-1 zege op de Verenigde Staten in 1998. In juni 2026 ligt het podium opnieuw klaar.

Onafhankelijke fansite wk-voetbal-2026.nl. Standen, blessures en de definitieve selectie kunnen na publicatie nog veranderen.